Poëzie aan de waterkant, poëtische oase in de zomer

VOORANDEREPAG

Iedere zomer ziet de literaire agenda er akelig leeg uit. Nergens lijken de poëzieliefhebbers aan hun trekken te komen. Is er dan echt geen kruisje op je kalender te zetten? Jawel, want midden in deze literaire woestijn is er een oase waar de uitgedroogde, naar beeldspraak hunkerende zielen een dagje kunnen bijtanken.
Ieder jaar komen ze op een zaterdag in augustus bepakt met picknickmanden en kleden aanwaaien in het Westbroekpark, nemen plaats in het gras, halen thee bij de Theetuin en genieten van de poëzie, muziek en meer.

Op zaterdag 31 augustus is het weer zover, dan hoopt het Haags dichtersgilde de 13e Poëzie aan de waterkant te presenteren in het Westbroekpark! Het thema is Poetry In Fashion, dichters en modemakers werken samen waardoor bijzondere gedichten en prachtige creaties ontstaan.
Om dit mogelijk te maken doen we aan crowdfunding op voordekunst.nl. Tot 7 augustus is Poëzie aan de waterkant met een donatie te steunen deze link:
http://voordekunst.nl/vdk/project/view/1447-po-zie-aan-de-waterkant-2013

Hoe doe je mee?
Doneer en verspreid onderstaand bericht in je netwerk en onder vrienden en familie. Je krijgt er iets moois voor terug zoals bijvoorbeeld je favoriete gedicht voorlezen op het festival, een interview met een favoriete dichter bij poëzieradio het Woordenrijk of gratis thee en taart op Poëzie aan de waterkant. Op Facebook zullen ook speciale acties verschijnen voor likers die doneren.

 

Iedere euro telt voor twee!
Bovendien wordt jouw bijdrage verdubbeld door Fonds 1818!
Dat maakt geven extra leuk!
Daarvoor dienen we wel ons streefbedrag van 2625 euro te halen. Doe mee, doneer en deel om dit prachtige poëziefestival aan de waterkant in het Westbroekpark mogelijk te maken en zorg dat je erbij bent!

We zien je graag aan de waterkant!

//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

POËZIE AAN DE WATERKANT 2013
Zaterdag 31 augustus hopen wij de 13e Poëzie aan de waterkant te presenteren in het Westbroekpark in Den Haag.
Onder de naam Poetry in Fashion werken dichters en modeontwerpers samen.
Dichters schrijven naar aanleiding van het thema De nieuwe kleren van de keizer gedichten die als inspiratie dienen voor de ontwerpen van de modemakers. Het eindresultaat van beide kunstvormen is in een catwalk-achtige setting te zien en te horen. De dichters zullen gekleed in de ontwerpen van de modemakers hun performance houden.
Daarnaast staan Haagse dichters, jong talent en singer-songwriters op het programma.

Het Westbroekpark vormt met haar groen en water het schitterende decor voor ons festival.
Op het mobiele terras van De Theetuin kun je allerlei soorten thee drinken en een lekker taartje eten terwijl je poëziebundels leest uit de speciale poëzie-uitleen editie
van Little Free Library.

Poëzie aan de waterkant is een gratis festival. Dat willen wij graag zo houden. We willen geen hekken om ons festival of entree heffen maar open staan voor iedereen die poëzie en muziek wil beleven aan de waterkant. Dit betekent dat wij andere manieren zoeken om ons festival mogelijk te maken. En jij kunt ons daarbij helpen!

JOUW DONATIE TELT DUBBEL
Wanneer jij jezelf al in het gras ziet zitten, luisterend naar gloednieuwe gedichten, genietend van unieke kledingstukken en muziek, dan kunnen we op jou rekenen.
Jouw donatie verzekert je van een plekje bij deze poëtische picknick. Iedere euro is het dubbel en dwars waard want je bijdrage wordt verdubbeld door het Haagse Fonds 1818!
Doneer dus om samen met ons op te tellen tijdens het aftellen.
We zien je graag aan de waterkant!

