Auteur: Harry Zevenbergen

Ik heb Abraham nog niet gezien en wil dat graag zo houden. Vandaag op mijn verjaardag besluit ik dat het mooi is geweest. Hier houdt het tellen op en begint het leven. Ik zal verder door het leven gaan als de man die altijd 49 bleef. Een man die niet met pensioen ging, die niet met voetballen hoefde te stoppen, die de illusie van de jeugd overeind denkt te kunnen houden. Jarig zijn is gewoon niet zo mijn ding. Ik ben er nooit echt goed in geweest. Ik kan niet trakteren, ben slecht in cadeautjes in ontvangst d.w.z. tevreden of blij kijken wanneer ik het niets vind. Slingers ophangen is zelfs de reden dat mijn vrouw bij me wegging. De avond voor iedere verjaardag hadden we slaande ruzie. Dus hierbij is niemand uitgenodigd op mijn verjaardag. 49 jaar geleden werd ik geboren, maar om daar nu ieder jaar weer zo mee bezig te zijn. Mijn besluit staat vast. Ouder worden, daar stop ik mee..
Die Sara hoef ik trouwens ook niet te zien. En nee ik ben niet zo´n zielig type van rond de 50, die vindt dat de leeftijd er niet toe doet in de liefde en het daarom aanlegt met een meisje van 20. Het is volgens de letter van de wet dan wel geen pedofilie. Maar zeg nou zelf, het lijkt er wel verdomd veel op. Maar wanneer ik een vrouw heb die langzaam steeds ouder wordt, dan zou het best wel eens moeilijk kunnen worden om daar niet aan mee te doen. Zeker wanneer ze begint over samen oud zijn, op een bankje voor het huis zitten en de hele dag geen enkele noemenswaardige activiteit meer ontplooit dan kijken wie er langs komen en praten over het weer.
Misschien heel misschien dat ik, wanneer ik lang genoeg 49 ben, het wel zat wordt. Geen honger meer heb naar de bal, mijn voetbalschoenen aan de wilgen hang. Dat liefde is dat we wat harder schreeuwen of dingen herhalen omdat oren en geheugen steeds minder functioneren.
Laat ons dan maar op een bankje zitten en praten over vroeger, het weer en het weer van vroeger toen de polen nog van ijs waren en Den Haag boven de zeespiegel lag.

Vorige maand kocht ik een brood. Drie dagen later kwam de bakker bij me langs. Ik opende de deur, zonder een woord te zeggen liep hij naar mijn broodtrommel. Het was niet de eerste keer, hij wist de weg. Hij opende de trommel en pakte de resterende boterhammen en liep zonder te groeten weer naar buiten. Ik mompelde nog iets over mijn broodrooster, maar hij was al weg. Een week later stond hij weer op mijn stoep. Het was de druppel. Ik besloot mijn volgende brood een paar straten verderop te kopen. Drie dagen later stond mijn nieuwe bakker voor de deur, zonder omhaal schoof hij me aan de kant opende mijn broodtrommel pakte het resterende brood en verdween.
Het volgende brood kocht ik in Leidschenveen verder van de Schilderswijk bestaat niet. Drie dagen later stond ook deze bakker voor de deur. Ik probeerde de discussie aan te gaan, maar zwijgend verrichte hij zijn ´plicht´ en verdween met mijn brood.
Ik belde de politie om aangifte te doen van diefstal. Ze vroegen me naar het bureau te komen. Een vriendelijke agente op Bureau Hoefkade hoorde mijn klacht aan, maar vertelde gelijk dat het moeilijk lag. ´Het is ten slotte wel de bakker van het brood en een brood is er om gegeten te worden.´ Ik bracht daar tegen in dat ik betaald had voor het brood en dat ik single ben en dat brood dus wat langzamer opgaat dan in grotere huishoudens. Haar oplossing was dat ik dan voortaan maar een half brood moest nemen of haar moest uitnodigen voor het ontbijt. Bij die laatste woorden barstte ze in lachen uit en ik twijfelde of ze het meende. Net iets te lang, want op dat moment kwam iemand binnen die aangifte wilde doen van diefstal van zijn beltegoed.
Ik volgde de raad van de agente op en haalde een half brood. Nu stond de bakker al na één dag op de stoep en pakte onverstoorbaar de resterende boterhammen en vertrok. Ik belde de agente die me haar kaartje had gegeven. Ze nam op en ik vertelde wat er gebeurd was. Ze zei dat ze het nog eens had nagevraagd en dat de bakker niet in overtreding is. ´Je moet de betaling als een soort bruikleen zien en dat is voor een beperkte periode, wanneer die verstreken is mag de bakker de resterende boterhammen op komen halen. Maar ik wil wel een keer komen ontbijten en wanneer de bakker dan komt leg ik uit dat je graag een dag langer gebruikt wil maken van het brood.´ Ik besloot haar uitnodiging aan te nemen en sinds die dag komt ze voor ze boeven gaat vangen bij mij ontbijten. Nog één keer kwam de bakker langs, maar droop beteuterd af en nam zelfs de kapjes niet mee. 

