Ik ben een liefhebber van klassieke muziek, geen kenner.
Muziek is ook geschiedenis. Aan de muziek herkent men de tijd waarin het gecomponeerd werd en vertelt ons meer dan de hoorbare noten alleen. De laatste jaren ben ik tot het besef gekomen dat er veel meer is dan Mozart, Bach en Vivaldi en ben me ook een beetje gaan verdiepen en de modernere klassieken. Eerst komen dan natuurlijk Mahler, Richard Strauss en Wagner (en vele anderen) voorbij, maar er blijkt daarna nog zo veel meer nieuws onder de zon. Van totaal onbegrijpelijk tot “niet om aan te horen”. In deze chaos van de twintigste eeuw heb je een gids nodig. Om iets te begrijpen moet je ook bereid zijn je ergens in te verdiepen en er ook moeite voor doen. Een flinke dosis gezonde nieuwsgierigheid is dan onontbeerlijk. En Reinbert de Leeuw is dan de gedroomde reisgids die je meeneemt in het doolhof aan klanken en geluiden die de moderne componisten op papier hebben gezet. Reinbert is muziek en liet zich gelukkig niet verleiden in te gaan op vragen omtrent zijn privé-leven. Als ik Wilfried de Jong was geweest had ik me wat terughoudender opgesteld en Reinbert zijn gang laten gaan. Dit was geen avond om de gast te onderbreken maar hem volop de ruimte te geven. Desnoods door de kijker een fragment minder te laten zien dan in het draaiboek aangegeven stond. Ondanks dat was ik toeschouwer van een fantastisch college van de klassieke muziek in de 20ste eeuw. Het is nog steeds soms totaal onbegrijpelijk zal hier en daar voor mij ook “niet om aan te horen” blijven maar mijn nieuwsgierigheid is groter geworden en ik ga verder op avontuur.
Je kunt hier de hele uitzending terugzien. Het duurt 3 uur, dus als je het doet neem er dan gewoon de tijd voor. Deze link heb ik via Uitzending Gemist van de NPO gepakt. Ik heb geen idee hoe lang ze dit on-line laten staan.
Op zaterdagmiddag traden ruim 50 gitaristen op het Spuiplein op onder de naam The Hague Feedback Orchestra. Met een “Ode aan het Spuiplein”, de naam van stuk dat werd gespeeld.
nu nog een sample van het geluid …
Klokslag 16.00 uur opende de Haagse Cultuurwethouder Joris Wijsmuller samen met oud Q65 gitarist Joop Roelofs het optreden. Onder leiding van dirigent Bart Schotman werd een uur lang een concert gegeven dat de aanwezigen lang zal heugen.
44 minuten …
5 minuten …
Er werd rustig begonnen met een klankentapijt van meer dan 300 gitaarsnaren en bassnaren. Na een kwartier werden de meer dan 55 gitaarversterkers op vol vermogen gezet. Dit bracht een krachtig en zeer luid geluid spektakel op gang met geluidsniveaus van boven de 130 decibel. Het inmiddels vol gelopen Spuiplein onderging een ware gitaarsensatie. Dat niet voor ieders oor bestemd was. Met een explosieve finale kwam het feedbackorkest stipt op tijd tot stilstand. Na afloop werd het geluid spektakel en de daarop volgende de stilte opgedragen aan de slachtoffers en nabestaanden van de vliegtuig tragedie in Oekraïne.
De organisatie kan terugkijken op een uniek en enerverende geluidservaring.
Epica by Lies Baas Epica by Fotogravirus Orange Skyline by Fotogravirus Orange Skyline by Fotogravirus Dudettes by Lies Baas
De weersverwachtingen voorspellen niet veel goeds voor deze Parkpop dag.
Dus met plastic camera hoezen in de tas en met opgewekt humeur rijden we naar het Zuiderpark.
De avond ervoor ging het dak er nog af voor ‘Night at the Park’ en dat het een goed feestje was is op enkele plekken nog wel te zien.
We zijn te vroeg, maar wilden zeker weten dat we de eerste band konden aanschouwen.