WIE ZIJN WIJ
Poëzie aan de waterkant is het zomerse buitenfestival voor enerverende woordkunst georganiseerd door het Haags dichtersgilde. Het Haags dichtersgilde brengt poëzie in de stad en bestaat uit Gilles Boeuf, Milla Braat, Diann van Faassen, Frederike Kossmann, Anne-Tjerk Mante en Harry Zevenbergen.
Gedichten zijn er om losgelaten en gedeeld te worden, de wijde wereld in. Het Haags dichtersgilde maakt, organiseert en boven alles: inspireert!

http://voordekunst.nl/vdk/project/view/1447-po-zie-aan-de-waterkant-2013
www.dichtersgilde.nl
https://www.facebook.com/pages/Po%C3%ABzie-aan-de-waterkant-31-augustus-2013/207734019262874?fref=ts

Blije Stalkers & Er wordt op ons gelet – Harry Zevenbergen

BLIJE STALKERS

We stalken elkaar, iedereen stalkt iedereen. We zijn slachtoffer en dader tegelijk. Exhibitionist en voyeur in één. Het woord privacy zal snel in onbruik raken, zoals niemand tegenwoordig het prachtige woord kemels nog gebruikt. Verzet tegen dit proces is een stuiptrekking. Slechts labiele types als Snowden strijden voor deze zaak. Het verzet van ouderen tegen deze ontwikkeling is meer lijdzaam. Er wordt gemopperd, zoals over alles gemopperd wordt wat vroeger beter was.
Mijn overbuurman en ik hebben allebei de gordijnen dicht, zodat we niet bij elkaar naar binnen kunnen kijken. Maar met één klik op de knop open ik zijn facebookpagina en weet ik wat hij eet, welke muziek hij luistert, zie ik een foto van zijn vriendin, vrienden en een hatelijk bericht van zijn ex. Ik weet dat hij het weekend op de Veluwe was, om op zwijnen te jagen en neem me voor hem een link te sturen naar de Partij voor de Dieren.
De buurvrouw drie huizen verderop, een studente, post ieder weekend foto´s waarop ze met vriendinnen in vergaande dronkenschap de tijd van haar leven heeft. Door de week studeert ze communicatiewetenschappen aan de Haagse Hogeschool. Wanneer ik haar gedag zeg, mompelt ze iets terug wat lijkt op goedemorgen of middag, als dat meer gepast is. Op facebook liked ze al mijn columns, al denk ik niet dat ze ze echt leest.
Snowden´s strijd is een achterhoedegevecht, omdat we de CIA zelf van alle informatie voorzien die ze nodig hebben. We zijn geen onafhankelijke individuen meer, meer een veelkoppig monster waarvan alle hoofden door elkaar kwetteren en uiteindelijk dezelfde kant op lopen omdat het niet anders kan. Of omdat we denken dat het niet anders meer kan.

waarschuwingsbord

ER WORDT OP ONS GELET

Kwart over zeven zondagochtend en ik rij vanaf de Prinsegracht de Grote Marktstraat in. De straten zijn uitgestorven. Voor de supermarkt aan de rechterkant, staat op een zwart scherm in grote rode lichtgevende letters. PAS OP HIER ZIJN ZAKKENROLLERS ACTIEF! Er loopt alleen een man van een jaar of 70 die zijn hond uitlaat. Verder zijn de straten leeg. Ik controleer mijn zakken alles zit er nog in. Ik trek mijn stoute schoenen aan en vraag de man: ´Bent u zakkenroller?´ en wijs hem op het bord. ´Nee dat ben ik niet, dus dan moet jij het wel zijn. Maar bij mij hoef je niets te proberen´. Hij kijkt naar zijn hond, die nadrukkelijk de andere kant op kijkt.