Geboren in Randwijk op de Biblebelt, opgegroeid in Rhenen aan de rand ervan, naar de Middelbare school in Veenendaal op de Biblebelt weet ik alles van fundamentalisten.Veenendaal de plaats waar dominee Doornbos plaatjes achteruit draaide om te bewijzen dat popmuziek duivels was. We verhuisden naar Rhenen om te voorkomen dat mijn zus in een rok tot over haar enkels naar school zou moeten. Mannen mochten niet in verleiding gebracht worden. Sex was iets voor in het donker, onder de dekens met als enige doel het verwekken van kinderen. Kinderen verwekken dat konden ze dan ook als de beste. Mijn doop was ook niet bevallen. Ik had nog niets gedaan dan luiers volpoepen en huilen, maar werd met een plens water in mijn gezicht tot zondaar verklaard. Ik hoefde me dat niet persoonlijk aan te trekken. De kerk zat vol zondaars en daarbuiten was het alleen nog maar erger.
Mijn ouders kenden een positiever mens- en wereldbeeld. Een klein tikje van de molen hadden ze wel mee gekregen. Zo mochten we niets kopen op zondag, al werden ze daar steeds makkelijker in. Een laatste stuiptrekking van het handhaven van de zondagsrust kenden ze toen ik in 1982 met een vriend naar Parkpop wilde. Op zondag naar een popfestival daar kon geen sprake van zijn. Natuurlijk ging ik toch en heb daar nooit spijt van gehad.
Ik geloof niet dat er een God bestaat en zal dat ook nooit geloven. Wat andere mensen betreft, zij moeten zelf weten waar ze in geloven. Ruimtewezens, kabouters of Goden. Wat ik aan mijn jeugd heb over gehouden is een afkeer van mensen die andere mensen hun geloof willen opdringen. Met alle zelfverzonnen regels en uitwassen van dien. Christenen die hun kinderen niet inentten tegen polio, moslimjongens van 16 die Heilige oorlogen vechten in Syrië of kinderen van voedselextremisten, die alleen rauwkost mogen eten en opgescheept worden met een groeistoornis. Orthodox geloof en zendingsdrift kan tot veel ellende leiden.
En wanneer er in de ‘vergeten driehoek’ van de Schilderswijk een Koranbelt zou bestaan, waar mensen tot de orde worden geroepen die bepaalde idiote leefregels overtreden, dan vind ik dat vreselijk. Net zo vreselijk als het hysterische mediacircus dat deze week landde in die zogenaamde ‘Shariadriehoek’. Tussen de regels door luisterend hoor ik dat er incidenten zijn maar dat Trouw het verhaal flink heeft opgeblazen. Mooi was het spandoek ‘Wilders we love you’. Laat dat een voorbeeld zijn, wanneer we deze spandoeken overal ophangen zit deze intolerantiefundamentalist binnen no time groen en geel van ergernis in de trein naar Limburg, om nooit meer terug te komen. Complimenten daar kan hij niets mee.

Voor de mensen die meteen gaan schuimbekken en denken aan stenigen en onthoofdingen wanneer ze het woord Shariawetgeving horen, lees dit artikel over de invoering van rechtspraak volgens Sharia regels in Engeland. http://mens-en-samenleving.infonu.nl/internationaal/27008-invoering-sharia-in-engeland.htm

In de afgelopen weken werd Nederland geteisterd door een propagandamachine van Noord-Koreaanse allure. Alles kleurde oranje. De vraag is natuurlijk of het alleen ging om liefde voor het koningshuis of dat het volk gewoon een feestje wilde/moest willen. Want geef de Nederlander een Oranje pruik, een klomp op zijn hoofd, een oranje zonnebril, toeter, jurk, schmink en de Nederlander zingt, juicht, schreeuwt zich de longen uit het lijf voor voetballers, schaatsers of koningen en prinsesjes. Maar vanaf vandaag zijn er weer belangrijkere zaken en ja ik heb gehuild gisteren tijdens de inhuldiging, zoals bij ieder sentimentele scene mijn tranen vloeien of het nou een film is of echt . Mijn lichaam produceert nu eenmaal makkelijk tranen. 

Maar wat dan? Is het land beter af met President Samson. Ik dacht het niet, een president is ook niets. Je hebt alleen wat vaker een feestje, dus misschien wanneer de republikeinen daarop campagne gaan voeren kan dat wel eens het einde van de monarchie worden. Iedere vier jaar een oranje feestje, iedere vier jaar een mooi lied. Maar zoals gezegd, er zijn belangrijker zaken.

