Le Tour de Tommy: Pau – Vallée de Saint-Savin

Parijs is nog ver. Zeker als je Tommy heet: met zijn korte pootjes kan onze columnist niet bij de trappers. Sturen kan hij ook niet. Blaffen wel.

Deze editie van Le Tour de Tommy is anders dan u gewend bent: onze wielerverslaggever is namelijk zoek. Gisteren in de namiddag ontvingen wij een telefoontje van de Franse politie. Een medewerkster van de dierenbescherming zou na herhaaldelijke telefoontjes van een persoon aangifte hebben gedaan. Bij een politieinval op het adres waar de, naar eigen zeggen, vastgebonden man zich zou bevinden werd alleen een hondje aangetroffen. Het hondje zou overgebracht zijn naar een pension in Pau.
Omdat de redactie van Haagspraak nog geen tijd heeft gehad om de Franse dierenasiels af te bellen, is onze verslaggever nog altijd niet terecht. Voor vandaag volstaan wij met de tekst van een briefje dat de politie van Pau ons overhandigde:

“De etappe van vandaag gaat, na een lange aanloop, over twee klassieke Tourcols: de Aspin en de Tourmalet, met een finish omhoog in Cauterets. De Aspin is als beklimming een leuk voorafje voor de Tourmalet, een gevreesd monster, dat vandaag weliswaar vanaf de ‘makkelijke’ zijde wordt beklommen, maar ook dat zal een peloton doen versplinteren. De slotklim is niet bijzonder lang, maar kent wel een aantal verraderlijke punten.

Na het slagveld dat de Sky Train van Froome gisteren aanrichtte mag je verwachten dat iedereen zijn wonden likt. Een aantal favorieten die nu ver teruggevallen zijn zullen misschien ineens ambities voor het bergklassement krijgen. anderen zullen hun kansen afwachten voor ritten later in de Tour. Reken op een groep avonturiers die lang in de aanval zal zijn en het tot de finish volhoudt. Misschien dat Rodriquez weer eens een kans aangrijpt, of dat bekende Franse figuren als Voeckler en Rolland hier mogelijkheden zien.”

Le Tour de Tommy: Tarbes – La Pierre-Saint-Martin

Parijs is nog ver. Zeker als je Tommy heet: met zijn korte pootjes kan onze columnist niet bij de trappers. Sturen kan hij ook niet. Blaffen wel.

Op deze Quatorze Juillet wordt de telefoon aangenomen door een vriendelijke dame:
“Goedemiddag, u spreekt met de dierenbescherming. Waarmee kan ik u van dienst zijn?”
“Goedemiddag, u spreekt met Tommy, ik ben vastgebonden aan een boom, ergens in de
Pyreneeën…”
“Meneer, u spreekt met de dierenbescherming, niet met een SM-club. U denkt zeker dat u lollig bent?”
“Maar mevrouw, u luistert niet. De redactie van Haagspraak heeft mij meegenomen naar Frankrijk om de Tour te verslaan, maar ik wil naar huis. Hallo? Hallo, bent u daar nog?”

Het is duidelijk dat je als hondje alleen in de Pyreneeën niet serieus genomen wordt. Dat is niet prettig, zo dicht bij Spanje, waar honden vreselijk slecht behandeld worden. En in een toeristengids las ik dat hier tegenwoordig zelfs weer beren voorkomen. (Red: hier hebben wij het geklaag van onze Tourverslaggever wat ingekort. Wij gaan nu verder met de vooruitblik op de etappe.)

De slotklim naar La Pierre-Saint-Martin

Vandaag gaat deze editie van de Tour voor het eerst de bergen in. Na een vlakke aanloop is er een enkele, lange klim: 15 kilometer tegen 7,4%, de paar vierde-categorieklimmetjes in het vlakke deel van deze relatief korte rit tel ik voor het gemak niet mee. De beklimming loopt aanvankelijk vrij regelmatig omhoog, om uiteindelijk in de laatste kilometers wat af te vlakken. Hier mag je ervan uitgaan dat de mannen met power in het voordeel zijn ten opzichte van de pure klimmers. De laatste kilometer is echter wel weer stijl. Dit zou een mooi punt kunnen zijn voor Joaquim Rodriguez, als Team Sky, wat een sterke selectie van klimmers meenam naar deze Tour, hem dan nog niet gelost heeft. Houdt ook Quintana in de gaten, hij moet tijd terug pakken op Froome. Het moge duidelijk zijn dat de in Kenia geboren Brit voor mij de favoriet is in deze rit.

Woef.

Le Tour de Tommy: Rennes – Mûr de Bretagne

Parijs is nog ver. Zeker als je Tommy heet: met zijn korte pootjes kan onze columnist niet bij de trappers. Sturen kan hij ook niet. Blaffen wel.

Ook vandaag gaat de Tour verder door Bretagne, het land van de grote held van de stripreeks Asterix: het hondje Idéfix. In tegenstelling tot mijn persoontje werd Idéfix wél gewaardeerd door zijn baasjes en niet ergens vastgebonden aan een boom in Frankrijk achtergelaten om de Tour te verslaan.

