Vrijdag 11 juli 2014 werd de Srebrenica herdenking gehouden. Op deze dag worden de ruim achtduizend slachtoffers herdacht, die in Srebrenica zijn vermoord.
Voorafgaande aan de herdenking vond de Mira mars plaats. ,Dit jaar koos men Wassenaar als startpositie: De afstand naar het Plein bedroeg elf kilometer. Eenmaal aangekomen bij het Plein en na een rondje eromheen, kon de plechtigheid beginnen. Dit jaar werden ook de 175 personen herdacht, die onlangs zijn geïdentificeerd en op 11 juli zijn herbegraven. Hun namen werden voorgelezen op het Plein. Opvallend was de afwezigheid van parlementariërs. Op Ahmed Marcouch na, waren zij onzichtbaar.
De plechtigheid werd door veel familie, nabestaanden en belangstellenden gevolgd. Ook de jeugd was ruim vertegenwoordigt. Zij nemen straks de fakkel over van de ouderen. Terwijl de namen van de doden werden voorgelezen, schoten sommige mensen vol en werd hier en daar een troostende schouder of arm aangeboden. Een imam hield een korte toespraak gevolgd door een gebed en daarna werd er stilte in acht genomen.
Aan het eind van de herdenking werden er witte ballonnen uitgedeeld. Aan de ballonnen zaten kaartjes met de namen van de slachtoffers. Na een teken werden de ballonnen losgelaten en vlogen over Den Haag naar verre oorden.
De beelden op het Lange Voorhout stonden er al en er werd een informatiekiosk geplaatst. Ik nam een magazine mee voor informatie bij mijn foto’s en bekeek thuis het magazine. Een foto van een kunstwerk op pagina 11, trok mijn aandacht, want dat kunstwerk was er nog niet, maar het was wel een foto van het Lange Voorhout met het kunstwerk. Het bleek een art impression te zijn van kunstenares Marie Hélène Richard.
Bronnen: Bewerkte foto Marie Hélène Richard. Gids uitgave Museum Beelden aan Zee. Gebruik: Citaatrecht.
Opeens kreeg ik het idee dat het wel een een foto van mij zou kunnen zijn.
Vervolgens zoek ik op de fotowebsite Flickr naar foto’s van het Voorhout en vind de foto, die ik hebben moet en vergelijk beide nog eens goed, maar dit is ‘DE foto’, die is gebruikt en stuur een mail met mijn bevindingen naar Museum Beelden aan Zee. Ik krijg een mail terug van Maarten Steemers Zakelijk directeur van BAZ, met excuses en de uitleg dat de kunstenaar de foto heeft aangeleverd:
“Wij hebben slechts de PDF van de kunstenares gereproduceerd, ervan uitgaande dat het accent in de reproductie op het kunstwerk zou liggen zoals geplaatst in de omgeving. Voorts mochten wij er door de wijze van aanlevering van uitgaan dat de kunstenares ofwel zelf de foto had genomen ofwel zelf de rechten had geregeld”.
Hier had ik enigszins begrip voor, maar vond het wel vreemd, dat er in het colofon niets te vinden was over de maker van de foto, terwijl er wel fotografen werden genoemd voor andere foto’s. Een paar dagen later krijg ik weer een mail van Maarten Steemers Zakelijk directeur van BAZ.
“Ik heb inmiddels ook even op uw Flickr pagina gekeken, en daaruit blijkt dat de foto onder de Creative Commons licentie gebruikt mag worden, zelfs aangepast, voor niet-commercieel gebruik. Eigenlijk alle dingen waarin u in uw eigen klachtenmail tegen ageert- daar geeft u zelf toestemming voor. De kunstenares heeft in alle piëteit gehandeld, ze heeft gewijzigd en toegevoegd, en dat mocht blijkbaar ook volgens de licentie. Ik ga ervan uit dat de zaak hiermee uit de wereld is.”
Hiermee is de zaak niet uit de wereld!
Als de directeur mijn licentie heeft bekeken, moet hij toch gezien hebben dat alle gebruik staat of valt met de belangrijkste voorwaarden voor gebruik namelijk:
“Naamsvermelding — De gebruiker dient de maker van het werk te vermelden, een link naar de licentie te plaatsen en aan te geven of het werk veranderd is.”
Verder vermeld de licentie:
“NietCommercieel — Je mag het werk niet gebruiken voor commerciële doeleinden.”
Ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat de gids bol staat van de advertenties. Er staan zo’n 30 commerciële advertenties of logo’s in van sponsoren en een aantal advertenties van musea. Kunst is gewoon handel. Zo bedraagt de jaaromzet van Sotheby’s ongeveer 2 miljard dollar.
Na de mail aan de directeur met mijn bevindingen, zoals hierboven te lezen is, verstuurd te hebben op 16 juni, is het doodstil gebleven Zij reageren nergens meer op. Een medewerker van de afdeling Public Relations wist er van en zou het bespreken, op 3-7-2014 kreeg ik een uitnodiging voor een gesprek bij museum Beelden aan Zee.
Wel heb ik nog de kunstenares Marie Hélène Richard ontmoet op het Lange Voorhout, mijn verhaal verteld met de mededeling, dat zij een factuur te gemoed kon zien.
Vandaag 4-7-2014 heeft er een gesprek plaatsgevonden tussen Maarten Steemers Zakelijk directeur van BAZ en mij . we hebben elkaars standpunten en excuses uitgewisseld en het eindresultaat is dat Museum Beelden aan Zee de schadevergoeding zal betalen hetgeen een coulante houding is vooral naar de kunstenaar. bij deze is alles opgelost. Eind goed al goed.