DE STROOPWAFELRELLEN – Harry Zevenbergen

De eerste les bij een debatcursus is, dat je je tegenstander niet voor gek verklaart of zijn ideeën idioot noemt. Voor columnisten zijn de regels wat losser, maar erg sterk is het meestal niet. Het gaat om argumenten, alternatieve ideeën. Maar soms, soms zijn plannen zo schokkend stompzinnig en bizar dat ieder rationeel argument overbodig is, misplaatst zelfs.
Ik zegt het dan ook rechtuit, er rest me niets dan de plannen van Marjolein de Jong, de wethouder van stroopwafels, bloemen en ijs, op die manier te kwalificeren. Volslagen idioot, daarbij vallen het aan alle kanten rammelende Spuiforum en de fragmentatiebom die op het Koorenhuis is gegooid volledig in het niet.
De wethouder van stroopwafels wil de Grote Marktstraat opnieuw inrichten, het moet een winkelstraat van internationale allure worden. De straat lees ik verder moet de sfeer krijgen van een Haagse balzaal. Geen gewone balzaal dus maar een Haagse balzaal, dit gebeurt door grote kroonluchters en bijzondere banken van gebogen plaatstaal in de straat te plaatsen.
Ik snap natuurlijk ook wel dat kiosken niet passen in een balzaal. Zit je net midden in een wilde tango knal je tegen de ijscoman op of loop je de strooppan van het vuur en zit je partner eronder. Niemand wil een kiosk in een balzaal. Het punt is dat wij geen balzaal willen in onze winkelstraat.
Mensen mogen best dansen op straat, muziek maken, gedichten voordragen of andere rare dingen doen. Leven in de brouwerij dat maakt een winkelstraat tot winkelstraat.
Het past allemaal in het steriliseren van de stad. Zoals ook het weghalen van de ijscokarren op de boulevard in Scheveningen past in dat beleid. Wat is er meer boulevard dan een ijscokraam? En nee het hoeft geen aan de boulevard aangepaste ijskraam te zijn, laat de boulevard zich maar aanpassen. Boulevard en ijs zijn woorden die je in één adem noemt. Niemand in Den Haag wil de klinische boulevard, die we van Marnix de wethouder van stadssterilisatie hebben gekregen.
Ga naar om het even welke winkelstraat van internationale allure in Londen, Parijs, Edinburgh en je vindt er kiosken waar je kranten, bloemen, ijs kan kopen. Maar wat zie je er niet wat maakt de Grote Marktstraat uniek ten opzichte van Oxford street, Princess Street, de Champs Élysées. Nou mevrouw de Jong? Juist dat zijn de stroopwafels. De stroopwafels mevrouw de Jong.
En de straten in Den Haag mevrouw de Jong van wie zijn die? Juist van ons en wij willen stroopwafels als we winkelen, niet de tango leren dansen. In de ene stad breken rellen uit om een kleinigheid. Hier en nu in Den Haag gaat het om belangrijke zaken.
Hierbij roep ik iedere Hagenaar op om te vechten voor de kiosken. We ketenen ons vast aan de bloemen, aan de ijscokar, we adopteren een straatmuzikant, we geven ons leven voor de stroopwafelkraam en als we deze slag gewonnen hebben, zetten we tien ijskarren in alle soorten en maten op de Scheveningse boulevard. En Marnix waag het niet er dan met je poten aan te zitten.
Want een ziekenhuis moet steriel zijn, een stad moet leven! Laten we de zaken alsjeblieft niet omdraaien.

stroopwafels

Lijfeigenen mogen slechts brommen – Harry Zevenbergen

Geschreven voor de manifestatie tegen het Spuiforumplan van B en W
Of wat positiever voor het alternatieve plan http://www.spuiforum-krankjorum.nl/

Wanneer ik in de Middeleeuwen geboren was, had ik zeker op een kar op het dorpsplein een protestgedicht ten gehore gebracht tegen de bouw van het Binnenhof. Met smaak heeft dat niets te maken, ik hou van kastelen. Maar in mijn dagdromen zie ik mezelf niet als de Sheriff van Nottingham, meer als Robin Hood. Ik zou geschreven hebben over de schrijnende misstanden, van kasteelheren die bouwden over de ruggen van hun lijfeigenen.

De nieuwe adel de grote ondernemingen en hun slippendragers in de politiek willen net als keizers, koningen, presidenten door de eeuwen heen, geschiedenis schrijven. Dat het tussen politieke bestuurders en de zakenwereld voor wat hoort wat is, is allang duidelijk. Zo krijgt een wethouder die zich inzet voor de hoogbouw na zijn politieke loopbaan geheid een zwaar overbetaalde functie bij een bouwbedrijf of mag hij gaan speculeren met het kapitaal van een woningbouwvereniging. Zo worden ministers van Financiën door banken opgenomen in de gelederen en dan zijn er natuurlijk alle commissariaten. Mijn buurman wordt daar echt nooit voor gevraagd. Opvallend is dat de zogenaamde socialisten van de PvdA vaak voorop staan, wanneer er gecashed kan worden. Maar misschien neem ik het ze gewoon meer kwalijk dan VVD´ers. Dat de vrije markt een oplossing is voor alle kwalen is ten slotte hun religie en voor religie moet je respect hebben. Ik geloof in Kabouters en dat Robin Hood binnenkort terug komt op aarde..

