Mijn Werkgever verzorgde in de 50-60 jaren het schilderwerk in het hofje Van Nieuwkoop. Op een dag kregen mijn collega Arie en ik opdracht ons bij de portier van het hofje melden om het huisje naast de regentenkamer te schilderen. We luisterden geduldig naar de lijst van uit te voeren werkzaamheden. Over werkzaamheden in de kamer achter de donkergroene deur werd niets gezegd. Voor de duidelijkheid vroegen we wat daar moest gebeuren. “Helemaal niets” en het werd ons verboden door die deur te gaan want het was de toegangsdeur naar de regentenkamer. In de regentenkamer had Willem van Konijnenburg ( 1868-1943) jarenlang zijn atelier.
Willem van Konijnenburg. Photo and upload by Kunstvanhetleven Wikipedia.
Volgens zijn testament mocht het atelier pas vele jaren na zijn dood geopend worden. Inschattingsfoutje van de portier,twee nieuwsgierige Hagenezen, verboden terrein achter een deur die makkelijk geopend kon worden.
Wij haalden de grendel van de deur zodra de portier zijn hielen gelicht had. Met open monden, bonzend hart, ogen die bijna uit onze kassen rolden liepen wij rond. Wij waren de enige bezoekers in het museum van de schilder en overal stonden spullen en hingen schilderijen. We kregen er geen genoeg van, het was zo spannend, steeds ontdekten we iets anders.
Met tegenzin besloten we terug te gaan. Wij waren er zeker van dat we geen sporen hadden achter gelaten en niets hadden aangeraakt. De deur werd weer vergrendeld, dus geen haan die er naar zou kraaien. Tijd om eindelijk aan het werk te gaan, muren en deuren schuren en plamuren, na een paar uren hard gewerkt te hebben kregen we allebei weer de kriebels, we wilden nog een keer gaan kijken want hadden we alles wel gezien? Nee, we hadden niet alles gezien bleek bij ons tweede bezoek, opeens en tegelijkertijd verstijfden we allebei. Er zat een persoon op een bank waarschijnlijk al sinds 1943, dus zo dood als een pier. Met knikkende knieën en bonkend hart rende we terug naar het huisje. Toen we weer tot rust waren gekomen besloten we weer terug te gaan om het “lijk” beter te bekijken. Behoedzaam naderden we de bank, we liepen er een paar maal in grote bogen omheen. “Het is een vrouw”, fluisterde Arie, de vrouw was gekleed in zwarte lange rok en droeg een zwarte hoed met grote rand, haar gezicht verborgen achter een zwarte voile, (gordijn noemden wij het), ze verroerde geen vin. Eindelijk stonden we vlak voor haar. “Oooooooh”, het is een pop.
Ja natuurlijk, een schildersmodel. De opgekropte angst ontlaadde zich in gierend gelach. De volgende morgen werden we opgewacht door de portier. “Heren, we hadden toch afgesproken dat jullie niet naar het atelier zouden gaan”. “Wij hebben ons aan de afspraak gehouden”, riepen we. De portier opende de deur wees op de voetstappen en zei “Zulke grote voeten hebben kabouters niet”. Onze rode beschaamde hoofden kleurden leuk bij onze witte werkkleding. Door alle sensatie waren wij ons niet bewust dat het witte schuurpoeder aan onze schoenen voetsporen achterlieten.
Jaren later bezochten mijn vrouw en ik de schilderijenexpositie van prinses Wilhelmina op Paleis het Loo. Ik las op een van de bordjes bij de schilderijen dat Willem van Konijnenburg een paar jaren les had gegeven aan Wilhelmina. De herinnering van de gebeurtenis in het hofje kwam weer naar boven, mijn lach klonk net iets te hard in de serene stilte van de expositiezaal. Ik kom dikwijls langs het hofje en denk steeds met plezier terug aan het atelierbezoek.
Onlangs bezocht ik de Regentenkamer en fotografeerde ik de schoorsteen nu met een foto die na de grote renovatie in de jaren 80 is geplaatst. De schoorsteenfoto heb ik ook gebruikt om het schilderij de Centaur van Konijnenburg in te plakken.
