De gemeente Den Haag verbindt de komende jaren de Scheveningse Bosjes, de Waterpartij en het Westbroekpark met elkaar tot één groot Haags stadspark: het Internationaal Park.
Dit gebeurt door de aanleg van een onderdoorgang voor voetgangers, fietsers en flora en fauna in de Teldersweg en van een verbindende hoofdroute van ongeveer 5 kilometer. Daarnaast wordt de padenstructuur verbeterd en komen er herkenbare park-entrees.
De gemeente organiseert dinsdag 1 december van 17.00 tot 20.00 uur een inloopbijeenkomst in het Hotel Bel Air, Johan de Wittlaan 30. Om 18.00 en 19.00 uur wordt een korte presentatie gegeven (aanmelden via info-internationalezone@denhaag.nl).
Bezoekers kunnen hun mening geven door een formulier in te vullen. Daarnaast kan iedere Hagenaar tot en met 3 januari 2016 zijn of haar mening geven via info-internationalezone@denhaag.nl.
Een paar avonden terug werd ik bijna het ziekenhuis ingereden door een fietser van links, zonder licht. Het stormde, mijn bril was wazig van de regen, dus ik had slecht zicht. Ik zag de haastige jongeman net op tijd , remde bijna mijn kabels kapot en heb hem verrot gescholden. LUL.
Ik was op weg naar een gezellige avond, de aanslagen in Parijs nog vers in het geheugen. Tussen de spellen door ventileerde iedereen een mening, die varieerde van doodknuppelen tot doodknuffelen en alles wat je daartussenin verder nog kon bedenken zoals grenzen potdicht en iedereen een geweer enzo. Ik had er ook een mening over maar die doet nu niet ter zake.
Een paar dagen later kwam ik weer in het centrum van Den Haag omdat ik hoognodig weer eens wat foto’s moet schieten. Het veranderend aanzicht van Den haag heeft mijn warme belangstelling maar ook de oude hotspots en de kleine pareltjes mogen niet ontbreken in mijn inmiddels grote fotoverzameling. Het is een verslaving, ik weet het, maar geen waarmee ik een ander benadeel. Ik ben met pensioen en ik heb een hobby, dat kan niet iedereen zeggen.
Jan Vermolen staat weer op zijn vertrouwde plek
Jan Vermolen staat weer op het Spuiplein – waarschijnlijk voor het laatst – met de mooie rode dr Anton Philipszaal als decor. De etalages van de Bijenkorf zijn weer voorzien van veel glitter, luxe en bewegende objecten. Nog even gecontroleerd of hun zwevende Zwarte Piet inderdaad van Goud was geworden. Ja dus. Door de oude en nieuwe Passage liggen respectievelijk rode en blauwe lopers maar de Kerstboom in de rotonde is er (nog) niet. In de Bonneterie brandt weer licht, heel veel zelfs. Er is het afgelopen jaar veel veranderd in onze stad.
Via Binnenhof, Korte Vijverberg en Lange Voorhout langzaam weer naar de bushalte op de Kneuterdijk gewandeld. Weinig gasten bij De Posthoorn. Die hebben echt veel last van de bouw van die parkeergarage onder het Tournooiveld. Ik neem me elke keer voor daar wat vaker een kop koffie te halen maar het is er nog niet van gekomen. Ik beloof beterschap. De bomen zijn inmiddels kaal en zo zag ik heel duidelijk het smalste huisje van Den Haag voor me opdoemen, bijna doodgedrukt door het paleis van de Hoge Raad, Huis Huguetan, en het paleis van de Van Lanschot Bankiers. Het Huis Huguetan staat op de lijst van mogelijke noodopvang voor de leden van de eerste kamer als het binnenhof grondig wordt gerenoveerd. De leden van de Hoge Raad verhuizen straks immers naar de nieuwbouw aan het Korte Voorhout, tegenover het glazen ministerie van Financiën. De eerste kamerleden willen er nog niet aan maar je kunst je een slechtere noodopvang voorstellen.