Dudettes, krachtige dames+heer die lekkere muziek ten gehoren brengen. Langzaam druppellen de bezoekers een klein beetje binnen. De meesten moesten misschien nog bijkomen van de avond ervoor of zich nog aankleden voor de voetbal wedstrijd die ’s middags ingelast getoont wordt tussen de optredes door omdat het Nederlandsche Team zich zo hoog in de WK geplaatst had.
We Were Evergreen bracht een prettige sound naar voren, vooral de dame op de xylofoon vond ik persoonlijk een toevoeging aan deze band. En toen waren daar Orange Skyline. Vier jonge, energieke jongens die het dak eraf speelden. Gebundeld met ritme, goede teksten, stuiterende energie en zichtbaar veel plezier zongen deze gasten een paar hele goede nummers. Omdat Eefje de Visser op het andere podium reeds was begonnen spoedden wij ons daarheen om daar een paar foto’s te maken om vervolgens snel terug naar Orange Skyline te gaan. Waar we teleurgesteld vernamen dat ze na een bliksembezoek, zo leek het, weer vertrokken waren. Hopelijk gaan we in de toekomst meer van deze band horen, want wat mij betreft zijn het blijvertjes!
Toen, door een iets drukker wordend publiek, naar het kleiner opgezette Haags Podium waar Hallo Venray acte de presence deed.
Epica brak de tent zowat af met geweldige vuurspugers, rookmolens en confettiebom.
Wat een energie, wat een geweld, wat een super toffe muziek. De zangeres zong prachtig en was een werkelijk feest voor het welwillende oog.
Maar ook de verdere muzikanten gingen als goed op elkaar afgestelde en ingespeelde beesten tekeer. Wat een show!
Epica is niet voor niets wereldberoemd, hun symfonische metal muziek is krachtig, prachtig en gewoon zeer de moeite waard om je wenkbrauwen bijna in de fik voor te laten vliegen.
GeWelDig!
En toen gingen we kort naar huis.
Na een korte pauze reden we over een lege weg terug naar het Parkpop terrein. Onderweg hoorden we dat er door het Nederlands Elftal gescoord werd en als klap op de vuurpijl hoorden we het volledige Parkpop Publiek juichen toen bleek dat de wedstrijd gewonnen was.
Alsof het hele voetbal intermezzo niet plaats gevonden had, ging de volgende band van start. Een bijzondere combinatie van Mantra muziek en rock, zou ik Hanggai omschrijven.
Waarna als hekkensluiter 10CC. Soepeltjes, alsof het een cd-tje was wat we beluisterden, zo klonk deze aangename band. Een mooie afsluiting van een wonderbaarlijke en heerlijk warme dag.
Zoals we Parkpop gewend zijn!
Breath of Fresh Air by Lies Baas Sunscreen by Lies Baas The Visitor by Lies Baas René Bom by Fotogravirus Dudettes by Fotogravirus
Een mooie jonge novelle, zo kan je het boekenweekgeschenk van Tommy Wieringa het beste omschrijven. De auteur, die al eens het verwijt op zijn dak kreeg dat hij aan ‘mooischrijverij’ zou doen, komt met name in het begin van het boek met een reeks prachtig beschreven scenes. Hij wisselt af en toe van camerastandpunt als hij de prille verliefdheid van zijn oudere hoofdpersoon (Edward Landauer, 42 jaar) met zijn 14 jaar jongere Ruth beschrijft.
Moeten we ons hier aan storen? Absoluut niet: de beschrijvingen zijn in lijn met de geestesgesteldheid van Edward, die de leegte in zijn bestaan gevuld lijkt te hebben met de verovering van een prachtige ‘lichtvoetige heidense godin’. Als ‘een lichtvlek op de bosgrond’. En met een kleine Haagse verwijzing: aan het mooie taalgebruik van onze Louis Couperus storen we ons na ruim een eeuw ook niet. We genieten ervan.
