Het Plein is de plek bij uitstek om in Den Haag te demonstreren. Individueel of in grote groepen. Het demonstratiebeeld hoort bij onze stad en is zeer divers. Ook keurig georganiseerd. Ik was vandaag weer eens in het centrum en heb veel voorbij zien komen. ‘s-Ochtends was er een grote demonstratie van het FNV. Ik zal alleen oude grijze mannen die naar een socialistische protestzanger stonden te luisteren en sommigen aten soep uit een kartonnen doosje. Een beeld dat de huidige vakbeweging typeert.
Ook individueel zag ik het een en ander. Twee personen heb ik – met toestemming – gefotografeerd. Deze foto’s wil ik u graag hier graag laten zien.
Verborger achter het masker van Anonymus protesteert deze man (aan zijn stem te horen was het zeker een man) tegen de vele camera’s die op het publiek gericht staan. Er zouden volgens zijn tekst ook wat vaker camera’s op politici gericht moeten worden. Anonymus in camouflageverpakking
Sam Broersma presenteerde zijn boek, een compleet overzicht over wat hem is overkomen. Hij bewijst hierin dat hem onrecht is aangedaan door de Nederlandse Staat. In het filmpje legt hij uit wat er aan de hand is.
Je hoort vaak zeggen dat demonstreren onzin is omdat het toch niets uitmaakt. Maar is niets doen en zwijgen dan een serieuze optie?
Sam presenteert zijn nieuwe boek.
“De Willem Oltmans van Zoutelande” zoals de journalist hem noemde, “Een Klokkeluider” vindt hij zelf.
van september ’35 tot juni ’38
studeerde ik middelbaar engels a.
de lessen werden gegeven
in het gymnasium
aan de laan van meerdervoort te den haag.
het was een zich deftig voordoend gebouw:
de stortbak van de wc
had dan ook twee deftige trekkers,
er hing een stukje ivoorkarton naast
waarop in deftige drukletters stond:
‘voor grote spoeling gebruike men de lange trekker
voor kleine spoeling gebruike men de korte trekker’
een vermoedelijk iets minder deftig
iemand had eronder geschreven:
‘in geval van twijfel
wende men zich tot de rector’
moraal:
ga niet bij het onderwijs,
en als u toch bij het onderwijs gaat
word dan liever geen rector
Gisteren begon in Den Haag een solidariteitshongerstaking met vluchtelingen in vreemdelingendetentie. Sinds 5 mei is hier een groep vluchtelingen in hongerstaking gegaan. Sayam Uddin Nessar, die ook in dorststaking was, is hier de bekendste van. Na een lange dorststaking waarin zijn nieren het begaven en hij in levensgevaar kwam, bleek in een rechtszaak dat de detentie van Nessar onrechtmatig was.
De solidariteitsactie bestaat uit een groep van vier hongerstakers en eén dorststaakster, die twee dagen door zullen gaan. Verder verzamelde zich hieromheen een groep sympathisanten. Bij de ingang van de Tweede Kamer leidde dit gisteren een bont tafereel, dat wat kleur gaf aan een regenachtige dag. Hier een aantal foto’s:
Solidariteitshongerstakers met paraplu’s en onder de luifel bij de ingang van de tweede kamer. Foto: Roel WijnantsDorststaakster Dhjana en het hondje van een van de sympathisanten. Foto: Edwin IJsmanEén van de hongerstakers was zijn pas vergeten mee te nemen. Dat soort triviale zaken levert in Den Haag altijd veel gedoe op met de politie. Foto: Roel Wijnants
DRIE GEDICHTEN VOOR EEN HOEKHUIS VAN
DE OOG IN ‘T ZEILSTRAAT IN ‘S-GRAVENHAGE
Door ’s werelds zee
Vol Hartewee
En stormen, vindt
De schone kust
Van zalige rust
Wie op geen wind
Van tijdelijk heil
Te licht vertrouwt,
Maar altijd houdt
Een oog in ’t zeil.
ANDERS
In ’s werelds zee, vol storm en druk,
Verkeert de wind van aards geluk.
Zoekt gij de kust van eeuwig heil,
Zo hou altoos een oog in ’t zeil.
ANDERS
Vertrouw op vorst noch vrind.
Bij mensen is geen heil:
Zij draaien als de wind.
Hou zelf een oog in ’t zeil.
5 Mei 2013, Den Haag viert de vrijheid. Achter hekwerken. Om binnen te komen moet je door een poortje, netjes achteraan sluiten in de rij. Aan de andere kant van het poortje staat dan een bewaker. Deze wil in je tas kijken. Meegenomen etenswaren moeten worden ingeleverd, drankjes mogen ook niet. Zelfs petflessen water zijn niet toegestaan. Een kennis van mij werd kwaad toen zijn vriendin gedwongen werd om een karton drinkwater leeg te kieperen in de container. Het moge duidelijk zijn: vrijheid vergt offers.
Eenmaal binnen blijkt al snel wat anno 2013 de belangrijkste ingrediënten van vrijheid zijn: patat, bier en muziek. Er dansen ook nog wat meiden op militaire voertuigen. Als je een beetje zoekt, kan je ergens rechtsaf voorbij een tent de kraampjes vinden van mensenrechtenorganiaties, non-profits en politieke partijen. Tussen de ergste herrie van de muziek door kan je hier af en toe zelfs een gesprek voeren met de mensen.
De kraamhouders van de NGO’s, zorgvuldig verstopt achter enkele kraampjes met handelswaar, zijn ook niet allemaal te spreken over de behandeling door de organisatie: vorig jaar konden ze op het Spuiplein nog ongedwongen en kostenloos staan. Hier kon een toevallige passant, met een inmiddels ook verboden hond aan de lijn, nog even informatie inwinnen. De afstand tot de muziek was groter en de vrijwilligers van de kraampjes werden niet gedwongen om de patat en hamburgers van de organisatie te kopen als ze iets te eten wilden hebben. Dat konden zij toen zelf nog meenemen.
Ik onderga het gebeuren gelaten. Vrijheid heeft immers weinig te betekenen voor een bevolking die niet bereid is om haar te bevechten. Op patat en bier zal dat niet lukken. Ik besluit dan ook om het Haagse concept van de vrijheid te saboteren: ik neem alleen gratis dingen aan en doe simpelweg datgene wat ik mij voorgenomen had. Ik maak mijn stapel uit te delen blaadjes op en wandel hierna het terrein af voor het avondeten, bij het pannekoekenhuis. Hier kan ik heerlijk met een biertje erbij op het terras genieten van het vrij rondlopend vrouwelijk schoon. Een aanzienlijke verbetering ten opzichte van het reservaat: daar waren geen zitplaatsen. Zitten in het stof van het Malieveld, dat door het overmatige verbruik is verworden tot een neoliberale vrijheidswoestijn, nee dank je, dat is geen optie.
Na de avondmaaltijd ga ik nog even een praatje maken met Inge, een fanatieke dame van de SP die zich, gewapend met scootmobiel, niet tegen laat houden door fysiek ongemak. Ook zij is kwaad: haar vriend mocht het terrein niet op. Hij had een hond bij zich. Naast ons is een bejaard echtpaar in discussie met een van de bewakers. Hij wil hen niet doorlaten bij de achteruitgang van het terrein, wat hun vermoeide benen aanzienlijk zou ontzien. Zij zullen 500 meter om moeten lopen.
Inge en ik schudden ons hoofd: wat een proletenorganisatie. Volgend jaar boycotten wij dit festival en gaan we lekker naar het strand. Genieten van onze vrijheid.
Haagspraak 