Het smalste huis van Den Haag (183 cm breed) had ik nog niet in mijn verzameling Haagse Pareltjes. Het is inderdaad heel erg smal, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door de hoogte. Hoe krijg ik het er goed op met mijn objectief van 24 mm. De straat is smal, veel ruimte om achteruit te lopen was er niet vanwege geparkeerde auto’s. Ik wilde natuurlijk zowel stoep als dakrand er op hebben maar dat bleek onmogelijk. Ik moest kiezen tussen wel stoeprand en geen lucht (maar dan kon je niet zien hoe hoog het was) of geen stoeprand maar wel lucht, uiteindelijk heb ik voor dat laatste gekozen. Voor alle duidelijkheid: om bij de voordeur te komen moet je eerst een trapje af. Downstairs, zogezegd. Dat was nog een hele puzzel en geklooi. Had wat proefopnames gemaakt om ze zo op mijn schermpje te kunnen bekijken. Ik heb de gedragsafwijking dat ik in principe alleen “liggende” foto’s maak en geen “staande”, anders had zich dat probleem niet voorgedaan natuurlijk. Kortom: ik was lekker bezig. Terwijl ik daarmee erg druk was voelde ik ogen op mij gericht. De buitendeur van de bankier was opengegaan en er stond een strenge meneer in overhemd op de stoep die mij observeerde. Althans dat vertelde mijn gevoel me. Ik vond dat naar. Voelde hij zich bedreigd? Dat kan, het is vaker voorgekomen dat fotografen er van verdacht werden bezig te zijn met het voorbereiden van aanslagen. Nou ja, echte terroristen doen dat natuurlijk minder opvallend. Uit reflex liep ik naar hem toe, ik wilde wel eens weten waarom hij me zo naar me had gekeken. Maar meneer stak een sigaretje op en ging naast een auto staan roken zonder iets te zeggen.
Ik had inmiddels de min of meer perfecte foto gemaakt en ben daarna maar naar de bushalte gewandeld. Het was mijn voornemen om me niet bang te laten maken na die vreselijke dingen die in Parijs zijn gebeurd. Den Haag, de stad van Vrede en Recht is tenslotte geen Parijs. De kans dat ik door een idiote fietser in het ziekenhuis zal belanden is vele malen groter dan door een terroristische aanslag.
Vlag halfstok op regeringsgebouwen.
Ook bij het Ministerie van Defensie hangt de vlag half stok, bij de jaarlijkse herdenking op het Plein van de Sebrenica slachtoffers waarbij ± 8373 mensen zijn afgeslacht heb ik nog nooit de vlag halfstok zien hangen.
Een blijk van medeleven van de regering met de slachtoffers heb ik nog niet meegemaakt. Dit jaar zijn er een paar schadeloosstellingen toegekend. Er zijn wel Kamerleden op persoonlijke titel aanwezig. Vanwege de Parijse aanslagen breken de politici hun benen om een blijk van medeleven te laten horen, terwijl ze op het Plein bij de jaarlijkse herdenking angstvallig wegblijven.
Afgelopen zaterdag, aan het einde van de middag, overleed Teun Wolzak. Als oprichter van Occupy Magazine, dat hij aanvankelijk thuis printte op zijn HP Deskjet, maar dat later met professionele layout in Duitsland gedrukt werd, maakten de bloggers van Haagspraak voor het eerst kennis met hem. Teun schreef hierna een aantal artikelen voor ons blog. Zijn engagement, eigen gevoel voor humor en het gebruik van pseudoniemen, als ‘De heer T.W. (Theodoor Wolter) Baal’ gaven een beeld van Teun als een ontwikkeld, speels, maar vooral gepassioneerd en volhardend mens.
Teun, geinterviewd door Interniek over ‘Het blad’, zoals hij Occupy Magazine zelf vaak noemde
Teun was een actief en reislustig man, die het liefst overal heen fietste. Als dat niet kon, pakte hij de trein. De laatste jaren bracht hij veel tijd door met zijn vriendin Kirsten, die hij in 2012 in Denemarken ontmoette. Thuis was hij vaak op zijn volkstuin te vinden. Elke week bezocht hij trouw het graf van zijn vrouw Toos, die in 1998 overleed.
Ik ken hem vooral als een goede vriend, steun en toeverlaat voor mij en veel anderen in zijn grote netwerk. “Ik zal zijn verpletterende knuffels missen,” werd mij gisteren nog verteld door onze Theo.
De uitvaart van Teun zal later deze week plaatsvinden. Namens Haagspraak wens ik zijn familie en nabestaanden veel sterkte met dit grote verlies.
Haagspraak 