Categorie: cultuur en uitgaan

Den Haag en regio cultuur en uitgaan

De eerste generatie

De eerste generatie
De eerste generatie gastarbeiders, zoals zij toen genoemd werden, zijn inmiddels op pensioengerechtigde leeftijd.

In de jaren zestig werden veel Turken en Marokkaanse mannen in het land van herkomst geronseld om in Nederland dat werk op te knappen, waar de Nederlander geen zin meer in had.
Veelal werden ze in fabrieken, tuinbouw en in de laagst betaalde baantjes te werk gesteld. Ze sliepen vaak in woningen van huisjesmelkers of gewoon in de kassen van de tuinder, waar ze aan het werk waren. Ze moesten hard werken en een deel van het zuur verdiende geld werd naar het thuisland gestuurd om het gezin te onderhouden.

Enkele jaren later vond gezinshereniging plaats en de groep inwoners van buitenlandse origine werd steeds groter. Wijken, die het toch al moeilijk hadden, kregen er meer problemen bij.
Sommige wijkbewoners gingen normaal met de nieuwkomers om, maar er waren ook bewoners, die hun frustraties de vrijloop lieten en de ramen ingooiden. Inmiddels komen dit soort taferelen niet meer voor.

In Den Haag wonen 120 nationaliteiten en elke groep krijgt de ruimte om zijn of haar culturele achtergrond te beleven of te uiten.
Er wonen ± 1.5 miljoen nieuwkomers in Nederland. Op een paar uitschieters na, gaat het redelijk tot goed met deze groep. Zij studeren, hebben banen, sommigen zijn bekende Nederlander geworden, een aantal zijn schrijver, voetballer, artiest of politicus.
De bekendste nieuwkomer wordt per 30 april zelfs koningin.
Prinses Maxima en Prins WillemAlexander.

Identity Thief

Identity Thief
Identity Thief

Niets vermoedend geef je jouw naam, bankgegevens en BSN-nummer door aan een dame die je door de telefoon vertelt dat iemand geprobeerd heeft jouw bankrekening te hacken.
Dan blijkt al snel dat deze zelfde dame jouw credit card gegevens gestolen heeft en er vol met jouw spaargeld vandoor is gegaan.
Vervolgens komt het tragische bewustzijn dat, naast alle centen weg, jouw net aangenomen baan ook hierdoor op het spel staat.
Wat doe je dan?
Ga je wachten op de politie om het op te lossen of ga je op eigen-wijze opzoek naar deze dief met alle gevolgen van dien?
Een dolkomische, absurd gekke film met in de hoofdrollen lekkertje Justin Bateman en de super grappige Melissa McCarthy. Opvallend vond ik dat er niet steeds kledingwissels zijn en dat de hoofdrolspelers er daadwerkelijk steeds wanhopiger en vermoeider uit gaan zien.
De film was erg leuk en de volle zaal met hard lachende bezoekers van alle leeftjden deed vermoeden dat ik niet de enige was. Ik heb genoten!

Moraal van dit verhaal: we worden tegenwoordig bestookt met fake mail, brieven en telefoontjes van ‘banken'(mensen die zich voordoen als medewerkers van) die ons willen helpen met beveiligen van onze centen. Skimmen van bankpasjes en misbruik van persoonlijke gegevens zijn aan de orde van de dag.
Wees op uw hoede, want ook de échte banken willen nog wel eens een graantje meepikken van ons zuur verdiende geld en beroven ons legaal waar we bijstaan.

Woord op Noord

Zoals eerder aangekondigd op Haagspraak, bood Café van Delden op 14 april 2013 de gelegenheid, enkele woordkunstenaars ten gehore te brengen.
Onder het genot van een drankje, muziek en presentator Alex Franken, vulden dichters, verhalenvertellers, columnisten en bloggers, de zonnige en warme zondagmiddag met hun schrijfsels.

