Om precies te zijn naar het M HKA, oftewel het Museum van Hedendaagse Kunst Antwerpen. Zeker een bezoek waard. Nu onder andere een expositie van Panamarenko, een Antwerpse kunstenaar met werken die een jongenshart sneller doe kloppen. Ook geschikt voor kinderen dus…
Kom je buiten zie je dit: Een Verboden Linksaf te Slaan bord volgeplakt met M HKA toegangs stickers. Die krijg je namelijk bij je toegangskaartje en moet je op je borst plakken als je door het museum loopt. Een duidelijker bewijs dat dat niet erg milieu vriendelijk is, is er niet.
Ons nieuwe motto is dan ook, mede als reactie op de komst van Tommy:
De verlinksing van de media is ook Haagspraak een doorn in het oog. Daarom vertegenwoordigt Tommy van Beek voortaan het rechtse geluid op ons blog. (Red.)
Sinds enkele weken komt er een, aanvankelijk verdwaalde, groep bloggers en straatfotografen mijn cafe binnenlopen. Zij waren door omstandigheden weggedreven uit hun vorige stek en besloten nu Cafe van Beek als vaste pleisterplaats voor de woensdagochtend te nemen.
Aanvankelijk stond ik wat argwanend tegenover ze, omdat de club, als zijnde mensen van de media, vrij links op mij overkwam. Als hond ben ik nu eenmaal een rechtse rakker, opzitten en pootjesgeven is mij met de paplepel ingegoten. Maar uiteindelijk heb ik besloten om deze groep recalcitrante Hagenezen toch maar als huisgasten te adopteren.
Hier ben ik dan, uw nieuwe columnist!
Zodoende ben ik maar begonnen met de bank van de heren onder te kotsen. Daar bleken ze echter niet van onder de indruk. Wel lieten ze in hun gesprekken doorschemeren behoefte te hebben aan een nieuwe columnist. Het profiel: intellectueel, eigenwijs en sociaal. De belangrijkste taak: het verslaan van de wekelijkse ‘Opuh Koffie’.
‘Ze’ zijn weg! Het viel me laatst pas op. Nu kan het zijn dat ik met oogkleppen op door mijn Den Haag fiets en wandel. Van de andere kant, kan ik me niet herinneren ergens een bericht te hebben gelezen, gehoord of gezien te hebben dat ‘ze’ werden weggehaald.
‘Ze’ stonden er in mijn herinnering altijd gezusterlijk – telefooncel schijnt een vrouwelijk woord te zijn – naast elkaar. Jaar in, jaar uit. Direct naast de poort die komende vanaf het Buitenhof toegang geeft tot het Binnenhof.
Beiden grijs. Van hetzelfde model uit 1931. Ontworpen door het architectenkantoor Brinkman en Van der Vlugt in opdracht van het toen nog bestaande staatsbedrijf PTT. Vierkant, met veel glas.
Bij de één stond bovenin de glazen wanden, op een blauwe achtergrond, met koeienletters Telefoon. Het aanpalende exemplaar wist zich getooid met een dubbel opschrift. Op een rode achtergrond was het woord Alarm aangebracht. Daaronder, op een blauw front, Brand-Politie.
Het duo bleef er ook staan toen de PTT in 1965 een grasgroene telefooncel introduceerde. En ook begin jaren tachtig toen er een driehoekige telefooncel in de straatbeeld verscheen. Die zou minder vandalismegevoelig zijn. Bovendien konden makkelijke bezoekers de driehoek niet meer als veredelde pisbak gebruiken.
De telefoonzuil uit 1995 had ook geen invloed op de gouwe ouwe grijze cellen bij het Binnenhof. Ze bewogen zich niet doch hielden stand. Als een soort relikwieën uit een ver verleden tijd. Net als de omgeving overigens.
Jarenlang keek ik vanuit mijn kantoor boven Dudok neer op de ‘dames’ telefooncellen. Ze werden zelfs keurig opgenomen in het nieuwe plaveisel rondom het Binnenhofcomplex. Ook al had vrijwel iedereen al een mobiele telefoon en was 112 bij de meesten van ons al een begrip.
Toegegeven, mijn werkgever verhuisde op een gegeven moment naar Rijswijk. In ik verhuisde mee. De grijze cellen in eenzaamheid achterlatend. Hoe dan ook, in 2012 stonden ze er nog. De twee zusters.
En nu blijken ze verdwenen. Geen spoor meer van te bekennen. Zelfs het tegelwerk ter plaatse is zo aangepast dat er een spoor meer van deze kleinoden te vinden is. Zeker ten offer gevallen aan de soms maniakale drang van politie, justitie en overheid om deze maatschappij te beschermen tegen opkomend terrorisme of wat daar voor door moet gaan. Alles moet ondergeschikt gemaakt worden aan ‘de veiligheid’.
En ja, dan staan die twee cellen hinderlijk in de weg. Stel je voor dat er iemand een bom in legt? Dat iemand zich erin schuil tracht te houden om een aanslag te kunnen plegen. En dat alles vlak naast ons regeringscentrum! Dat kunnen we natuurlijk niet dulden. Weg ermee! Opruimen die boel. Is toch waardeloos antiek.
Waar ze gebleven zijn, ik weet het niet. Ik heb een foto ontdekt met tientallen van de speciale Alarm-Brand-Politiecellen, afgedankt bijeen hokkend voor een kantoorgebouw ergens in Nederland. De ‘normale’ telefooncel zal wel gesloopt zijn. Het Postmuseum aan de Zeestraat, pardon Museum voor Communicatie, zal er wel aan één genoeg hebben. En die hadden ze al in de collectie. Dus glas eruit, eventueel voor de glasbak, en stalen frame als oud roest inleveren en om laten smelten. Zonder mededogen, medelijden laat staan historisch besef.