Wat het Spuiforum betreft zal ik niet zeggen dat het lelijk wordt. Belangrijker is de kritiek van deskundigen die er niet om liegt als het gaat om akoestiek en geluidsoverlast tussen de verschillende zalen, het zicht op de Nieuwe kerk, het praktisch gebruik, de veel te laag ingeschatte prijs van nieuwbouw en het ontbreken van mogelijkheden tot aanpassingen en uitbreidingen. Het is te hopen dat het gezond verstand overwint. Komt het er toch kan ik erover 15 jaar waarschijnlijk best van genieten.

Als het er nog staat tenminste. Want dan zijn er weer andere stadsbestuurders met nieuwe ideeën, die graag willen doorstromen naar een lucratief baantje in de bouw. De recente geschiedenis leert dat gebouwen steeds vaker gebouwd worden op basis van het wegwerpprincipe. De Zwarte Madonna, de ministeries van Binnenlandse zaken en Justitie, de Statenhal en nu weer het Danstheater en de Philipszaal. Het wachten is op het moment dat Norder afscheid wil nemen van de politiek met de realisatie van een Nieuw Binnenhof waarvoor het oude moet wijken. We hoeven nergens meer van op te kijken.

Ik ben niet per definitie altijd tegen ieder gebouw dat groter is dan mijn hofjeswoning. Ik ben wel voor soberheid. Niet afbreken wanneer er goed kan worden gerenoveerd, niet bouwen wanneer het niet nodig is. Groot, groter, grootst, allergrootst, allerallerallerallerallergrootst is vaak niet beter.
Ons wordt ons in de propagandafolders voor plannen als Nieuw Centraal en het Spuiforum altijd een perfectie voorgespiegeld van hemelse allure.  Te mooi om waar te zijn.

th

Dagboek van een ADHD´er deel 1 – Harry Zevenbergen

Deze maand heeft de ADHD-club mij als lid toegelaten. De reacties van mensen die ik het vertelde waren hartverwarmend. ´Ze laten ook iedereen toe´, hoorde ik het meest en ´Was het vroeger een exclusieve club voor een klein publiek. In de laatste jaren zijn de poorten wijd opengezet. Tegenwoordig laten ze ieder iets te energiek mens toe´. ´Kinderen, jongeren, volwassenen. Wat nog ontbreekt zijn bejaarden die met hun rollators en scootmobiels als wilden de stad onveilig maken. Het zal niet lang duren voor Henk Krol van de bejaardenpartij ´discriminatie´ gaat schreeuwen en dat er voor bejaarden die echt niet meer vooruitkomen maar wel met een ADHD vulkaan in hun geest strijden, voorzieningen moeten komen. Het zal die babyboomers toch verdomme niet gebeuren dat ze ergens van uitgesloten worden.´ Dat soort geluiden, je kent het wel.

Ik ben deze week tot het ADHD-genootschap toegetreden en ik ben er trots op. Mij is wel op het hart gedrukt dat als ik op straat lotgenoten uit mijn praatgroep tegenkom, ik dan niet moet gaan zwaaien en roepen dat ik ze volgende weer zie bij de ADHD-meeting. ´Maar als het toch gebeurt´, vroeg ik. ´ Impulsiviteit hoort ten slotte bij het patroon en als het gebeurt ligt het misschien wel aan de medicijnen.´ Mijn eerste groepsbijeenkomst viel toevallig samen met een brandoefening bij het PsQ. Het alarm ging en wat toen gebeurde daar ben ik heel trots op, wij de ADHD- ers bleven zo rustig dat we als laatste, vergeefs opgejaagd door de brandweer, buitenkwamen. Later bleek dat te komen doordat ze bij de ADHD-afdeling het alarm hadden uitgeschakeld. De begeleidster riep tegen de brandweervrouw die de namen van alle mensen kwam noteren. ´Ja deze hele groep is ADHD.´ Even vergetend wat ze ons op het hart gedrukt had.

Ik breng mijn lotgenoten niet herkenbaar in beeld. Mensen gaan soms gebukt onder het label. Ik vind het een zegen, weet eindelijk waarom ik altijd gedachten en ideeën voor een heel continent heb en het vaak lijkt alsof een horde rebellerende kabouters met hun kleine voetjes aan de binnenkant tegen mijn schedel schopt. Of waarom ik verwikkeld raak in een gevecht met een zin die eindeloos uitwaaiert waarin ik zelf al geen idee meer heb waar ik het over heb laat staan dat anderen me nog kunnen volgen en naarmate dat besef meer doordringt klapt mijn tong dubbel en verlies ik het grip op de woorden helemaal. Weet jij nog wat ik zeggen wil….. ik ben het kwijt. Voor vandaag wil ik het daarom hier maar bij laten.

059