Zaterdag 23 maart 2013 vond op Het Plein in Den Haag de kleine maar sympathieke actie ‘Voor mensen, door mensen: wij delen wel!’ plaats. Er waren pannenkoeken beschikbaar voor iedereen. Ook kon je in het spel ‘Ministergooien’ het kabinet laten vallen.
Door de koude wind op deze winterse dag in maart viel af en toe de piramide van blikken ministers spontaan om. Bij gebrek aan inhoud bleken zij niet bestendig tegen het gure Nederlandse klimaat.
Zo zet de Minister President een fotootje van het bezoek van Erdoğan op zijn Flickr account:
Persconferentie
Minister-president Rutte en minister-president Erdoğan staan na afloop van hun gesprek de pers te woord .
Erdoğan brengt op uitnodiging van minister-president Rutte een bezoek aan Nederland. Het bezoek staat in het teken van de hechte economische en diplomatieke betrekkingen tussen beide landen.
De economische banden tussen Nederland en Turkije zijn zeer sterk. In de afgelopen 10 jaar is de handel tussen beide landen verdrievoudigd. In 2011 bedroeg de wederzijdse handel tussen beide landen ruim 5,5 miljard euro. In 2012 was het 400 jaar geleden dat Nederland en Turkije diplomatieke relaties met elkaar aangingen. Met het bezoek van minister-president Erdoğan aan Nederland wordt voortgebouwd op het succesvolle bilaterale jaar.
Niets aan de hand. Geen woord over het feit dat Yunus nu al een week de media bol zet over de cultuurverschillen en de opgeheven vingertjes over en weer.
Wat is het toch fijn dat er spindoctors zijn….
Met dank aan onze vriendin Miek Schenk.
Deze twee jonge vrouwen waren aanwezig op het Plein, waar ze samen met een kleine tweehonderd deelnemers demonstreerden voor meer vrijheid en gebedsruimte, niet alleen voor de Alevieten maar voor elke onderdrukte groep in Turkije.
Ik had de vrouwen los van elkaar al opgemerkt en heb er één aangesproken en gevraagd of ze zusjes waren. Dat bleek inderdaad zo te zijn. Ik heb gevraagd of ik ze samen mocht fotograferen en dat mocht.
De Alevieten zijn altijd al een onderdrukt volk geweest. Soenieten maken in Turkije nog steeds de dienst uit, hoewel de laatste tijd de situatie voor de Alevieten iets verbeterd is. Dat is in het verleden wel anders geweest. Grote slachtingen hebben zich toen voorgedaan.
De groep op het plein wilde, nu de Turkse premier Erdogan als gast in Nederland verbleef, aandacht vragen voor de problemen waaronder de grote groepen Alevieten in Turkije gebukt gaan. Het zwaard op de haarband is het symbool van het Alevitisme. Het heet een ‘zulfikar’ en wordt vaak als een hangertje aan een ketting gedragen.
De Alevieten gaan uit van een religieus-humanistisch wereldbeeld van mens en maatschappij. La fata illa Ali, la saif illa Zulfikar, wat betekent: Er is geen held als Ali, er is geen zwaard als Zulfikar.
Op het Buitenhof stond ook een groep demonstranten, die wat feller protesteerden. Toen Erdogan voorbij reed is er vanuit dit groepje een fles naar de auto gegooid.
De man is gelijk tegen de grond gewerkt en gearresteerd, op dat moment was ik net even niet ter plaatse. Wel heb ik de TR ploeg nog bezig gezien om alles vast te leggen.
Is Kees van Kooten nu eindelijk een oude mopperaar geworden? Of speelt hij een oude mopperaar? De schrijver van het boekenweekgeschenk van 2013 laat het antwoord in de lucht hangen. Hij laat ons ook lang wachten op het antwoord op de centrale vraag van zijn boek: wat gebeurde er op de dag in 1940 toen mijn vader de verrekijker vorderde van de heer J. Treurniet uit Berkel en Rodenrijs?
Van Kooten, die vertelt hoe hij als kind speelde met de bewuste kijker, speelt ook met het verwachtingspatroon van de lezer. Zodra hij begint met het bedenken van scenario’s die moeten verklaren waarom zijn vader de gevorderde kijker nooit terugbracht naar zijn rechtmatige eigenaar, laat hij de lezer bewust twijfelen aan zijn betrouwbaarheid als verteller.
De verrekijker dient hierin ook als de doorkijk naar het verleden: Kees van Kooten presenteert zich in het boek als een nostalgisch mens die zijn speurtocht naar het verhaal achter en de rechtmatige eigenaar van de kijker gebruikt als een soort raamvertelling waarin hij op luchtig komische wijze kan vertellen hoe ‘vroeger alles beter was’.
De manier waarop hij dit doet laat op ironische wijze ook de valkuilen van deze denkwijze zien. Terwijl hij praat over de onbetrouwbaarheid van moderne social media komt hij doodleuk met een bewering aan die zijn eigen betoog onderuit haalt:
“Mentaal gezien is liegen in een handgeschreven brief nu eenmaal stukken moeilijker. Ik bedoel: mijn vader kan dat gekrabbelde fietsvorderingsbriefje eenvoudig niet hebben verzonnen, in 1940.”