Alle jaren dat Festival Classique op de Hofvijver werd uitgevoerd, kon men voor een groot deel vanaf de kant alles meebeleven en zien. De tribune zat vol, maar men kon toch meegenieten met de uitvoering. Daar werd door veel mensen gretig gebruik van gemaakt en bepaalde mede de sfeer van de avond.
Helaas is er dit jaar voor een andere opstelling gekozen, zodat het publiek, dat niet betaald, ook niets kan zien. Wij danken de organisatie voor deze maatregel. Klassieke muziek wordt op deze wijze het elitaire hoekje in gestopt, waar het altijd in heeft gezeten.
Oud Hagenaar Tijl Beckand probeert om klassieke muziek toegankelijker te maken voor een groter publiek, maar Den Haag sluit de gordijnen voor pottenkijkers.
Haagse fotografen maken graag reclame voor dit soort evenementen, maar als een plaatje schieten onmogelijk wordt gemaakt, dan haken zij af. De één graag, de ander traag.
Wie op de url van Den Haag Sculptuur klikt wordt hartelijk welkom geheten met de volgende tekst:
Den Haag Sculptuur hoopt u in 2014 weer te mogen ontvangen. Het thema zal zijn: Frankrijk!
Klik ik daarna op de tekst ‘kunstenaars’, krijg ik een lijst met namen uit 2013 voorgeschoteld. Het is nu juni 2014, maar bij Den Haag Sculptuur weten zij dat nog niet.
Ik klik op contact, voor meer informatie en verstuur een mail en krijg een mail terug: De contactpersoon is sinds december 2013 niet meer werkzaam, maar hier het adres van de plaatsvervanger. Lijkt mij, dat het adres van de plaatsvervanger direct beschikbaar moet zijn en niet via een omweg. Nu blijkt, dat de stichting Den Haag Sculptuur op sterven na dood is en dat alles is overgeheveld naar Museum Beelden aan Zee. Er wordt hard aan gewerkt om alles via Beelden aan Zee te laten lopen.
Ben maar een leek op dit gebied, maar ik zou als ik een nieuwe tentoonstelling organiseer eerst alles in orde hebben, zodat mensen informatie kunnen vinden over de tentoonstelling en niet opgescheept worden met ouwe meuk uit 2013.
Maak dan reclame voor Beelden aan Zee en niet meer voor Den Haag Sculptuur, zodat dagjesmensen direct bij de juiste informatie kunnen komen.
Ik had wat gegevens nodig over een beeld van Bruno Peinado en lees de informatie bij Beelden aan Zee. Mijn mond viel open van verbazing. Peinado is ook de maker van een bijzonder voertuig, dat bestaat uit een auto met daarop een roeiboot met een paard van Troje geplaatst .
Ik heb geen kunstgeschiedenis gestudeerd, maar ik weet wel het verschil tussen een affuit en een auto.
Na al dat geklooi heb ik maar weer een mail gestuurd, nu direct naar het goede adres met mijn bevindingen.
Op 5 Mei 2014 was er het jaarlijkse bevrijdingsfestival. Het weer werkte mee om er een leuke dag van te maken. De temperatuur was aangenaam warm.
Bij het Malieveld aangekomen, begaf ik mij naar de ingang en werd er uitgehaald door een beveiliger en doorgestuurd naar een andere beveiligingsmedewerker. Wijzend op mijn camera, die ik altijd om mijn nek heb hangen, vroeg hij of ik een professionele fotograaf was, hetgeen ik ontkende. Ik sta als zodanig nergens geregistreerd en ben nergens bij aangesloten. Een perskaart heb ik niet, ben zo vrij als een vogel. Wel heb ik een KVK nummer.
“Dan mag ik je er niet inlaten met een dergelijke camera”, opperde de beveiliger, “we hebben instructies om dergelijke camera’s te weren van het terrein, vanwege de concurrentie met de professionele fotografen.”
Spontaan zakte mijn broek tot aan mijn enkels bij het horen van zoveel onzin.
Ik sprak de beveiliger toe, dat het bevrijdingsdag was en velen hun leven hebben gegeven om ons de vrijheid te geven te doen en te laten wat we willen. Hij verontschuldigde zich voor de van boven opgelegde instructies en zei dat ik er door mocht, maar dat ik het risico liep om eenmaal op het terrein, alsnog aangesproken te worden en terug gestuurd te worden. Van anderen hoorde ik, dat zij de reglementen steeds strakker gaan aanhalen.
Deze tekst stond levensgroot op het Lange Voorhout tijdens het 200 jarig feest van de grondwet. Nooit gedacht, dat ik zoiets zo snel al zou ervaren.
“De overheid schept voorwaarden voor maatschappelijk en culturele ontplooiing en voor vrijetijdsbesteding”.
Artikel 22, lid 3 van de grondwet.
Ik begreep ineens wat ze bedoelen met “De overheid schept voorwaarden“: Heb je een grote camera sorry, maar dan geen bevrijdingsfeestfoto’s. Dan ga je maar een perskaart proberen te bemachtigen.
Na een uurtje rondlopen en wat foto’s maken, heb ik het festivalterrein verlaten. Wat een bevrijdingsdag. Wat een minkukels bij de organisatie om dergelijke beperkingen op te leggen. Bevrijdingsdag is verkwanselt aan patat, bier, leden wervende instanties en standhouders, die hun torenhoge stageld zo snel mogelijk willen terugverdienen.
Haagspraak 