De Les Paul van Peter Frampton

Ik heb weinig verstand van gitaren, maar weet wel dat Peter Frampton weer live optreed. De video hieronder laat een recent optreden in Wenen zien met BB King.

Het verhaal is dat hij zijn Gibson Les Paul verloor in een vliegtuig crash in Caracas, Venezuela in 1980 en dat hij na jaren weer herenigd werd met zijn favoriete gitaar toen bleek dat de gitaar gered was uit de puinhopen van de crash en dat hij was verkocht aan een gitarist uit…Curaçao die hem uiteindelijk weer bij Frampton terug bezorgde. In het interview wordt gesuggereerd dat het met zijn carrière wat slechter was gegaan toen hij zijn Paul kwijt was, maar nu weer helemaal goed komt.

Gewoon hier gedeeld voor de gitaar- en Frampton liefhebbers onder de lezers en in de hoop dat hij weer eens in de buurt komt (overigens op tour met Deep Purple in Duitsland in October).

Een vindhek in Groningen

In twee eerdere artikelen, op 15 maart en op 27 juni berichtte Haagspraak al over het Vindhek, een creatie voor sociale interactie van Annemarieke Weber die in het Amsterdamse Vondelpark al jaren een groot succes is en zelfs de Japanse televisie haalde.
Terwijl de realisatie van een vindhek in de Hofstad pijnlijk langzaam verloopt, heeft Groningen er sinds afgelopen donderdag een gekregen. In het Noorderplantsoen, een populair stadspark, is tijdens de opening van het jaarlijkse Noorderzon Festival het vindhek onthuld door wethouder Jan Seton. De Groningse wethouder liet zich tijdens zijn verhaal ontvallen dat de realisatie van het Vindhek in zijn stad ook wel wat sneller had gekund. Terwijl het idee om een vindhek te plaatsen breed gedragen werd in de buurt, was er immers geen enkele ambtenaar binnen het gemeentelijk apparaat wiens kindje het was. Hierdoor was het moeilijk de barrières tussen de verschillende gemeentelijke afdelingen te slechten, een probleem waar veel burgerinitiatieven onder lijden.

Sociale interactie bij het vindhek. Foto: Edwin IJsman
Sociale interactie bij het vindhek. Foto: Edwin IJsman

Zodra het Vindhek er eenmaal stond, liep het meteen storm op deze locatie in het Groningse Noorderplantsoen. Binnen een dag hing het hek al vol met gevonden voorwerpen. De drukte rondom het jaarlijkse kunstfestival dat op de avond van de onthulling begon zal hier een flink aandeel in hebben.

Weer een gevonden voorwerp voor in het Vindhek. Foto: Edwin IJsman
Weer een gevonden voorwerp voor in het Vindhek. Foto: Edwin IJsman

Annemarieke Weber meldde dat het volgende vindhek in Amersfoort geplaatst zal worden. En daarna moest er eentje in Den Haag komen. Bij het noemen van deze plaatsnaam volgde een diepe zucht.

Het is te hopen dat we in Den Haag ooit nog eens kunnen leren van de ervaringen elders. Wellicht is het tijd voor een belletje naar het noorden.

Rijksvoorlichtingsdienst in Haagse duinen

Dependance Beeld en Geluid. Foto door Roel Wijnants.
Dependance Beeld en Geluid.

Tijdens mijn fietstocht door de duinen van Kijkduin naar Scheveningen, sloeg ik een pad in en kwam na een tijdje bij een bungalowachtig bouwwerk met een groot hek er omheen. Nieuwsgierig geworden, stapte ik af en zag een bord met informatie over wie en wat zich hier bevond. Het bleek om een dependance te gaan van het Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid. Toevallig ben ik wel eens in het nieuwe gebouw in Hilversum geweest, dus mijn nieuwsgierigheid werd steeds groter. Bij thuiskomst ben ik gelijk achter de computer gekropen om uit te zoeken, wat het mysterieuze gebouw in de duinen nu werkelijk is.

Het is een voormalige Duitse bunker, die helemaal gerestaureerd en omgebouwd is tot filmbunker voor het Nationaal filmarchief van de Rijksvoorlichtingsdienst (RVD). Er zijn speciale kluizen gebouwd om de uiterst brandbare nitraatfilms, die vroeger gebruikt werden, in op te slaan. In de filmbunker van de RVD wordt ± 6 miljoen meter film bewaard. Dit moet het Walhalla zijn voor documentairemakers en wetenschappers om te bestuderen.

Een korte film over dit archief is te zien op de website van Geschiedenis24.