Mistig Vertrek Komt een Joekel de Sluis uit (Foto Roel)
Dik ingepakt tegen de kou (foto Roel) Zijsleep
Na afloop van de Fotoshoot Nieuwe Paleis Gracht vroeg ik Roel mij aan Chris Schram voor te stellen met een bijbedoeling: Ik wilde mij opgeven als vrijwillig schipper voor de Willemsvaart. Na een sollicitatiegesprek en een proefvaart mag de Happy (ex) Hotelier zich vrijwillig schipper bij de Willemsvaart noemen. Leuk! Ik heb er veel zin in. Volgend jaar ga ik pas echt van start, maar dan zult u ook hier wat van mijn avonturen aan boord mee beleven.
Het eerste avontuur is het mee varen terwijl de twee grote boten, Willem I en Willem II, en de sloep van Den Haag naar Waddinxveen worden gevaren. In Waddinxveen gaan ze in de winterberging. Beter voor de boten.
Het is koud en mistig als we op 27 november rond 9.00 uur vertrekken met 7 man om tijdens de lange tocht elkaar een beetje af te lossen. Chris schat dat we er 5 uur over zullen doen, maar uiteindelijk varen we er bijna 7 uur over. Via Leiden naar Alphen aan de Rijn en dan weer rechtsaf om via Boskoop in Waddinxveen te komen. Roel ook meegevraagd om een paar mooie foto’s te maken.
Bij de sluis in Leidschendam moeten we even wachten totdat de sluiswachter die ook de aparte brug die vanuit Den Haag gezien voor de sluis ligt bedient, en daarvoor met zijn scootertje heen en weer schiet de brug open en dicht heeft gedaan en de Babette de sluis uit heeft gelaten waar ze met een schoenlepel net in paste.
Na de sluis passeren we de prachtige zaagmolen de Salamander van Leidschendam. Kort daarna krijgt de sloep plastic in de schroef en begeeft de koppeling het. De sloep wordt verder gesleept. Onderweg genieten we van heerlijke ontbijt en lunch pakketten van Anouk. Er wordt bij Alphen ook nog even gestopt om de kou wat uit de botten te drijven. Een warme chocola met een scheutje rum doet dan wonderen.
Op de video valt vooral te zien hoe snel en vakkundig de 2 bootjes en de sloep met een vorkheftruck uit het water gelepeld worden en op een aanhanger gezet en is mijn kouwelijk gesnuif nogal te horen. Tot volgend jaar!
Nadat het me vorige week eindelijk, midden in de nacht, gelukt was om via de computer een afspraak te maken moest ik me vandaag om 12.10 uur melden bij het stadsdeelkantoor. Ik moest ook nog een verjaardagskaart kopen dus dacht dat te kunnen combineren, maar helaas waren de winkels die wenskaarten verkopen tot 12.30 gesloten. Ik was dus iets te vroeg.
Ik zag twee ambtenaren bij de uitgiftebalie, gezellig met elkaar aan de babbel met een aanleunende securityman. Twee loketten waren geopend waarachter twee ambtenaren aandachtig op hun toetsenborden bezig waren. Ik ben naar een loket gelopen om te kijken of ik al geholpen kon worden want er was verder geen enkele klant of wachtende te bekennen. Nadat hij zijn brief afgemaakt had keek hij mij vragend aan. Ik vertelde waarvoor ik kwam. U kunt zich voor een volgnummer aanmelden aan de zuil door het intoetsen van uw geboortedatum. Ik verzin dit niet hé! Dus ik naar de “zuil”, waar ik de gevraagde datum in toets. Het toetsenbord op de zuil is overigens totaal anders dan op elke willekeurige smart- of andere phfone. Het was dus even zoeken. De zuil vertelde me dat ik te vroeg was en me op zijn vroegst 15 minuten voor de afspraak kon aanmelden. Na 2 minuten wachten lukte het wel om een volgnummer te krijgen.
Gelukkig hoefde ik niet tot 12.10 te wachten. Door een belsignaal en het verschijnen van mijn volgnummer op een verlicht bord boven de zuil zag ik dat ik naar loket 3 moest. Daar moest ik natuurlijk van alles overhandigen, invullen en vingerafdrukken laten maken. Wijs- en middelvinger van zowel linker- als rechterhand. “Vroeger werden alleen vingrerafdrukken afgenomen van criminelen en verdachten” merkte ik op “maar zijn we nu allemaal verdacht?” Dit is de procedure zei de zuil… uh ambtenaar.
De laatste alinea van de brief van de gemeente, waarin ik werd attent gemaakt dat mijn paspoort binnenkort verloopt luidt als volgt”
De gemeente Den Haag wil de dienstverlening continu verbeteren en heeft Onderzoeksbureau WBK gevraagd hier onderzoek naar te doen. Op ons verzoek belt dit bureau de aanvragers van nieuwe documenten. Wij stellen het zeer op prijs als u kort de tijd neemt om een aantal vragen te beantwoorden.
Als ze bellen zeg ik ze dat ze eerst via de computer (facebook in mijn geval) een afspraak moeten maken en wel ergens midden in de nacht of zo en zal ik me verontschuldigen dat ik helaas nog geen informatiezuil heb om ze te laten wachten maar ze helaas meteen te woord moet staan.
Haagspraak 