Le Tour de Tommy: Bourg de Péage – Gap

Parijs is nog ver. Zeker als je Tommy heet: met zijn korte pootjes kan onze columnist niet bij de trappers. Sturen kan hij ook niet. Blaffen wel.

Het is erg warm deze dagen in de Tour. Voor een hondje is dit vervelend. Ik heb veel water nodig. Gelukkig zijn er overal lieve, bierdrinkende hondenliefhebbers langs het parcours te vinden die wel een bakje voor me neer willen zetten. Voor de wielrenners betekent dit ook afzien. De rugwind zal ook deze etappe weer voor een snelle koers zorgen.

De 16e etappe van deze Tour finisht in Gap,wat een hondvriendelijke plaats blijkt te zijn. Zo kwam ik in Gap (Red: pas op! Product Placement. We vermoeden dat onze reporter wat toegestopt kreeg.) de dame van dit vrolijk gekleurde bedrijfje tegen. Ze gaf me wat hondenspeeltjes mee. Ook blijken er bij navraag hondvriendelijke hotels te zijn. Als Haagspraak nou nog mijn rekening zou betalen…

Gap is ook locatie van heel wat tourdrama in recente jaren. Zo herinnert iedereen zich Joseba Beloki die in de afdaling van de Col de Mense viel en Armstrong die een excursie door een weiland maakte alvorens weer aan te sluiten bij de groep favorieten. De laatste keer dat de Tour Gap aandeed viel Contador, in een poging Froome kwijt te raken. Reken ook nu op een spectaculaire afdaling van de Col de Mense. Ik zou Valverde en Nibali in de gaten houden.

Woef.

Le Tour de Tommy: Mende – Valence

Parijs is nog ver. Zeker als je Tommy heet: met zijn korte pootjes kan onze columnist niet bij de trappers. Sturen kan hij ook niet. Blaffen wel.

Valence gaat denk ik de laatste kans worden voor de sprinters, voor deze Tour de Alpen in gaat. Als ze willen winnen moeten ze dan wel een heuvelachtig parcours zien te overleven. Na de laatste col, de tweede categorie Escrinet, hebben ze echter 70 kilometer tot de finish die enkel uit afdaling en vlak terrein bestaan.

Profiel van etappe 15, bron: steephill.tv

Er zijn wel een aantal taaie sprinters in dit peloton aanwezig die nog ambitie hebben om een rit te winnen, vooral omdat voor hen de volgende kans in Parijs ligt. Denk aan Sagan, die inmiddels al vijf keer tweede werd in een etappe in deze editie van de Tour, en aan een man als Degenkolb, die de enigszins oplopende finale van deze rit ook wel zal zien zitten. Edvald Boasson-Hagen is iemand die ik een paar jaar geleden had opgetekend voor een rit als deze. Maar het nog altijd jonge Noorse supertalent zal naar mijn mening toch opnieuw moeten leren fietsen.

Woef.

Le Tour de Tommy: Rodez – Mende

Parijs is nog ver. Zeker als je Tommy heet: met zijn korte pootjes kan onze columnist niet bij de trappers. Sturen kan hij ook niet. Blaffen wel.

Na van Avermaets winst gisteren verwacht ik niet nog een sprinter of klassiekerkoning vandaag. De etappe naar Mende begint in heuvelachtig terrein, gaat daarna kilometerslang vlak door en heeft op het einde weer een heuvelachtig gedeelte. De laatste klim voor de finish is stijl en toch nog wel een kilometer of drie lang.
Zelf hoop ik deze dag op hondenweer. Frankrijk is warm genoeg wat mij betreft en een buitje zal mijn vacht en humeur goed doen, zeker met die huichelende redactieleden van dit blog: niemand belt als ik in het asiel vastzit, maar gisteren was het weer een en al gefingeerde bezorgdheid na mijn aanvaring met de toerfietsers.

Waar regen ook goed voor zal zijn is renners als Contador en Valverde. Zij durven wel wat in een afdaling en kunnen wellicht een plaagstoot uitdelen aan Froome. Verwacht ook dat Froome en de andere favorieten in de finale aan de bak moeten. Rodriguez, die zich gisteren nog liet uitzakken, zou het ook wel weer eens kunnen proberen. Hij weet wat winnen is, zeker in deze Tour.

