Ио́сиф Виссарио́нович Ста́лин

Naast het Haagse Gemeentemuseum staat pontificaal een ouderwetse PTT-telefooncel op een grasveldje. De telefoonboeken ontbreken. De inhoud bevat een zeldzame buste van Stalin.

Het gemeentemuseum
Het gemeentemuseum.

Kunstenaarsduo Komar en Melamid, woonachtig in New York, hebben hem begin jaren tachtig op verzoek van de gemeente Den Haag in de notoire Geleenstraat geplaatst. De liefhebber van haring en dames verhuisde in 2002 naar het Statenkwartier en verlaat nooit zijn cel. Het Internationaal Gerechtshof ligt op een steenworp afstand.

Beeld van Stalin
Iosif Vissarionovitsj Dzjoegasjvili. Dictator (telefooncel door V. Komar & A. Melamid, 1986).

Nog bestaande beelden.
Het aantal plaatsen met beelden is, om begrijpelijke redenen, op één hand te tellen.
Vanaf 1 april 2001 staan er verzamelde beelden uit het Sovjettijdperk in Gruto Parkas, een plaats in Litouwen. Dit is bedoeld als een tragische grap. In het pretpark Stalin World combineert de oprichter Viliumas Malinauskas ‘The charms of a Disneyland with the worst of the Soviet gulag prison camp’. Ook het Park Kultury in Moskou is een soort verzamelpark geworden voor standbeelden van uit de gratie gevallen Russen. In Hongarije, in een nis langs de toegangstrap van het Huis der Verschrikkingen, staat nog een buste.

In Nederland, te Sonsbeek, bespoten door overige despoten, staat Stalin in de beeldengroep ‘Spitting Leaders’ van Fernando Sánchez Castillo. Op 13 mei 2009 werd een buste van de dictator door Vincent Pieters signaleerd in Westerlee.

Stalin World
Litouwen, Stalin World.
Moskou
Beelden in Moskou.
Moskou, Park Kultury
Moskou, Park Kultury.
Hongarije, Huis der Verschrikkingen
Hongarije, Huis der Verschrikkingen.
Sonsbeek
Sonsbeek, Spitting Leaders, beeldengroep van Fernando Sánchez Castillo in 2008.

Break

Verwijderde beelden.
Tijdens de Hongaarse opstand oktober 1956 lag een vernield standbeeld in de straten van Budapest.
Ook het standbeeld aan de toenmalige Stalin-Allee, thans Karl-Marx-Allee in Berlijn, verdween in de nacht van 13 op 14 november 1961, als resultaat van een verlaat destalinisatieproces, ingezet door de SED. Op een vroege novemberochtend in 1962 werd Praag wakker geschud door een enorme explosie. Verschillende explosies volgden, want één lading dynamiet bleek niet genoeg om het beeld van Stalin te vernietigen. Het enige dat bleef en dat er tot de dag van vandaag staat is de sokkel. In Budapest, waar vlak na de omwenteling in 1989 beelden van hun sokkels werden getrokken, staat een residu in het Memento park. Een bronzen standbeeld is door Georgische autoriteiten op 25 juni 2010 verwijderd van het plein van zijn geboorteplaats Gori. Onder het mom van reconstructiewerkzaamheden werd er op 28 juni 2010 een monument, welke stond op het centrale plein van de westerse mijnstad Tkibuli, in het holst van de nacht weggehaald. Op 1 januari 2011 moest, waar eerder die week het hoofd van het standbeeld in Zaporizhia in Oekraïne eraf werd gezaagd, ook de resterende romp er tijdens de jaarwisseling aan geloven. Een beeld met een uitdagende houding, heeft het daglicht van Oekraïne kortstondig kunnen verdragen.

Hongaarse opstand
Hongaarse opstand.
Budapest
Hongaarse opstand.
Budapest
Budapest, het Memento park.
Stalinbeeld verwijderd op 28 juni 2010
Georgië, Stalinbeeld verwijderd op 28 juni 2010.

Break

Bronnen:

Nieuw zitelement op het Spuiplein

Het derde en laatste zitelement is onlangs geplaatst op het Spuiplein.Het uitgangspunt van de ontwerper Sebastien Wierinck was om de zitelementen aan te passen aan de gebouwen die er om heen staan. De banken zijn gemaakt van stalen buizen die tegen een stootje kunnen en niet te heet worden in het zomerse zonlicht. Het plein kent vele gebruikers, een vaste opstelling van de banken en de boombakken zou dat gebruik belemmeren. Daarom is er gekozen voor mobiele elementen, die in vaste patronen worden geplaatst. Dit geeft flexibiliteit bij het gebruik van het plein.
bron Den Haag
www.denhaag.nl/home/bewoners/actueel/to/Spuiplein-krijgt-…

Natte actie tegen Spuiforum

Afbeelding

Druilerige regen en het Spuiplein. Het hoort een beetje bij mekaar. Dinsdagochtend 30 oktober is met een bescheiden opkomst actie gevoerd tegen de ‘cultuursilo” (PVV-kretologie), het Spuiforum, het Kulturpalast (ballast?), dat hier zou moeten verschijnen, omdat Den Haag dan meer kans zou maken om culturele hoofdstad 2018 te worden.