Gerestaureerde bunker uit WO II. Foto door Roel Wijnants.
Gerestaureerde bunker uit WO II.
Het mediapark in Hilversum (Beeld en Geluid). Foto door Roel Wijnants op Flickr.
Het mediapark in Hilversum (Beeld en Geluid).

Zomergast: Hans Teeuwen

Zomergast: Hans TeeuwenPresentator Wilfried de Jong

Zondagavond 28 juli 2013. VPRO Zomergasten
Ik doe er altijd wat langer over om mijn mening te vormen dan menig twitteraar die tijdens de uitzending al massaal van zich liet horen.
Om te beginnen vind ik het concept van Zomergasten een verademing in vergelijking met de gangbare programmering van willekeurig welke TV-avond en omroep dan ook. Ik heb hem helemaal uitgezeten. Het snookeritem was voor mij het moment voor de plas, een hapje en een drankje. De boog kan niet altijd gespannen staan. De blaas ook niet.
Bij Hans Teeuwen heb ik geen nieuwe dingen kunnen ontdekken. Als kunstenaar zou je mogen verwachten dat hij zichzelf blijft vernieuwen, als artiest verwacht je dat hij zijn kunstje professioneel laat zien. Dat laatste was het geval. Het was een Hans Teeuwen one-man-show waarin hem het platform werd geboden zijn onwrikbare standpunten nogmaals te presenteren. Mijn waardering voor Hans Teeuwen is niet gegroeid, integendeel. Hij staat stil en stilstand is achteruitgang.
De uitzending begon, na de introductie, met een heel erg tuttig filmpje van twee synchroon tapdansende mannen, begin 50er jaren schat ik. Kom daar nu nog maar eens om. Hierom heb ik wel dubbel gelegen. Zijn keuzefilm, iets over de pornoindustrie in LA, heb ik laten schieten.
Eigenlijk zou Zomergasten geen bekende Nederlanders moeten uitnodigen. We weten al veel te veel (vaak meer dan we willen weten) van ze en zij weten te vaak hoe ze een uitzending naar eigen hand kunnen zetten zodat elke verrassing bij voorbaat onmogelijk lijkt. Er zijn genoeg interessante onbekende Nederlanders, kunstenaars, wetenschappers, “paradijsvogels”, die in de luwte van de media met hele boeiende dingen bezig zijn. Gelukkig komen die deze zomer ook nog aan bod.

Eindoordeel: een voldoende, maar meer dan een 6+ is het niet geworden.

Ik las ergens op internet in een commentaar dat deze eerste Zomergast nog niet op rolletjes liep. Zomergasten hoort nooit op rolletjes te lopen, dus dat beschouw ik als een compliment voor Wilfried de Jong.

Bij uitzending gemist is de hele uitzending nog terug te zien.
Ik weet niet hoe lang dit tot de mogelijkheden behoort.

Girl Most Likely

Girl Most Likely
Girl Most Likely

Een helaas ‘jammerlijk mislukte’ schrijfster Imogene, wonende in Uptown Manhattan, wordt verlaten door haar rijke vriend.
Vanuit een soort oerkreet richting de liefde van haar ‘aangenomen’ leven probeert ze haar zelfmoord in scene te zetten.
Zoals alles in haar leven faalt ze hierin, maar heeft het zó goed gespeeld dat de artsen haar serieus nemen. Sneller dan verwacht komt ze erachter wie haar échte vrienden zijn.
Imogene wordt namelijk als potentieel zelfmoordgeval bij haar ordinaire moeder, zwakbegaafde broer en spion-stiefvader in Downtown New Jersey in huis geplaatst. Een achtergrond waar ze niets meer mee te maken wilt hebben en zich ongelovelijk voor schaamt. Ze heeft een enorme hekel aan haar moeder en al snel blijkt de hekel ook enigszins wel gegrond te zijn.
Eenzaam, verlaten en verloren probeert ze haar leven weer op te pakken en zoekt contact met haar sjieke oude vrienden.
Helaas houden zij angsvallig de deur voor haar gesloten, maar door haar doorzettingsvermogen, empatisch vermogen en juist die gehate achtergrond vindt ze binnen een paar dagen haar leven terug met daarbij de zinsgeving die ze al jaren zo na joeg.
Erg grappige film met een arsenaal aan bekende acteurs. In de hoofdrol de altijd iet wat verwarde dames spelende Kristen Wiig (oa bekend van Bridesmaids), Annette Bening in de rol van sloerie moeder en Matt Dillon als stiefvader met een twist.
Alhoewel ik met één andere gast de enige bezoeker was van deze film, op een tropisch warme dag in Den Haag, hebben we erg hard met z’n tweeën zitten lachen.