Haagse ooievaar op paardenhoef

Hoef met ooi
Elk paard dat in Haaglanden door de afdeling politie te paard in gebruik is, is voorzien van een brandmerk aan de voorkant van de hoef. Dit brandmerk is een overblijfsel uit eind 1800, toen paardenbelasting heel gewoon was. De controleur der belasting kon aan het brandmerk zien, dat er belasting werd betaald. Hondenbelasting stamt ook uit die periode, een hond werd ingezet als trekdier waar belasting over betaald moest worden. De hondenpenning was een begrip in die tijd.
Elke stad of dorp had zijn eigen merkteken. Paarden in Den Haag werden gebrandmerkt met een ooievaar. De Duitse bezetter heeft tijdens de oorlog van ’40-’45 de belasting op paarden afgeschaft. Alhoewel paardenbelasting in Nederland niet meer wordt geheven, gaan er stemmen op om het weer in te voeren.
Tijdens de kroning in Amsterdam van Willem-Alexander tot Koning der Nederlanden zal een delegatie van Politie Haaglanden te paard aanwezig zijn langs de af te leggen route.
Zo is de ooievaar ook in Amsterdam te bewonderen.
Op het Binnenhof

Bron en meer info over belasting.
Met dank aan Frans schmit voor zijn tip over de ooievaar op de hoeven.

Vluchteling zet kerkklok op zomertijd

“Hij werkt net zo als je polshorloge,” weet Ali te vertellen.

Ali legt uit hoe de kerkklok werkt
Ali legt uit hoe je een kerkklok gelijk zet. Foto: Anette Brolenius

Ali is een van de Irakese vluchtelingen die sinds januari in de Sacramentskerk aan de Haagse Sportlaan verblijven. De vluchtelingen, uitgeprocedeerd en zonder mogelijkheid om terug te keren naar Irak, strijden hier voor hun rechten in een Nederland waarvan de Rijksoverheid ze op straat heeft gezet.

Ali vond dat hij wel wat tijd kon stoppen in het weer laten functioneren van het uurwerk van de kerk en kwam er al snel achter dat de kerkklok niet extreem ingewikkeld in elkaar zat: als de stroom er even afgehaald werd, duurde het 20 minuten voor het apparaat weer op gang kwam. Dit bracht hem tot de conclusie dat de klok met de overgang naar de zomertijd 1 uur en 20 minuten vooruit diende te worden gezet. Zodra hij de electriciteit weer aan zette was de kerkklok van Vogelwijk aangepast aan de zomertijd.

Het Bisdom Rotterdam, eigenaar van de kerk, hoeft niet te vrezen voor een rekening voor bewezen diensten: vluchtelingen zoals Ali mogen niet werken in Nederland.

Het terrazzowerk in de de Passage

Terrazzowerk in de Passage.
Terrazzowerk in de Passage.

De vloer in de Passage is een prachtig voorbeeld van het terrazzowerk, dat Giovanni Battista Gobeschi in 1885 heeft aangebracht. Ook in 1929, toen de derde arm aan de passage werd aangebracht, werd de vloer door hem gelegd.
Hij was één van de eersten terrazzowerkers, die vanuit Italië naar ons land trok.

Zijn werk is nog steeds te bewonderen. Het bekende rechthoekige stukje mozaïek heeft menigeen wel een keer opgemerkt, maar wist u dat er meer is te ontdekken in de Passagevloer?
Zo is de naam Cobeschi in kleine stukjes terrazzo verwerkt in de vloer. Minder fraai oogt het restauratiewerk uit 1977, met de signatuur van Marzolla.

Als u nog eens in de Passage komt, kijk dan naar de vloer en probeer te ontdekken, waar deze kleine, soms subtiel aangebrachte namen te vinden zijn. Zoek naar het jaartal 1925, dat ook in de vloer verwerkt is. De Passage zal daarna nooit meer hetzelfde zijn, omdat uw oog steeds weer zulke plekken zal opzoeken.

Bij de firma Cobeschi werkten twee neven, die later een eigen bedrijf zijn begonnen onder de naam Rosa Terrazzo. Zij vestigden zich in de wijk Transvaal.
Een mooi bord aan de gevel in de Pretoriusstraat is daar nog steeds te bewonderen.