Voor wat betreft Bretagne: het zal wel weer een saaie dag worden, zeker omdat de renners morgen een ploegentijdrit te overleven hebben. Ik zou de TV uitlaten tot ergens in de finale. De finish wordt verwacht ergens tussen vijf en half zes. Geef het een half uurtje voor de finale en u heeft genoeg gezien.

Het wordt deze keer geen sprintersbal, maar de aankomst op Mûr de Bretagne geeft ook niet persé veel ruimte aan klimmers. De slotklim van twee kilometer vlakt in de laatste honderden meters af. Reken erop dat een Joaquim Rodriguez hier niet zomaar zijn kunstje van Huy kan herhalen. Reken op een eindsprint met een klein groepje. Ik zet zelf in op Valverde, een killer met een scherp eindschot. Daniel Martin lijkt me ook een goede kandidaat. In het geval u echt een Fransman wil zien winnen: Gallopin. Laat u vooral niets wijsmaken door de commentatoren van de NOS: dit is niets voor de Mollema’s en dergelijke van dit peloton. U zal ze niet te zien krijgen.

Woef.

Le Tour de Tommy: Livarot – Fougières

Parijs is nog ver. Zeker als je Tommy heet: met zijn korte pootjes kan onze columnist niet bij de trappers. Sturen kan hij ook niet. Blaffen wel.

Ieder jaar gaan tienduizenden Nederlanders op vakantie naar Frankrijk. Alvorens te vertrekken binden ze thuis hun hond aan een boom. Al jaren is dit gedrag een doorn in het oog van de dierenbescherming. De redactie van Haagspraak maakte het dit jaar helemaal bont: ze namen hun hondje, mij, mee naar Frankrijk om me daar aan een boom vastgebonden achter te laten. En dan wilden ze ook nog eens dat ik de Tour ging verslaan.

Eén van de beesten die je hier in dit land als aan een boom gebonden hondje tegen kan komen is De Das. Dat is dan ook de bijnaam van de man die uit de provincie komt waar vandaag de Tour finisht: Bernard Hinault. Net als de andere Franse vijfvoudig tourwinnaar, Anquetil, die van zijn vrouw scheidde om met zijn schoondochter te trouwen, stond Hinault ook niet bekend om zijn sociale gedrag: zijn bijnaam dankte hij aan het feit dat hij altijd vooral aan zichzelf dacht. Gelukkig heb ik als verslaggever ‘de das’ dus nog niet hoeven interviewen.

De Bretonse etappe naar Fougières wordt een feestje voor de sprinters, die hier wel eens een laatste kans zouden hebben, voor ze de Champs-Elysees bereiken. De sprint loopt licht bergop, verwacht een wind die enigszins van achteren komt. Sprinters met power zijn hier in het voordeel. Denk aan Degenkolb, Sagan, Greipel, die al twee zeges binnen heeft. Mocht hij zijn treintje deze keer niet laten ontsporen zou u zelfs aan Cavendish kunnen denken. Ik durf het niet.

Woef.

Le Tour de Tommy

Parijs is nog ver. Zeker als je Tommy heet: met zijn korte pootjes kan onze columnist niet bij de trappers. Sturen kan hij ook niet. Blaffen wel.

Na het uitvallen van Tom Dumoulin vroeg de redactie van Haagspraak mij om de Nederlandse honneurs in de Tour de France waar te nemen. De redenatie was simpel: Gesink is een aardige jongen, maar we verwachten niets meer van hem. Ten Dam is een bikkel, maar hij bewijst dat iets te vaak nadat hij op de grond is gaan liggen. En Mollema? Tsja, ook geen Hagenees he? De opdracht is simpel: vanaf de zijlijn naar fietsers blaffen en af en toe mijn poot optillen.
Voor vandaag betekent dat dus commentaar vooraf over de etappe naar Le Havre, in Normandië, het land van Jacques Anquetil. ‘Monsieur Chrono’, overleden in 1980, was ook in het dagelijks leven een man van de klok. Hij kwam altijd op tijd aan. Was hij drie minuten te vroeg, aldus zijn weduwe, dan wachtte hij drie minuten bij de deur alvorens aan te bellen. Laten we hopen dat in de verwachte winderige rit vandaag het peloton zich in zijn nagedachtenis wel aan het tijdsschema zal houden. De rit van gisteren was sloom genoeg.
Tot slot mijn voorspelling: Peter Sagan. Cavendish kan u definitief afschrijven en de helling in de laatste kilometer zal Greipel neutraliseren. Aan Franse sprinters hoeft u al helemaal niet te denken: die waaien tot nog toe steevast weg.
Aan deze voorspelling kan u geen rechten ontlenen: ik ben immers een hond die niets van fietsen begrijpt. Vraag de redactie maar om een andere wielerverslaggever…

Woef.