Marco Raaphorst hits top op Youtube

Marco Raaphorst is een Haagse Componist met een goede neus die u af en toe gewoon in het wild kunt ontmoeten bij de Opûh Koffie die hij zelf mede heeft opgericht. Onlangs keurde hij daar een indiaanse geurtoorts waarmede natives van de USA hun wigwam van geesten bevrijden. Hij is dus van meer markten thuis:

Marco Raaphorst I56A5076

Marco heeft een muziekbedrijf onder de naam Melodiefabriek en heeft de muziek gecomponeerd voor een time lapse video die met ruim 1,4 miljoen views in een paar dagen tijd op Youtube Nederlands Muziek timelapse-video nummer 1 werd.

De coming of age time-lapse film ‘Portrait Of Lotte 0 to 14 years’ heb je misschien weleens op YouTube gezien. Of misschien heb je erover gehoord via het NOS Journaal of De Wereld Draait Door. In het filmpje zie je in 4 minuten hoe de dochter van de Utrechtse filmmaker Frans Hofmeester van 0 tot 14 jaar opgroeit. De film staat op de 2e plaats in de top 5 van best bekeken time-lapse films aller tijden op YouTube en heeft inmiddels meer dan 35 miljoen kijkers getrokken.

Onlangs is Lotte 16 jaar geworden en om dat te vieren maakte Frans voor zijn dochter een nieuwe time-lapse: ‘Portrait Of Lotte 0 to 16 years’. Frans vroeg Marco een uniek stuk muziek te componeren. Waarvan dit het mooie resultaat is.

De film ging direct na publicatie op 28 oktober 2015 viral en werd in 5 dagen tijd al meer dan 1,4 miljoen keer bekeken en was ook te zien in de tv-programma’s Pauw en Editie NL. Internationaal werd de film opgepikt door onder andere The Huffington Post, Reddit en The San Francisco Globe.

Marco’s muziek is overigens op radio, tv, online media en in musea wereldwijd te horen.

Achter de piano op Den Haag Centraal

Een jochie in een gele jas, op een geel skateboard, komt het Centraal Station van Den Haag binnengerold en neemt plaats achter de piano. Hij speelt de sterren van de hemel en verdwijnt weer op zijn skateboard. Het applaus van de hem omringende reizigers gaat langs hem heen.
Zomaar een scene op Den Haag Centraal, geschoten door Roel Wijnants. Dit kan allemaal sinds er op een aantal stations in Nederland een piano staat. Maar ja…

Jongen achter de piano op Den Haag Centraal
Foto: Roel Wijnants

Waar is de Vleugel?

We schieten niet op de pianist, maar we zeiken er wel over. Zo meldde een kennis dat de vleugelpiano die op Den Haag Centraal stond is verwijderd. De omliggende horeca in de hal zou hebben geklaagd nadat een man hier ‘urenlang’ hetzelfde deuntje op had gespeeld.
De vleugel is hierop vervangen door een piano met een kleinere klankkast. Handig, want zo komt hij niet zo goed boven de overige herrie in het station uit. Daar klaagt nooit iemand over…

De beste stationspianist van Nederland

Nederland zou Nederland niet zijn als het gegeven van de stationspiano’s niet moest worden uitgebuit om de zendtijd tussen de reclameblokken op TV te vullen. Akbar, onze andere straatfotograaf, wees mij op een uitzending van Podium Witteman waarin een verkiezing van ‘De beste stationspianist van Nederland’ werd aangekondigd.

Reken erop dat het winkeliersgilde van Den Haag Centraal dan wel op de eerste rij wil zitten.

Op zoek naar Sacha Kahn – 1 – De speurhond

Tommy, die eerder geschorst werd door de redactie van Haagspraak, is, als enige hond binnen ons team, op het spoor van de sinds vorig jaar vermiste dichter Sacha Kahn gezet. In zijn kenmerkende, onsamenhangende stijl doet hij verslag van zijn speurtocht.

Twee weken geleden was ik nog op non-actief gesteld door de redactie van Haagspraak. De reden hiervoor was een valse beschuldiging: ik werd ervan verdacht een kluif te hebben aangenomen. Hier klopte niets van, het waren koekjes.
Zo’n schorsing kan natuurlijk nooit lang duren, want de incompetente redactie van dit internetvod  heeft mijn talenten daarvoor te hard nodig. Het verbaasde mij dan ook niets dat ik reeds de volgende dag weer hersteld werd in mijn functie als blogger.

Wat mij wel verbaasde was de reden.