Woef.

Le Tour de Tommy: Muret – Rodez

Parijs is nog ver. Zeker als je Tommy heet: met zijn korte pootjes kan onze columnist niet bij de trappers. Sturen kan hij ook niet. Blaffen wel.

Terwijl ik gisteren rondwandel bij de aankomst in Rodez, de finishplaats van vandaag, ondertussen vervelende Franse kinderen ontwijkend en grommend naar overvriendelijke oude dametjes, komt er een groep van elf toerfietsers aan. Ik besluit mij tussen hen te begeven, ik kan wel wat advies gebruiken voor deze etappeplaats. Wie zou hier, nu iedereen vermoeid is van de rustdag, nu kunnen winnen? Ik stap de weg op tussen de aankomende fietsers.
Een aantal fietsers duikt over elkaar, bidons rollen over de weg, er wordt gescholden, in mijn richting meen ik.

“You stupid dog!”

Dat is duidelijk geen Fransman. De wielertoerist die mij ternauwernood kon ontwijken heeft een Amerikaans accent, Texaans schat ik. ‘Le Tour, one dog ahead‘, meen ik op zijn nu gerafelde shirt te lezen. Ik stap op hem af.

“Voeckler,” zegt hij en geeft mij een aai over mijn bol, “expect that annoying bugger to try something on this stage. Now get the hell out of here. The Tour is no place for a dog!”
Terwijl de Texaan zijn gehavende voorwiel inspecteerd denk ik na over zijn woorden. Het heuvelachtige tweede deel van de etappe zou veel renners kunnen liggen, maar Voeckler, ja, die hebben we nog niet genoeg gezien deze Tour. Hij zou weleens op wraak uit kunnen zijn.

Ik zie de groep wielertoeristen weer verder rijden, de vriendelijke Texaan voorop. Ineens besef ik wie mij bijna van de sokken reed.

Vergeten een poottekening te vragen.

Woef. :’-(

Le Tour de Tommy: Lannemezan – Plateau de Beille

Parijs is nog ver. Zeker als je Tommy heet: met zijn korte pootjes kan onze columnist niet bij de trappers. Sturen kan hij ook niet. Blaffen wel.

‘Leven als een hond in Frankrijk’ is geen bekende uitdrukking. De reden daarvoor is simpel: er valt voor de Fransen weinig eer mee te behalen. Terwijl ik gisteren opgesloten zat in een asiel in Pau deed de redactie van Haagspraak hoegenaamd niets om mij vrij te krijgen. Geen enkele keer zochten zij telefonisch contact met de Franse autoriteiten.*
Gelukkig slaagde ik erin om deze ochtend een pen te bemachtigen van een van de medewerkers van het dierenpension. Frans kan ik niet, maar het leek me wel dat een briefje in Nederlands door iemand vertaald zou kunnen worden.

Dit had een onverwacht effect. “Un chien étranger, un chien étranger!” werd enige malen geroepen. “Allez, allez! Vite!” en ik werd op straat geknikkerd. Schijnbaar ben je als buitenlandse hond niet welkom om in deze streek de asielfaciliteiten te gebruiken. Dat scheelt: nu kon ik me weer tussen de wielrenners begeven…

Vandaag finisht de Tour op Plateau het Bijltje. Dat is een plek waar nulvoudig Tourwinnaar Lance Armstrong goede herinneringen aan heeft. Hij was hier oppermachtig in 2004 en sprintte Ivan Basso er uit het wiel. Vijf maal finishte de Tour op deze col, vier maal bleek de ritwinnaar ook de winnaar van het eindklassement. Alleen de Tour van 2007 was enigszins curieus in dit opzicht omdat de ploeg van Rabobank later gele truidrager Rasmussen uit koers zou halen. Je moet als wielerploeg immers om de reputatie van je sponsor denken. Van Libor hadden we in die jaren nog niet gehoord…

Schrijf vandaag maar gewoon Froome op.

Woef.

* Noot van de redactie: wegens een tekort aan beltegoed waren wij helaas niet in staat om het dierenasiel in Pau te bellen.