Met de vele wegafzettingen is het soms moeilijk navigeren in de Hofstad. Ook professionele chauffeurs raken tegenwoordig veelvuldig de weg kwijt, tot en met hulpdiensten aan toe. Zo troffen wij gisteren deze klemgereden ambulance aan op de Ammunitiehaven.
Het gesprek tussen de ter plekke werkende verkeersregelaar en de ambulancebestuurder leerde dat de bestemming het Westeinde Ziekenhuis was. Zo op het oog leek het niet om een spoedgeval te gaan, maar enigszins onhandig mag je het toch wel noemen.
Hij was vast boos op die koning? Zou hij daar een reden voor hebben? Misschien wel, als je bedenkt dat hij praat over een staatshoofd dat op bezoek gaat in Saudi-Arabië, een land waar een vrouw nog altijd minder waard is dan haar stofzuiger en de wetgeving verdacht veel lijkt op die van de Islamitische Staat, een organisatie die wij als Nederlandsers geacht worden te verachten. Tsja, wat moet je daar nou van zeggen?
In een land waar hele bevolkingsgroepen gedemoniseerd mogen worden, vluchtelingen door politici met criminelen worden vergeleken, is het dus strafbaar om één enkel persoon te beledigen, omdat hij toevallig, als bevoorrecht kind, uit de baarmoeder van een bevoorrechte moeder komt. Niet alleen is dit formeel bij wet nog zo geregeld omdat er nog een wetje uit het neolithicum voor in de kast ligt, maar ook hebben we een departement van Justitie dat het nodig vindt om hier nog serieus werk van te maken.
Ondertussen mag de politiek zich afvragen waarom hier maatschappelijke verontwaardiging over ontstaat
Een staatshoofd met ballen zou deze gelegenheid aangrijpen om eens een keer niet achter het scherm van zijn adviseurs en zijn Rijksvoorlichtingsdienst te schuilen en zelf naar voren te treden. In dit geval kan een voorbeeld genomen worden aan Barack Obama, die al eens een controversieel voorval aangreep om met een biertje erbij iets uit te spreken en er en passant een mooie publiciteitsstunt van maakte. Een mooie gelegenheid voor Willem-Alexander om te laten zien of er zoiets als ‘modern koningschap’ bestaat en of dat nog wat in kan houden.
Onder de prille lentezon enthousiast gegil van kinderen, heen en weer rennend tussen speeltoestellen en oranje decoraties. Aan het hek van de vorig jaar aangelegde ‘Speelplaats van de toekomst’ hangt een rood-wit-blauwe vlag. Dit moet dus wel voor de Koningsspelen zijn, bedenk ik mij terwijl ik langsloop.
Marjan Tooren, lerares aan de Jan van Nassauschool, op de Koningsspelen
Marjan Tooren, leerkracht aan de Jan van Nassauschool, bevestigt dit. Terwijl ik haar een paar vragen stel voor een kort stuk op Haagspraak bedenk ik mij dat een leraar ogen in de achterkant van zijn hoofd moet hebben om de heen en weer rennende kinderen bij te benen. Met enige herhaling kijkt zij dan ook om haar heen of alles wel goed gaat met haar leerlingen.
De Jan van Nassauschool is nu nog gevestigd in de Gouwestraat, maar zal dit jaar verhuizen naar het Deltaplantsoen, aangrenzend aan de nieuwe speelplaats, die sinds zijn oplevering razend populair blijkt, niet alleen bij kinderen, maar ook bij ouders. Dagelijks zie je er wel een dertiger op zijn ‘papadag’ verdacht dicht bij de klimmuur rondhangen.
Nu dus ook de kinderen van deze basisschool in de Rivierenbuurt. En een groep docenten die de zon op deze dag ook zeker zal verwelkomen.
