Ik weet het: de schaatsen moeten nog echt gebruikt worden dit jaar, voor EK’s, WK’s, WK’s Sprint en afstanden, maar voor de echte bikkels is dit natuurlijk niets. Zij zien deze stalen ondingen het liefst zo snel mogelijk weer in het vet verdwijnen om plaats te maken voor een echte volkssport: wielrennen.
Wat brengt het wielerjaar 2016 ons?
Tour Down Under
Van 17 tot en met 24 januari wordt de Tour Down Under georganiseerd. Aangezien uw wielerverslaggever als viervoeter voor het betreden van Australie maanden in quarantaine zou moeten, is hij (ik spreek over mijzelf in derde persoon enkelvoud) nog op zoek naar een oplossing om hier aanwezig te kunnen zijn.
Cyclingnews.tv heeft een mooie voorbeschouwing op de Tour Down Under en het Australische wielerseizoen op Youtube, waarin het duidelijk is dat het accent ligt op de nieuwe pakjes van de coureurs:
Tour of Qatar
Na de ronde van Australie volgen nog een reeks andere exotische wedstrijden, waarvan de Ronde van Qatar (8 t/m 12 februari) er een is. Aangezien ik de laatste tijd veel Arabische volgers op Twitter heb gekregen, leek mij dit een goede gelegenheid om zowel de wielerwereld als het hondendom te promoten in de Arabische wereld. Zoals u weet zijn honden hier niet algemeen geaccepteerd en worden wij vaak als ‘onrein’ bestempeld.
De voorjaarsklassiekers
Het echte werk begint uiteraard met races als Parijs- Nice en Milaan – San Remo. Maar voor die tijd wordt eerst nog de Omloop Het Nieuwsblad gereden. In de tijd dat deze wedstrijd nog Omloop het Volk heette, werd deze race traditiegetrouw gewonnen door Peter van Petegem, een inmiddel bijna vergeten Vlaamse bikkel in voorjaardwedstrijden wiens seizoen meestal in april of mei al ten einde was.
Milaan – San Remo, dit jaar verreden op 19 maart, is een oude wedstrijd die traditiegetrouw het echte begin is van het seizoen in Italie. De wedstrijd is veelal een sprintersbal maar is ook bekend van legendarische stunts van onder andere de Italiaanse ‘campionissimo’ Fausto Coppi. zoals zijn aanval over 250 kilometer in de eerste naoorlogse editie, waarin hij met een kwartier voorsprong won en liet zien dat het zinvol was om in maart 6000 trainingskilometers in de benen te hebben. In deze eerste serieuze naoorlogse wedstrijd legde Coppi zette meteen de volgende stap in zijn jarenlange titanenstrijd met Gino Bartali, die ooit begon met Coppi’s overwinning in de Giro van 1940.
Hierna volgt een reeks monumentale wedstrijden, waaronder een paar van de mooiste wielerkoersen ter wereld: De Ronde (van Vlaanderen, uiteraard, op 3 april) en Parijs – Roubaix (10 april), wedstrijden met een lange geschiedenis die over het algemeen alleen door de echte bikkels gewonnen worden.
Voor hen geen hallen met totale controle over het binnenklimaat en geribbelde pakken in zuurstokkleuren, enkel stof, modder en keien…
Woef.
In deel twee ga ik verder met een voorbeschouwing op de Grote Rondes en het naseizoen.
Bronnen:
http://www.cyclingnews.tv
http://www.steephill.tv
http://www.uci.ch/road/calendar/
Na een toch nog pittige heenreis van drie dagen, die we liftend en lopend met onze rugzakken hebben volbracht, melden we ons bij “The Warehouse”. In dit pakhuis komen alle hulpgoederen voor de vluchtelingen in Calais binnen. Door ongeveer 150 vrijwilligers worden de goederen gelost, opgeslagen, gesorteerd en weer ingeladen voor vertrek naar de Jungle. Voor we het door hadden waren we vol aan de slag om mee te helpen honderden blikken bruine bonen, dozen pasta, truckladingen kleding in vuilniszakken en tenten, dekens en andere hulpgoederen uit te laden en een plek te geven. In de “Workshop” worden bouwpakketten voor huisjes gemaakt, die veel beter bestand zijn tegen het weer in Calais dan de tentjes die de vluchtelingen zelf bouwen van stukken plastic.
In de ruim twee maanden dat de Warehouse nu in gebruik is, zijn de goederen van slordige hopen en stapels blikken steeds beter georganiseerd in schappen en hoge palletrekken. Al gauw wordt duidelijk dat iedereen zijn uiterste best doet en vanzelf daar terecht komt waar ie het beste tot zijn recht komt. In mijn geval betekent dat ik schappen en constructies maak voor het sorteren en opslaan van spullen terwijl mijn vriendin snel thuis raakt in de voedselafdeling. Daar worden dagelijks honderden voedselpakketten voorbereid om uitgedeeld te worden in de Jungle. Hier besef je hoe hard de donaties van voedsel nodig zijn en voel je de harde realiteit als de voorraden slinken als de donaties even stokken. Daarom wordt er ‘s avonds vaak lang doorgewerkt om toch nog binnengekomen voedseldonaties uit Engeland, België, Duitsland of Nederland uit te laden en op te slaan voor de volgende dag.
De Jungle zelf zijn we meerdere keren ingegaan om voedselpakketten uit te delen. Iedere keer maakte dit grote indruk op ons. De omstandigheden waarin de vluchtelingen overleven is moeilijk te verteren. Ondanks de grote inzet van heel veel vrijwilligers en burgerinitiatieven is hun situatie schrijnend. In de kou en de modder overleven in een tentje of klein bouwsel van wat hout en plastic zeil, met meestal maar een maaltijd per dag, dag in dag uit. Ze blijven hopen op een beter bestaan en deze hoop is het enige waarmee ze het vol weten te houden. Na elke tocht naar de Jungle doet ons beseffen waarvoor we al deze moeite doen. Deze mensen verdienen een beter bestaan en niet de minachting van onze overheden.
De terugtocht zijn we per bus en trein gegaan. Drie weken bijna non-stop dagen van 9 uur en langer werken, slepend met dozen blikken en stalen balken, heeft veel energie gekost. We zijn dan ook blij even op adem te komen. De wereld in Nederland doet erg onwerkelijk aan na zo’n intense ervaring tussen enthousiaste vrijwilligers en in de dynamiek van de Jungle. En eigenlijk willen we zo snel mogelijk weer terug.
Haagspraak 