In een korte impressie komen de dichters Stefan, Anna en Sacha aan bod.

Foto’s door Oenkenstein en Anna Djerek.

Woord op Noord, zondag 14 april

Komdende zondag 14 april 2013 zullen wij, dat is: Sacha, Han en Peter, alledrie deelnemend in de dichtcursus van de zeer zeker bij jullie Haagsprakers bekende Harry Zevenbergen, optreden bij het maandelijkse evenement ‘Woord op Noord‘.

Dit optreden zal plaatsvinden in Café Delden, Noordeinde 137 te Den Haag, vanaf 16:00 uur. Fans, lezers en anderen zijn van harte welkom om even langs te lopen. Wees op tijd, want wij wachten op niemand!

Ik zal alvast verklappen dat ik zelf 8 gedichten voor zal dragen. 2 van deze gedichten staan op Haagspraak.

A Late Quartet

A Late Quartet
Als liefhebber van klassieke muziek en aangemoedigd door alle positieve publiciteit op televisie, radio en alle andere media rondom de film “A Late Quartet” ben ik hem in Pathé Buitenhof gaan bekijken.

Om maar tegelijk met mijn vernietigende oordeel in huis te vallen:
De film is vlees nog vis. Hij gaat over een beroemd strijkkwartet dat binnenkort hun 25 jarig jubileum zal vieren door middel van een groot concert waarin het strijkkwartet van Beethoven no.14 opus 131 in zijn geheel en zonder pauzes tussen de 7 delen, gespeeld zal worden.
Tijdens de voorbereidingen voor dit gebeuren komt Peter, het oudste lid van de vier, tot de ontdekking dat hij een begin van Parkinson heeft ontwikkeld en dus genoodzaakt is binnen afzienbare tijd te stoppen want aan kwaliteit mag niet getornd worden.

Door de aankondiging van Peter lijkt het of iedereen alles wil veranderen, er ontstaat een onwerkelijk geharrewar over relaties tussen iedereen met anderen en onderling, zowel op het professionele als het persoonlijke vlak komen verborgen gebreken of ingehouden frustraties naar boven.
Behalve Peter, die vorig jaar weduwnaar is geworden, bestaat het quartet uit een echtpaar en een alleenstaande man waarmee de vrouw van het echtpaar vroeger een relatie heeft gehad. Het echtpaar zelf heeft een verwende dochter die vioolles krijgt van vroegere minnaar van haar moeder en daarmee uiteindelijk in bed beland want ze zijn op elkaar verliefd geworden (als ik het allemaal goed heb begrepen). Kortom: de mannelijk helft van het echtpaar duikt daarom met een Spaanse flamengodanseres in bed, zijn vrouw wil daarop scheiden en de dochter scheldt haar moeder vervolgens verrot omdat ze zich als kind verwaarloosd voelt. Als je dit allemaal goed tot je door laat dringen is het nog een wonder dat het jubileumconcert er uiteindelijk toch nog van komt.
Hoe hebben deze vier mensen het de voorafgaande 25 jaren met elkaar volgehouden is een vraag die niet wordt beantwoord.
Je krijgt sterk de indruk dat het film-idee van een 25 jarig jubileum van een klassiek strijkkwartet als kapstok is gebruikt om een hoop relationele Hollywood-ellende aan op te hangen. De muziek is niet essentieel voor de film en de relatieproblemen worden gelardeerd met het bekende Amerikaans moralisme en is soms wel wat (vals) sentimenteel. Het is een film die in alle opzichten keurig netjes binnen de lijntjes is gebleven qua format maar niet verrast en maar zelden ontroert. Het is een routineus product geworden. Dat is heel jammer want deze klassieke muziek verdient beter, daar heb ik wel van genoten. Dat strijkkwartet ga ik binnenkort wel op CD aanschaffen.
In de hoofdrollen: Christopher Walken, Philip Seymour Hoffman, Catherine Keener en Mark Ivanir.