“Mijn naam is Diderik,” zegt de spreker aan het begin van het Privacycafé in de Openbare Bibliotheek aan het Spui en op deze wijze worden alle vrijwilligers van Bits of Freedom voorgesteld: met hun voornamen. De foto van de directeur van BoF verschijnt nog even op een slide, ‘als bewijs dat wij het echt zijn,’ gevolgd door een verontschuldiging voor het ontbreken van herkenbare groene T-shirts in verband met het koude weer.
Koffie en computers bij het Privacycafé
De introductie is kort en vertelt vooral iets over de bescheiden geschiedenis van Privacycafés in Nederland, dit is de tweede in Den Haag en de eerste in de bieb. Hierna worden de aanwezige mensen, meer dan verwacht en zo te zien meer dan de vrijheidsstrijders van Bits of Freedom eerder tegenkwamen, op basis van vragen verdeeld in een aantal groepen. Elk van deze groepen, althans dat is de bedoeling, zal door een van de vrijwilligers begeleid worden in het aanscherpen van de meegebrachte computersystemen, die variëren van mobieltjes tot stevige laptops. Voor de volledigheid geef ik even de namen van de groepen:
Help! Ik ben gehackt!
Veilige wachtwoorden, wel of niet met multi-factor authentication
Firewall
Beveiliging van mobiele apparaten
Zit ik in een botnet?
Veilig gebruik van Social Media
Ik zit in de groep ‘Firewall’ en zal gedurende de hele sessie geen enkele begeleiding ontvangen. Niet dat ik erom gevraagd heb: samen met Henk, een ervaren IT’er, die bij de opening als een van de zeer weinigen zijn hand omhoog stak toen men vroeg, “Wie bevindt zich op het niveau ‘expert’?” probeer ik een oudere dame aan onze tafel te helpen haar browser te beveiligen. Zij maakt ijverig aantekeningen. Tegen de tijd dat de batterij van haar laptop het opgeeft hebben wij het idee dat het met haar wel goed gaat komen.
Na ongeveer een uur komt er weer een praatje van Diderik, waarna de begeleidende medewerker van de bibliotheek ook meteen meldt dat wij met een half uurtje wel ‘uit de bieb gezet zullen worden.’
Er is geen gebrek aan humor bij dit Privacycafé. Ook bij een volgende aflevering zal ik proberen weer van de partij te zijn. Tot die tijd geef ik ook even de links die Bits of Freedom verschafte aan het einde van de bijeenkomst:
Alhoewel De Kompassie al vanaf begin januari te vinden is op zijn nieuwe lokatie aan de Laan, in het centrum van Den Haag, vond gisteren pas de feestelijke opening plaats van dit sociale initiatief.
In de aankondiging was Haagspraak duidelijk geworden dat deze opening zou worden verricht door Karsten Klein, wethouder Stedelijke Economie, Zorg en Havens, een bestuurder die schijnbaar graag lintjes doorknipt, maar die wij bij Haagspraak de laatste maanden vooral kennen van de aanstaande sluiting van de Scheveningse vrijplaats De Vloek.
Maar bij de Kompassie kent men Karsten Klein als de man die ervoor gezorgd heeft dat de subsidie van de instelling behouden bleef, waardoor de Kompassie nog altijd dagelijks mensen kan helpen die met zware psychische problemen anders de weg kwijt dreigen te raken in het oerwoud van instanties dat een stad als Den Haag kent.
Ook waren wij blij verrast bij de opening Mensje van Keulen tegen te komen. Van Keulen, geboren in Den Haag, vertelde hoe zei altijd in haar werken wel een karakter met Haagse roots naar binnen probeert te smokkelen. Zij las enige fragmenten voor uit haar romans en enkele gedichten, onder andere uit haar eigen bijdrage aan de taal, haar ‘alfabet’, Van Aap tot Zet.
Het was druk bij de opening van de Kompassie en de drank en hapjes waren rijkelijk aanwezig. Hopelijk was alles na afloop ook weer tijdig opgeruimd, want de volgende dag waren er ongetwijfeld weer veel mensen uit kwetsbare groepen die hulp nodig hadden in hun strijd tegen instanties.
Haagspraak 