Portrait of Odila en Phillipine van Wassenaer.Michael Angelo Immenraet – bron wikipedia
Afgelopen weekend besloot ik om een wandeling te maken in Reigersbergen
Na hier en daar wat foto’s gemaakt te hebben kwam ik op de plek waar een paar jaar geleden het trieste restant stond van het Beeld “Gerda en het rendier”
Het beeld was door een zware boomtak die tijdens een hevige storm op het beeld was gevallen,zwaar beschadigt ,het beeld bleek niet meer gerestaureerd te kunnen worden.
Wat schetste mijn verbazing om tijdens de wandeling een replica van het beeld aan te treffen. Het zag er stralend nieuw uit.
De replica blijkt van kalksteen te zijn gemaakt. Het origineel was door Corrinne Franzen-Heslenfeld gemaakt en zag er anders uit vanwege de materiaalkeuze . zie foto hieronder
Het Origineel
Meer info lezen over het beeld en zijn geschiedenis
Op 18 juli liep ik langs het invalidentoilet op het Buiten hof en zag dat de ingang naar het toilet weer verspert was door fietsen,een toerist wou naar binnen maar na twee fietsen verplaatst te hebben gaf de begeleider het op,Tot overmaat van ramp ging de toiletdeur ook niet open.
Ik ben omgelopen de stalling in gegaan en id de toegang tot het toilet was buiten werking .Navraag bij de medewerker in het hokje die vertelde dat het toilet al heeeel lang niet te gebruiken was. Ik kreeg spontaan een aanval van het Tiny en Lau syndroom.Op X(twitter) ben ik al maanden bezig om een blijvende vrije voorziening voor het invalidentoilet op het Buitenhof voor elkaar te boksen. Het toilet is tegenwoordig ingesloten door een Biesieklette waardoor er regelmatig fietsen voor de ingang van het gehandicaptentoilet staan.
Berichten naar Gemeente Den Haag en het bedrijf Biesieklette leveren alleen loze antwoorden op.Drie dagen later is de toegang naar het toilet weer volgegooid met fietsen.Koeien met gouden horens genoeg bij de verantwoordelijke instanties. Maar de koe bij de horens vatten is er niet bij.
Een week geleden 2 meldingen gedaan en vandaag 18 juli was het weer BINGO. Heb op het internet het een en ander opgezocht,
Den Haag ± 1 miljoen toeristen per jaar heeft maar een beperkt aantal rolstoeltoegankelijk openbare toiletten
Op de lijst toiletvriendelijke gemeente staat Den Haag op nr 100.Er is een mooie taak weggelegd voor verantwoordelijk wethouder Hilbert Bredemeijer van het CDA.
Burgemeester Jan van Zanen doe er wat aan ,u bent ook burgemeester van de gehandicapte inwoners en bezoekers van Den Haag.
HTM heeft The Hague streetart opdracht gegeven om het transformatorhuisje op de Laan van Meerdervoort van een kunstwerk te voorzien. Het transformatorhuisje oogde als een grauwe bunker en werd regelmatig van een tag voorzien wat het geheel er armoedig uit liet zien. The Hague streetart heeft het kunstenaars duo Zesta&Zasto opdracht gegeven om het werk uit te voeren. Vanuit tram 3 had ik gezien dat ze bezig waren en besloot een paar dagen later te gaan kijken Het werk zag er prachtig uit en de heren waren druk bezig , wandelaars fietsers iedereen die langskwam complimenteerde de kunstenaars.
Het onderwerp van het kunstwerk is “Natuur “ Het onderste gedeelte aan de voorkant is voorzien van de tekst “The Natural World” aan de achterkant is de tekst “The Animal Kingdom” te zien. Verder zijn een aantal dieren afgebeeld zoal op de kopse kanten een prachtig uitgevoerde vos en een mooie Das.
Opvallend aan de voorkant is de mooie ijsvogel,De kleuren van de veren van de ijsvogel, oranje, wit en blauw, zijn ook die van het prinsdom Oranje en het graafschap Nassau. (Bron tekst Wikipedia)Het is tevens het symbool voor vrede en harmonie.Aan de achterkant is de tekst “The Animal Kingdom”aangebracht . Verder zijn er nog een paar kleinere afbeeldingen van dieren aan voor en achterkant te zien.
Dank aan de HTM.The Hague streetart en ZESTA&ZASTO.
Haagspraak 
