Gegrepen
WEG. Het noodlot van twee Haagse telefooncellen (3)
Soms vind je een leuke verrassing in je brievenbus. Zoals ik afgelopen zaterdag. Een brief van de gemeente Den Haag. Onderwerp: telefooncellen Buitenhof. Verstuurd door Joris Wijsmuller, wethouder van stadsontwikkeling, wonen, duurzaamheid en cultuur.
Even ter herinnering. Op deze plaats berichtte ik eerder over de verdwijning van twee historische telefooncellen, direct naast de toegangspoort tussen Buiten- en Binnenhof. Cellen ontworpen begin dertiger jaren.
Grijze frames, veel glas en bovenin de tekst Telefoon (bij de ene cel) en Alarm. Brand-Politie bij de andere.
Naar aanleiding van mijn noodkreet bleek dat ze in 2013 waren weggehaald door KPN. Wethouder Rabin Baldewsingh wilde kennelijk voorkomen dat dit stuk Haags erfgoed zou verdwijnen. Hij verordonneerde dat ze herplaatst moesten worden op het terrein van het Haags vervoersmuseum aan de Parallelweg.
Alleen, daar kwamen de cellen nooit aan zo bleek bij navraag.
Joris Wijsmuller heeft mij – en dat deel ik hierbij met alle Hagenezen/Hagenaars – nu laten weten dat de cellen nog niet bij de oude trams en bussen staan omdat er nog geen geschikte locatie voor was gevonden.
Maar, de cellen bestaan nog steeds. Ze staan in Utrecht. Op een terrein van de aannemer Van Rijnsoever.
En, let op!, ze komen nog dit voorjaar terug naar Den Haag. Om nu wel hun plekje te krijgen bij het vervoersmuseum.
‘Ik bedank u voor uw betrokkenheid bij het wel en wee van het Haagse monumentaal erfgoed’, schrijft Joris Wijsmuller.
Ik voel me eigenlijk wel een beetje trots. Alhoewel, misschien is dat voorbarig. Je weet immers nooit wat er nog kan gebeuren bij het transport van de cellen terug naar hun ‘geboorteplaats’ en de daarop volgende plaatsing.
Ik blijf dus nog even voorzichtig. Maar een lichte tinteling in mijn onderbuik is er wel. Wordt vervolgd.
Sneeuwwitje , de parel aan het Groenewegje
Op het hoekje zat vroeger een prostituee die we sneeuwwitje noemde vanwege de witte jurk en de grote witte strik in het haar. Naarmate ze ouder werd schoof ze steeds meer naar achteren zodat ze niet direct in het daglicht zat.
Ze is onder vele andere namen bekend zoals Ria de Strik, Paasei of Paashaas. Voor de boerendeur die altijd half geopend was lag een grote Chow Chow met z’n blauwe tong.
Als 12 jarige werkte ik op zaterdagmiddag bij Garage Gruno waar ze vaak kwam om benzine te tanken, even de voorruit wassen en een bestelling aan de overkant bij het parfumeriewinkeltje van Sjors ophalen (meestal een zak vol met condooms die wij regenjassen noemde) leverde al snel van fl. 1,00 tot fl. 2,50 op. Later toen prostitutie op het Groenewegje ontmoedigd en verboden werd mocht Sneeuwwitje gewoon doorgaan. Sneeuwwitje is eind jaren 80 verdwenen maar elke keer als ik het raam van Sneeuwwitje passeer zie ik haar weer zitten met haar grote strik.
Lekkerbekje
Drie maal ben ik in Groot-Brittannië geweest, maar de laatste keer was dertig jaar geleden. Van een van die reisjes herinner ik me nog goed dat ik een keer fish en chips ook echt heb gegeten vanaf een oude krant.
Een smakelijke combinatie; frietjes met een lekkerbekje. Ik heb het vanavond gegeten met ovenfriet van McCain en met een lekkerbekje van de Albert Heijn dat ik opwarmde in een koekenpan. Best lekker zo in eigen huis, maar voor een superieur lekkerbekje moet ik terugdenken aan Scheveningen. Voor het beste lekkerbekje kon je bij een vishandel aan de haven terecht. Je koos een grote moot kabeljauw uit die voor het bepalen van de prijs werd gewogen; duur, maar zijn geld meer dan waard. Dan werd de kabeljauw voor je ogen door een dik oliebollen-bierbeslag geslagen en dan de hete frituur in. Daarna kreeg je de lekkerbek op een vel papier om gelijk op te eten. En wat smaakte zo’n kneiterverse lekkerbek dan heerlijk: de krokante korst in combinatie met de vis die in lamellen uiteen dreigde te vallen. Smullen met een capital S.
Naast de kroket heb je ook de bitterbal en ook zo verhoudt het lekkerbekje zich tot de kibbeling. Gefrituurde stukjes witvis in een plastic bakje van de heek of wijting met remoulade- of cocktailsaus. Kibbeling betekent oorspronkelijk de wangen van een kabeljauw. Een delicatesse.
MobyDirk 2015.
Het creatiefste boekwinkeltje van de Reinkenstraat
Wie dacht dat de etalage van Antiquariaat Collette in die aardige winkelstraat de Reinkenstraat een afspiegeling is van het interieur, heeft het mooi mis. De enthousiaste eigenaar Jogchum de Vries legt in het videoportret gemaakt in de Crea Cursus Film en Documentaire I van de UvA haarfijn uit hoe hij in 17 jaar tijd tot deze unieke opzet van zijn eldorado is gekomen.
De film bereikte mij door eerdere publicaties die wél van mijn hand waren over deze boekantiquair met zijn ongewone aanpak. Over zijn enthousiasme voor beroemde schrijvers en zijn gemis aan de wereld van de paardenrennen.
In een kleine zeven minuten toont hij werkelijk verbijsterende staaltjes van geheugentechniek en je kunt zien dat hij van die aandacht geniet. Alles is alfabetisch opgestapeld vervolgens per land onder meer Russisch, waar hij feilloos zo een boek van Dostojevski uithaalt.
Rommelig? Wie bepaalt dat? Wat is rommelig? Het lijkt alleen maar zo. Kijk en geniet!
Bron: cursus Crea cursus – UvA
De makers: Candice Alihusain, Rikkert Beek en Shirley Vasquez
Haagspraak 