HAAGGEDICHT

P1200815

LETTERKUNDIG MUSEUM IN DE JUFFROUW
IDASTRAAT

I

Beneden steeds de astmahoest van Gerrit Borgers
meer nicotine dan zuurstof leek het soms
wel gulle happer tijdens vergaderingen
in een literair modemagazijn

waarin maskers
van makers maar nooit lekker voorjaar
waarin grijze dossiers maar nooit popmuziek
en een leeszaal voor strafregels
over al die dode mevrouwen en mijnheren

drukwerk is oorzaak van bedruktheid
tenzij een flitsend lampje ontploft

A flirt met B in de studiezaal
wat kan Potgieter ons nou toch verdommen
jazeker, ogen en steelse lippen plegen
overspel in dit stoffige boudoir

II

vaste baan van 9 tot 5 maar
vaak spijbelde ik in het schaduwarchief
hongerig als een muis naar kaas.
het liefst opende ik de doos ‘Nescio’
sarcofaag vol cahiers en notitieboekjes.
de verwarming suisde. ik las:
‘een groot dichter zijn en dan vallen.
in de volheid der tijden.’ het jeukte in
mijn schedel van jaloezie en geluk.
alleen zijn met een dierbare dode
in een kelder van onze residentie.
ook Gerrit Achterberg liep hier in
doodvakantie, van Noordeinde via Gerzon
tot de Passage: Den Haag je tikt er tegen
en het zingt – voorbij de laatste stad

III

op zolder schreef ik
gedichten in de stoel van Couperus
illegale muze en illegale sigaret
onder hanebalken en het dakraam

zo komt de zon zonder dollen
naar binnen en tolt in je kop

IV

beneden nog altijd
vlijtig pennen van legale studenten
over ‘Awater’ en ‘Een winter aan zee’

de waanzinsonnetten van Willem Kloos
het verschoten behang van ‘De avonden’
en Vijftigers met tijgersnorren

tot de leeszaalcerberus tikt
het is tijd: lever in
kranteknipsels en hogere wijsheid

een draaiorgel jankt bij de Kneuterdijk
poëzie en proza worden ingeruild
de hoge toon zingt meteen
een toontje lager

O muze R.I.P. – na 5 uur verlaten.
mevrouw Aalbregt de werkster veegt
alle rommel aan en sluit fluitend de deur

Jaap Harten

A Late Quartet

A Late Quartet
Als liefhebber van klassieke muziek en aangemoedigd door alle positieve publiciteit op televisie, radio en alle andere media rondom de film “A Late Quartet” ben ik hem in Pathé Buitenhof gaan bekijken.

Om maar tegelijk met mijn vernietigende oordeel in huis te vallen:
De film is vlees nog vis. Hij gaat over een beroemd strijkkwartet dat binnenkort hun 25 jarig jubileum zal vieren door middel van een groot concert waarin het strijkkwartet van Beethoven no.14 opus 131 in zijn geheel en zonder pauzes tussen de 7 delen, gespeeld zal worden.
Tijdens de voorbereidingen voor dit gebeuren komt Peter, het oudste lid van de vier, tot de ontdekking dat hij een begin van Parkinson heeft ontwikkeld en dus genoodzaakt is binnen afzienbare tijd te stoppen want aan kwaliteit mag niet getornd worden.

Door de aankondiging van Peter lijkt het of iedereen alles wil veranderen, er ontstaat een onwerkelijk geharrewar over relaties tussen iedereen met anderen en onderling, zowel op het professionele als het persoonlijke vlak komen verborgen gebreken of ingehouden frustraties naar boven.
Behalve Peter, die vorig jaar weduwnaar is geworden, bestaat het quartet uit een echtpaar en een alleenstaande man waarmee de vrouw van het echtpaar vroeger een relatie heeft gehad. Het echtpaar zelf heeft een verwende dochter die vioolles krijgt van vroegere minnaar van haar moeder en daarmee uiteindelijk in bed beland want ze zijn op elkaar verliefd geworden (als ik het allemaal goed heb begrepen). Kortom: de mannelijk helft van het echtpaar duikt daarom met een Spaanse flamengodanseres in bed, zijn vrouw wil daarop scheiden en de dochter scheldt haar moeder vervolgens verrot omdat ze zich als kind verwaarloosd voelt. Als je dit allemaal goed tot je door laat dringen is het nog een wonder dat het jubileumconcert er uiteindelijk toch nog van komt.
Hoe hebben deze vier mensen het de voorafgaande 25 jaren met elkaar volgehouden is een vraag die niet wordt beantwoord.
Je krijgt sterk de indruk dat het film-idee van een 25 jarig jubileum van een klassiek strijkkwartet als kapstok is gebruikt om een hoop relationele Hollywood-ellende aan op te hangen. De muziek is niet essentieel voor de film en de relatieproblemen worden gelardeerd met het bekende Amerikaans moralisme en is soms wel wat (vals) sentimenteel. Het is een film die in alle opzichten keurig netjes binnen de lijntjes is gebleven qua format maar niet verrast en maar zelden ontroert. Het is een routineus product geworden. Dat is heel jammer want deze klassieke muziek verdient beter, daar heb ik wel van genoten. Dat strijkkwartet ga ik binnenkort wel op CD aanschaffen.
In de hoofdrollen: Christopher Walken, Philip Seymour Hoffman, Catherine Keener en Mark Ivanir.