Nee, mijn artikelen misten ze niet. Het wielerseizoen was allang afgelopen, dus daarvoor konden ze mij ook missen als kiespijn. Het was iets heel banaals, ze hadden een neus nodig. Misschien behoeft dit enige uitleg:

Hier volgt een uitgebreide beschrijving van het reukorgaan van een hond en waarom dit superieur is aan dat van ons (de redactie neemt voor het gemak aan dat Tommy’s stukjes niet door honden gelezen worden). Aangezien dit totaal irrelevant is, hebben wij dit geschrapt. De volgende video volstaat voor een verklaring:

Haagspraak was nog iets kwijt, een dichter. Hoe je een dichter kwijt kan raken snap ik nog steeds niet, maar zij hadden het voor elkaar gekregen. Op een onbewaakt ogenblik in april 2014 had Sacha Kahn zijn Haagse flatje verlaten, met achterlating van een enkel briefje. Hierop stond een bizar gedicht.

Kijk, een geurspoor. Zo komen we ergens!
Kijk, een geurspoor. Zo komen we ergens!

Het eerste wat je dan natuurlijk doet als speurneus is: je opdrachtgever vragen stellen. In mijn geval was dat Edwin IJsman, een naar mannetje dat mijn stukken voortdurend inkort en van rare opmerkingen voorziet.

Tommy: “Nu jij eindelijk die stinksigaar op hebt kan ik wel beginnen met een paar vragen te stellen. Als eerste: hebben jullie indertijd contact opgenomen met de politie?”
Edwin: “Nee, ik houd niet zo van contact met de politie. Ook was mijn beltegoed op.”
Tommy: “Heeft een ander redactielid de politie gebeld? Is de man dan uberhaupt officieel als vermist opgegeven?”
Edwin: “Nee, eigenlijk niet. Oenkenstein dacht er net zo over als ik, Teun had nog een recente slechte herinnering aan de politie en bij Theo waren we bang dat hij bij binnenkomst op het bureau meteen opgepakt zou worden. Happy Hotelier.. dat weet ik eigenlijk niet.. misschien was hij weer eens op reis.”
Tommy: “Is er dan iets van een spoor? Heeft Sacha nog iets anders achtergelaten dan dat briefje?”
Edwin: “Nou.. ehm.. deze broek die ik aan heb. Die had ik van hem geleend. Ik draag hem nu als aandenken aan onze Sacha.”

Kijk, daar kan je iets mee als speurhond. Ik snuffelde dus aandachtig aan de broek en ontdekte een en ander aan geursporen. Voornamelijk van poezen, een enkele hond, gemorste koffie en sigarenas, maar ergens tussen dit ongewassen aroma van anderhalf jaar zat duidelijk iets dat naar muffe dichter rook.

Hier kon ik verder mee! Wordt vervolgd!

Woef.

Landelijke demonstratie ‘Refugees Welcome’

Op zondag 1 november organiseert de Anti-Fascistische Actie (AFA) een landelijke demonstratie onder het motto ‘Refugees Welcome’ in Den Haag. Met deze demonstratie willen we met zo veel mogelijk mensen solidariteit tonen met vluchtelingen en een sterk geluid laten horen tegen de rechtse hetze tegen vluchtelingen.

Migratie is van alle tijden. Ook nu zijn er mensen op de vlucht voor oorlog, armoede en politieke onderdrukking. Deze omstandigheden worden voor een groot deel veroorzaakt door de buitenlandse politiek van Westerse landen. Maar in plaats van dat vluchtelingen in Nederland welkom worden geheten, word er een rechtse hetze tegen hen gevoerd. Aangewakkerd door rechtse politieke partijen worden er onder andere asielzoekerscentra en toekomstige opvangplekken voor vluchtelingen beklad met racistische teksten en symbolen. Ook vinden er op meerdere plekken in het land demonstraties tegen vluchtelingen plaats.

Wij vinden dat we solidair moeten zijn met vluchtelingen en dat er een einde moet komen aan de rechtse hetze die gebaseerd is op angst en leugens. Zo word er o.a. gesteld dat vluchtelingen sociale woningen innemen terwijl het juist de rechtse politici zijn die ervoor zorgen dat er geen sociale woning meer worden gebouwd. In tijden van toenemend racisme is het belangrijk een sterke antiracistische beweging te bouwen.

Daarom roepen wij op tot een brede demonstratie om onze solidariteit met vluchtelingen te uiten en een vuist te maken tegen racisme en uitsluiting. Kom dus allemaal op 1 november naar Den Haag om 15:00 uur voor het Centraal Station en demonstreer mee!