Tommy Wieringa in gesprek op het ECL, Haarlem. Foto: Thomas Sandfort
Dat doet de mannelijke hoofdpersoon van ‘Een Mooie jonge vrouw’ ook. Net als in de eerste jaren van zijn wetenschappelijke carriëre leeft hij in een roes. Zijn bezit van zijn jongere echtgenote komt hem als onwerkelijk over. Daarin bevindt zich dan ook de tragiek van het verhaal. Zodra Edward langzaam weer in contact komt met de realiteit en hij zijn leven met Ruth als een normale zaak gaat ervaren is de neergang van de relatie eigenlijk al ingezet. Hij gunt haar een kind, of hij zelf vader wil worden, wordt aanvankelijk niet helemaal duidelijk. Maar dat is het voor Edward zelf ook niet.
De neergang van zijn relatie wordt parallel beschreven aan zijn fysieke aftakeling, maar vooral aan zijn toenemende mentale ontreddering. Gedurende het verhaal verliest Edward langzaam het gevoel grip te hebben op zijn eigen leven. Hij neemt nog een minnares, weer een flink aantal jaren jonger dan zijn vrouw, om de rush weer terug te krijgen, maar ook zij biedt hem geen ontsnapping uit zijn innerlijke emotionele woestijn.
Het verhaal is, afgezien van de eerste 2, 3 hoofdstukken, grotendeels chronologisch beschreven. Het speelt zich af in het tijdsbestek van een jaar of 6, met af en toe wat flashbacks en herinneringen.
(Spoiler alert)
De hoofdpersoon, (Prof. Dr.) Edward Landauer wordt nauwlettend gevolgd, de andere karakters zijn nauwelijks uitgewerkt. Daar kan je bezwaren tegen hebben, maar je kan ook zeggen dat dit wel past bij de beschrijving van het leven van iemand die vooral op zichzelf gericht is. Het verhaal van Edward is dan ook doordrongen van zijn onmogelijkheid om daadwerkelijk in contact te komen met de mensen om hem heen. Helemaal aan het eind van het verhaal komt er ook een scene waarin de hoofdpersoon zich herinnert ooit een kip te hebben gered uit de legbatterij: het beest leidt na deze ‘redding’ uiteindelijk een ellendig leven, geterroriseerd door andere, veel kleinere kippen, simpelweg omdat het beest nooit gesocialiseerd is. De metafoor is duidelijk.
Daar komen we ook bij een manco van het boek: thema’s zoals ‘het ervaren van de pijn van de ander’ worden uitgeschreven, maar niet verinnerlijkt. Het blijven veelal laagjes die in stukken tekst toegevoegd zijn aan het verhaal, soms licht filosofisch, maar nooit diep geïntegreerd in de gebeurtenissen.
De vraag is natuurlijk of de vorm van de novelle zich hiertoe leent, 93 pagina’s hebben nou eenmaal hun beperkingen. Alles bij elkaar kan wel gesteld worden dat dit een boekenweekgeschenk is van bovengemiddelde kwaliteit. Een boek dat de moeite waard is om te lezen.
En wat te denken van ons fel verdedigde stadslogo dat nog geen zeven jaar geleden onder ijzingwekkende omstandigheden werd verkwanseld voor het zaadcel- of vliegerlogo op de vijver vóór het Gemeentemuseum door toenmalig burgemeester Deetman! Kosten toen: ik meen 200.000 euro! Hoe luidde de onderbouwing toen ook alweer? De vlieger zou alleen in de internationale communicatie worden opgelaten! Maar toen was wethouder Bladibla nog niet in beeld. Baldewsingh bedoel ik, kan namelijk praten tot de omstanders erbij neervallen. Het praat maar door zonder rekening te houden met de gevolgen van wat hij zegt.
ooievaar toch weer terug in internationaal beeldmerk van Haags stadswapen
Nu krijgt onze stad van Vrede en Recht dus alwéér een nieuw (..) of eh … oud opgepoetst logo à raison van 250.000 euro voor de internationale beeldvorming. Maar lieve Bladibla, (toch makkelijker) weet u dan niet dat in de visuele communicatie andere wetten gelden dan in de architectuur? Hier kun je niet zomaar zoals collega Maarniks iets groots afbreken dat door de inwoners nog in de harten wordt gesloten zonder daarmee de hele buitenlandse achterban te bruuskeren.
Herhaling is de kracht van de beeldvorming. Dat geldt trouwens ook voor uw beeldvorming.
Haagspraak 