G&F. Rosa, terazzo en mozaïek. Foto door Roel Wijnants, op Flickr
Terrazzoplaat van de firma Rosa.

Fotoverslag van de restauratie van de terrazzoplaat van de firma Rosa

ik schrijf mijn lijf

ik schrijf mijn lijf
verlies mijzelf
in schrift en tijd

wat blijft en schrijft
zijn twee dingen:

ik schrijf mijn lijf
in inkt en bytes

Een gedicht kan vele vormen aannemen. En in vele verschillende media worden vormgegeven. Het kan tegenwoordig een tekst zijn, traditioneel in inkt, modern, op een site of wordpress-blog, vlot en vluchtig, op twitter. Het kan gedragen worden op papier, op bits en bytes of op de trillingen van de lucht die wij geluid noemen. Het blijft een gedicht.

 

Sacha Kahn

1 April: inzameling voor Syrië

Nederland: leuker kunnen we het niet maken, wel cynischer

Wat wij nalaten

Gisteren vond een TV-inzameling voor Syrië plaats, u weet wel, dat land waarvandaan .. miljoen mensen inmiddels op de vlucht zijn geslagen. Naar aanleiding hiervan verzocht UNHCR, de vluchtelingenorganisatie van de VN de EU-landen ieder 500 vluchtelingen op te nemen. Landen als Duitsland gaven hier ruimhartig gehoor aan: de Duitsers gaven aan dat ze 5000 Syrische vluchtelingen een nieuw thuis konden bieden.

Via minister Timmermans liet onze regering vorige week weten geen opvang aan Syriërs te bieden. Het antwoord luidde vorige week zo: ‘Wij zijn van oordeel dat de vluchtelingen in de regio moeten worden geholpen.’ Dat die regio inmiddels overbelast dreigt te raken en aan de grensstreken met Syrië de spanningen hierdoor oplopen, werd hierbij maar even gemakzuchtig vergeten.

Wat wij wel doen

De portemonnee trekken. Dat is de wijze waarop Nederland zijn armoede laat blijken. Met onze minister-president voorop. Op twitter mochten we dit van hem lezen:

Het kabinet liet weten ook nog eens 4 miljoen Euro toe te zullen voegen aan het opgehaalde bedrag. Om u een idee te geven wat dit bedrag waard is:

  • met vier miljoen kan je 4 panden aan de Herengracht aanschaffen
  • met vier miljoen kan 7 SNS-topmannen in leven houden
  • met krap duizend keer dat bedrag kan je de SNS-bank nationaliseren

Inderdaad: zoveel geld hebben de meesten van ons niet, maar de staat?

Daarvoor moet je het even in verhouding zien: de Rijksbegroting bedraagt 190 miljard Euro (2011), dat is (190*1000/4) 47.500 keer 4 miljoen.

Dit gebaar is tekenend voor Nederland anno 2013: we geven niet meer om mensen en zijn enkel nog met onszelf bezig. In dit egoïsme gaat onze regering voorop in zijn beleid dat winsten van multinationals stelt boven basale menselijke behoeften. Ondertussen worden wij afgescheept met mooie bumperstickerslogans als ‘snoeien om te groeien’ en met symboolpolitiek die ons inmiddels 130 laat rijden op de autosnelweg (kosten:100 miljoen, 250 x het bedrag voor Syrië). Asociaal beleid voor een in toenemende mate asociaal land.

Doen en (af)laten

Alle respect voor Tijs van den Brink en Jeroen Pauw overigens: vanuit hun positie doen zij wat zij kunnen. Als je TV-maker bent kan je het beste TV inzetten om wat te bereiken op humanitair vlak. Maar Nederland als land en onze regering in het bijzonder zijn bedroevend waar het de humanitaire waarden aangaat. Dat de actie op TV ook slechts 350.000 kijkers trok zegt alles. Wij hebben immers onze auto en hypotheekrenteaftrek om ons druk over te maken.

Wij denken liever niet aan de mensen en kopen de ellende af met een fooitje. Denk even hieraan als u de volgende keer een dubbeltje geeft aan een goed doel: ‘Alle beetjes helpen.’ Wij zamelen immers niet voor niets geld in voor de vluchtelingen uit Syrië, op 1 april.