Holi-Phagwa in Transvaal

Holi Phagwa
Op 27 maart was in de wijk Transvaal het Holi feest. Elk jaar viert de grote Hindoestaanse gemeenschap, die Den Haag rijk is, het kleurrijke feest dat gepaard gaat met veel plezier en gekleurde poeders, die uitgestrooid of ingewreven worden.

Het is 140 jaar geleden, dat Indiaase contractarbeiders naar Suriname werden gehaald. De groep is hun gebruiken en gewoontes trouw gebleven en zijn meegenomen, toen grote aantallen Surinamers in 1975 zich in Nederland vestigde. Den Haag heeft van Nederland het grootse aantal Hindoestanen, ongeveer 45.000-50.000.

Holi-Phagwa is een lentefeest en is een overwinning van het goede op het kwade.

Het weer werkte mee. De zon scheen en de temperatuur voelde aangenaam aan. Veel studenten uit Utrecht waren naar het feest gekomen in het kader van hun studierichting Culturele Antropologie en Ontwikkelingssociologie. Na een voorzichtige start gingen ze volledig op in het feest en liepen zij rond als toverballen.

Wethouder Karsten Klein, die namens de gemeente aanwezig was, vertelde dat ook hij allochtoon was, die bij zijn ouders thuis nog steeds gesprekken voert in het Duits. Zijn ouders kwamen eind jaren 60 naar Nederland.

Het Holifeest moet je een keer meegemaakt hebben, al was het maar vanaf een afstand, om te zien hoe uitbundig dit feest gevierd wordt.
Holi Phagwa

Gandhi Holi

Meer foto’s over dit feest: Op Facebook en op Flickr.

Complimentje voor een PvdA-minister – Harry Zevenbergen

Ik zeg het niet snel en als je me morgen aan deze woorden herinnert zal ik het zeker ontkennen. Maar ik ga een politicus van de PvdA een klein complimentje maken. Jeroen Dijsselbloem ik hoop dat anderen je voorbeeld volgen en meer dan dat, verder gaan waar jij een schuchtere eerste stap hebt gezet. De bankencrisis moet betaald worden door de banken. Aandeelhouders mogen niet alleen de winst delen, maar moeten ook vooraan staan en meebetalen aan de verliezen. Verder moet het afgelopen zijn met belastingparadijzen waar de maffiozen, de multinationals van de wereld hun belasting betalen of beter gezegd niet hoeven te betalen. Het is toch te gek dat de dieven die bij de val van de Sowjet-Unie de olie en het gas van het Russische volk hebben gestolen en daar nu de grote jongen mee uithangen op bijv Cyprus, er maar mee weg blijven komen. Of types als Sylvie en Rafael, die met hun geld in Cyprus de belasting ontduiken. Dit is natuurlijk niet wat Dijsselbloem zei, hij is een voorzichtig man. Maar met een heel klein beetje oprechtheid heeft hij al een lawine veroorzaakt. De beurzen kelderen. So what. Niets zo wispelturig als de beurzen. Wanneer we vandaag deze gokpaleizen sluiten dan zul je zien dat de economie er alleen maar bij gebaat is. Juist de waanzin van de beurzen heeft ons gebracht waar we nu zijn.

Ik weet echt wel dat de revolutie niet begint op ons ministerie van Financiën. Ik weet ook wel dat Dijsselbloem geen socialist is, anders was hij nooit lid geworden van de PvdA. Maar dat er vanuit de Partij van de Aandelen eindelijk eens beleid komt dat gericht is op het intomen van het kapitalisme is opvallend. Eén zwaluw maakt geen zomer en de kans dat er nog een zwaluw komt is nihil, want ook Dijsselbloem zal niet doorbijten in de hand die hem voedt. Niet uit zichzelf in ieder geval. Het lef om vandaag in Den Haag te zeggen dat met terugwerkende kracht alle bonussen voor wanprestaties ingeleverd moeten worden, dat de grote aandeelhouders alsnog moeten betalen voor de slechte jaren dat heeft hij niet. Daarom moeten we onze leiders een zetje in de rug geven om die stappen te zetten. Nou ja een zetje meer een flinke rotschop.
Jarenlang hebben de neo-liberalen de vrije markt gepredikt, maar altijd de perverse beloningen die juist tegen de markt ingingen gesteund. Het is te hopen dat nu de deur op een kier is we hem verder open kunnen trappen.Tijd voor een grote schoonmaak, weg met het vullis.