Vandaag is het 1 mei de Dag van de Arbeid. Op de Lutherse Burgwal,voor de kerk waar Domela Nieuwenhuis ooit dominee was, voordat hij zich bekeerde tot het anarchisme, daar heb ik in mijn eentje de Internationale gezongen. Zachtjes in mezelf. Ik ben niet zo van het zingen in groepen, vroeger in de kerk heb ik mijn portie wel gehad. Ik zie het meer als een goddeloos stil gebed voor een rechtvaardige wereld. Over alle landsgrenzen heen.
I mei stelt in Nederland niets voor. Nederland zal niet rood kleuren, niemand zal een rode klomp op zijn hoofd zetten. Natuurlijk zullen her en der groepjes PvdA´ers de Internationale zingen. Maar de PvdA en het socialisme, dat is nooit een goed huwelijk geweest. De PvdA is sinds Kok ver verwijderd geraakt van de bron en veranderd in een neo-liberale partij die de vrije markt propageert en weinig of niets op heeft met werknemers. Zelfs niet met zogenaamde illegalen. Het is de partij, die om de VVD te pleasen, illegaliteit strafbaar wil stellen en dat pleasen belangrijker vindt dan een humaan vluchtelingenbeleid. Nu is het al zo dat uitgeprocedeerde asielzoekers geconcentreerd worden in kampen met hoge hekken en prikkeldraad eromheen. Vluchtelingen wachten daar soms jaren op uitzetting. Een uitzetting die vaak niet komt omdat het land van herkomst te gevaarlijk is voor terugkeer. Wanneer zo nu en dan, een wanhopige zelfmoord pleegt, worden de handen gewassen in onschuld. Misschien moet Samson zich nog eens bezinnen en de tekst van de internationale tot zich door laten dringen. Ik geef één hint. Het socialisme en de Inernationale gaan niet over het opkomen voor de belangen van grote bedrijven en banken wereldwijd.

De staat verdrukt, de wet is gelogen,/De rijkaard leeft zelfzuchtig voort;/Tot merg en been wordt de arme uitgezogen/En zijn recht is een ijdel woord/Wij zijn het moe naar anderer wil te leven;/Broeders hoort hoe gelijkheid spreekt:/Geen recht, waar plicht is opgeheven, Geen plicht, leert zij, waar recht ontbreekt.

Mensen vragen zich af waar ik me druk om maak. ´Het koningshuis doet er nauwelijks toe’, zeggen ze ´en er zijn zoveel belangrijkere zaken om je over op te winden.´ Dat is natuurlijk ook zo. De Haagse politiek is zoveel gevaarlijker voor ons welzijn, aan de andere kant maak ik me graag druk. Druk over belangrijke zaken en misschien nog wel drukker over onbelangrijke. Zoals die familie van halve garen en oplichters, om Maarten van Rossem maar eens te parafraseren. Net als haarkleur, vervelende ziektes is het koningschap erfelijk. De grootste idioot kan koning worden en dat is precies wat er nu te gebeuren staat. Een prins die is afgestudeerd als geschiedkundige en zonder blikken of blozen heeft gezegd, dat de aantijgingen tegen zijn schoonvader, die lid was van een fascistische Militaire dictatuur slechts een mening zijn. Er gaan geruchten dat Willem Alexander ook de zwaartekracht in twijfel trekt.

Na een paar maanden van Oranjepropaganda en hysterie, vroeg ik me deze week af wat er met Nederland zou gebeuren wanneer er morgen geen koningshuis meer zou zijn? Niets denk ik. We hebben in deze eeuw, waarin de verheerlijking van domheid steeds grotesker vormen aanneemt, toch geen enkel historisch besef meer. Wat ´s ochtends op facebook staat is ´s middags een vage herinnering. Over een paar jaar zal iedereen vergeten zijn dat we ooit een koningshuis hebben gehad. De infantiele neiging om achter halve gare overspelige oplichters aan te lopen zal niet verdwijnen, de massahysterie zal zich weer ergens anders op richten. Op deelnemers aan reality shows, het liefdesleven van sportsterren. We hebben Barbie, Britt, Ali B of Rafael van der Vaart als iconen, die over een paar jaar weer vervangen zullen worden door even inwisselbare opvolgers.
Natuurlijk moeten we de hysterie in banen leiden. Net als Prins Carnaval bij het carnaval, kan er ieder jaar voor 30 april een prins en prinses van Oranje gekozen worden. Deze zullen snel bekendheid krijgen door aan te schuiven in de verschillende talkshows, waarin ze geacht worden over alles een mening te verkondigen. Op 30 april mogen ze twee plaatsen in Nederland bezoeken. Met liedjes, dansjes, oude ambachten en spelletjes kan het volk zich als vanouds vermaken.´s Avonds trekt het uitverkoren tweetal net als de rest van Nederland een pyjama aan en gaat met een voldaan gevoel slapen.
Wat de Oranjes betreft, bij mij in de Jacob Catsstraat staan verschillende woningen leeg. Het lijkt mij logisch dat ze met een bijstandsuitkering, bijscholing en de eerste drie jaar zelfs zonder sollicitatieplicht rustig aan een nieuw leven mogen beginnen.