Zijn herhaaldelijke toespelingen op de recent veranderde maximumsnelheid op Nederlandse autosnelwegen naar 130 km/u tonen Van Kooten zoals wij hem hebben leren kennen, als briljant satiricus:
“Heden ten dage is honderdentien immers het oude negentig en negentig is het voormalige zeventig en vijftig het vroegere dertig, enzoterug, enzovoort. En honderddertig is het oude honderdtien, op vrijwel alle weggedeelten.”
Dit zijn de spelletjes die het boek luchtig houden en voorkomen dat wij de auteur ook daadwerkelijk als een oude brompot gaan beschouwen.
Soms schermt Van Kooten even met zijn eigen belezenheid, bijvoorbeeld wanneer hij refereert aan John Shade, een fictieve dichter uit de pen van Nabokov, en een hooghartige recensent die deze Shade aanzag voor een in werkelijkheid bestaand persoon. Of in de verhalen over zijn prachtige insectenboek van Jean-Henri Fabre. De waarheid gebiedt hierbij te zeggen dat zijn beschrijving ook weer nieuwsgierig maakt naar het boek van Fabre.
De verrekijker leest gemakkelijk weg. De wat chaotische en pretentieloze stijl waarin Van Kooten soms ineens een verhaal inlast geeft het, in weerwil van de nostalgie, een sympathiek karakter mee. U zal mij niet horen zeggen dat dit boek het beste werk van Kees van Kooten is, maar zeker ook niet dat ik het met tegenzin gelezen heb.
Daten voor beginners. Do´s en don´ts bij het internetdaten. Internetdaten voor dummies. Tik internetdaten en tips in en er verschijnen vele sites. Ik heb ze allemaal gelezen, maar veel bruikbaars leverde het niet op. Het zijn vooral de bekende dingen, die ik allemaal wel weet, maar die ik maar niet in mijn systeem krijg. ´Hou de deur voor haar open.´ ´Hoezo? Leven we nog in de middeleeuwen. Moeten wij ondanks de vele feministische golven nog steeds de deur open houden? Vrouwen zijn fysiek prima in staat om een deur te openen. Wie het eerst bij de deur is houdt hem open voor degene die volgt. Dat soort dingen en over wat je allemaal wel niet moet doen bij een eerste, een tweede of een derde date.´
Ik had de regels gelezen zowel voor de mannen als voor de vrouwen, vond het ook wel handig om te weten wat zij moest doen. Achteraf bleek het toch niet
zo´n slimme keuze omdat ik alles een beetje door elkaar haalde. De tweede date las ik, is minstens zo belangrijk als de eerste. De eerste is voor het maken van een indruk, de tweede voor de connectie. Ik had het zo goed doorgelezen en ik was op de plek waar we hadden afgesproken ruim voor zij er was. Eigenlijk als ik het helemaal goed had willen doen, had ik ergens anders af moeten spreken. Op een plek die we beiden kenden. Dat bleek een goede raad, zij verdwaalde en dat had ik kunnen voorkomen. Haagse Hout en het Korte Voorhout ze was niet de eerste die zich vergiste. Verder was ik alles vergeten, behalve dan dat het ook tijd was voor het eerste voorzichtige flirten. Wat ik wel moest doen was af en toe haar hand of haar arm aan raken en haar aankijken. De tafel was echter te breed om het natuurlijk te laten verlopen. Ik kon niet bij haar arm, ik probeerde het wel en stootte allerlei schaaltjes met eten van tafel. Zonder haar hand te vinden overigens. Verder hielp het ook niet dat de spinazie zich hevig worstelend verzette tegen mijn malende kaken.
Een goede vriendin had gezegd: ´Jongen vergeet al die regels. Gedraag je voor één keer eens niet als het watje dat je bent. Vroeger hielden wij geëmancipeerde vrouwen van watjes, maar die tijd is voorbij. Wees een echte kerel.´ Had ik haar dan over de tafel moeten trekken, om haar vervolgens vol op de mond te zoenen. Ik weet welk antwoord ik van die vriendin gekregen zou hebben: ´Ja wij willen over de tafel gesleept worden. Wat er ook in de dateregels staat.´ ´Zoenen pas bij de vierde date,´ zei ik en dat echte kerels er een potje van maken. Ik jammerde nog wat na, iets over dat vrouwen liever een stalker daten, een seriemoordenaar trouwen of met een hersendode kickboxer dan met mij. Ze was zo leuk, we hadden zoveel gemeen. Teveel misschien. Misschien moest ik meer uit de box denken en het eens niet proberen op politiekcorrectdating.nl maar bij lonelyinthearmsofgoddates.nl of loveforkakkers.nl. Nu ik er over nadenk geef mij maar een SGP-vrouw. Zij doet zonder morren het huishouden en ik doe niks.
Haagspraak 