Refugees welcome! Stop de rechtse hetze!

Datum: 1-11-2015
Tijd: 15:00
Verzamelplaats: Plein voor Centraal Station Den Haag
Facebook event: https://www.facebook.com/events/449088708628795/

Documentaire over de zwervende kunstenaar Justus Donker op Leiden International Film Festival

Aan lager wal geraakte kunstenaar krijgt weer grip op leven door documentaire

Op 7 november wordt een documentaire over de zwervende kunstenaar Justus Donker getoond op het Leiden International Film Festival (LIFF). De film ‘Justus’ van documentairemaker Frank de Rooij biedt een intieme kijk in het leven van de excentrieke kunstenaar. Justus Donker genoot in de jaren ’90 internationale roem met zijn extatische en interactieve kunstperformances, maar raakt vervolgens aan lager wal na de zelfmoord van zijn broer. Deze documentaire legt verlag van zijn onophoudelijke strijd om weer door te breken als kunstenaar.

Trailer Justus van Frank de Rooij

“Een prachtig verhaal”

Directeur van het Leiden International Film Festival Alexander Mouret verklaart waarom hij juist deze film aan het grote publiek wilt tonen: “De film bevat een prachtig verhaal. Documentairemaker Frank de Rooij heeft Justus Donker de laatste jaren intensief gevolgd en het resultaat is een indringende weergave van het bewogen leven van een bijzondere kunstenaar. Het Filmfestival biedt getalenteerde documentairemakers zoals Frank dan ook graag een podium.” Filmmaker Frank de Rooij over de documentaire: “Justus’ leven is te bijzonder om niet verteld te worden. De film portretteert het gevecht van een kunstenaar die voorbestemd was om een groot kunstenaar te worden, maar worstelt met het leven en een drugsverslaving. Ondanks alle tegenslagen blijft hij onvermoeibaar doorgaan met schilderen, in de hoop om weer door te breken als kunstenaar.”

De val

Justus Donker en zijn twee broers Gijs en Aad, sloten zich in de jaren ’90 als grote talenten in de schilderkunst aan bij het collectief ‘After Nature’, opgericht door Peter Klashorst en Jurriaan van Hall.
Zij gingen weer terug naar de basis van de schilderkunst, het naschilderen. Gecombineerd met wilde performances en interactie sloeg het bij het publiek enorm aan en veroverden zij de kunstgaleries in Nederland en New York. Als Justus’ broer Aad in 1998 onverwachts zelfmoord pleegt tijdens een psychose stort Justus in en raakt aan de drugs. Jarenlang kan hij geen perceel meer aanraken, maar probeert de laatste jaren weer te werken aan een ‘comeback’.

De aanleiding

Documentairemaker Frank de Rooij over zijn eerste ontmoeting met Justus Donker in mei 2011 in een Leids café: “Het eerste moment dat ik Justus tegenkwam, wist ik direct dat er een film zit in zijn verhaal; een portret van een excentrieke kunstenaar met een groot ego, maar met een hart van goud.
Tijdens het filmen van zijn leven in de afgelopen jaren heb ik me vele vragen gesteld die in de documentaire terugkomen: Kan hij ontsnappen aan zijn verslavingen? Zou hij de discipline kunnen opbrengen om zijn carrière naar de volgende stap te brengen? Heeft hij spijt van zijn keuzes en wat van hem en zijn leven is geworden? Het vinden van antwoorden op deze vragen maakte de film zo boeiend om te maken.”

Het resultaat

Hoofdpersoon van de documentaire Justus Donker zelf is enthousiast over het resultaat en de therapeutische werking die de film op zijn leven heeft gehad: “Op een rare manier heeft dit filmproces mij geholpen om weer grip op mijn leven te krijgen.” Producent van de documentaire Insoo Radstake verwacht dat het publiek zal worden beloond met een lach, een traan en een flinke portie levenswijsheid. “Een film die je iets doet, die je iets leert over een ander, over de wereld waarin wij leven en de dunne scheidslijn tussen succes en afgrond.”

De film wordt getoond om 16:45 in Trianon op het Leiden International Film Festival. Na de documentaire zijn Justus Donker en Frank de Rooij aanwezig om vragen te beantwoorden tijdens een speciale Q&A-sessie. Meer informatie is te vinden op www.leidenfilmfestival.nl/Programma/Gids/Justus-Q-A/56182.