Typisch Haagse Bluf, die knalhard word ontkracht door de bezuinigingen: het stoppen van muziekonderwijs (Koorenhuis) en het sluiten van bibliotheken. Om te tonen hoe het plan zich opdringt aan de omgeving, werd deze ochtend een belijning aangebracht, langs de toekomstige contouren van geplande bouwsel, inclusief champagne-balkon. Duidelijk werd dat er van het Spuiplein nauwelijks nog iets overblijft.

Architecten van werkgroep Dooievaar waren in de stromende regen zien op het Spuiplein. De groep was in de jaren ’70 zeer actief tegen plannen die de stad ernstige schade zouden kunnen toebrengen. Zo hebben ze met succes een tramlus dwars door de Koekamp weten tegen te houden. Inmiddels is ook een petitie gestart, die al door ruim 5.000 mensen is getekend.

Actrice Anna Drijver (links op de foto, HSP-raadslid Joris Wijsmuller rechts) is een van de velen die deze petitie tegen de bouw van dit staketsel heeft ondertekend. Beiden houden de ‘Over de Balk Award’ omhoog. Die reikt de Haagse Stadspartij (HSP) jaarlijks uit aan het meest geldverslindende project.

> Meer op Haags Allerlei en uiteraard op de site van de Haagse Stadspartij.

Rwandese oppositieleidster veroordeeld voor landverraad

Victoire Ingabire, een uit Nederland afkomstige Rwandese oppositieleidster, is vandaag veroordeeld tot 8 jaar cel. Zij zou geld hebben overgemaakt aan Hutu-rebellen van de FDLR (Forces Democratiques de Liberation du Rwanda)

Een tweede aanklacht, van de zes die tegen haar ingebracht waren, betreft het ‘bagatelliseren’ van de Rwandese genocide. Deze aanklacht is tegen haar ingebracht naar aanleiding van een speech uit 2010 waarin zij de vraag naar voren bracht waarom er geen Hutu-slachtoffers genoemd werden op een genocide-monument.

In een artikel in Hofstijl van juni berichtte ik reeds over deze zaak. Een quote uit dit artikel: “Een speech die zij bij terugkeer gaf, waarin zij aangaf dat bij de Rwandese genocide in 1994 niet enkel Tutsi’s, maar ook Hutu’s het leven hadden gelaten, viel slecht bij sommigen in  Rwanda. Ingabire was van mening dat ook anderen, die oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid gepleegd hadden, voor het gerecht dienden te verschijnen. Sommige critici van Ingabire zeiden dat zij etnische scheidingen tussen Rwandezen promootte met haar stelling dat op het benoemen van etnische groepen geen taboe moest heersen.”

Sinds april 2012 verscheen Ingabire niet langer op haar eigen proces en verbood zij ook haar advocaten haar nog langer te verdedigen. Een vonnis werd oorspronkelijk verwacht op 29 juni, maar is verscheidene malen uitgesteld.

Een voor Nederland interessant element in dit proces betreft een huiszoeking, die in opdracht van Rwandese authoriteiten kritiekloos werd uitgevoerd door de Nederlandse overheid: “In December 2010 werden Ingabires echtgenoot en haar achtjarige kind ruw van hun bed gelicht in hun woning in Zevenaar. Twaalf rechercheurs betraden de woning van het gezin voor een huiszoeking en namen onder andere de computer in beslag die Ingabires man gebruikte om in contact te blijven met de politieke medestanders van zijn vrouw in Rwanda. Deze actie vond plaats in opdracht van de Rwandese autoriteiten en leidde in de Nederlandse Tweede Kamer tot ophef: PvdA, SP en ChristenUnie vonden dat Nederland geen gehoor had moeten geven aan verzoeken van een regime dat mensenrechten schendt.”

Victoire Ingabire was genomineerd voor de Sakharovprijs voor Vrijheid van Meningsuiting van het Europees Parlement. Deze prijs werd onlangs uitgerijkt aan twee Iraanse dissidenten.

Ingabire’s man, zoon en enkele sympathisanten demonstreren wekelijks op het Plein in Den Haag, voor de ingang van de Tweede Kamer. Hier staan zij gewoonlijk tussen 10.00 en 15.00 uur. De vraag is of en zo ja hoe zij hun actie verder zullen doorzetten. Bij mijn laatste navraag enkele weken geleden gaf haar zoon aan trots te zijn op de nominatie van zijn moeder voor de Sakharovprijs.

Volgens haar Britse advocaat, Iain Edwards, die tijdens de rechtszaak betoogde dat het bewijs tegen haar gefabriceerd is, zal Victoire Ingabire in beroep gaan tegen de uitspraak.

 

Bronnen:

http://hofstijl.nl/2012/06/19/elke-week-op-het-plein-voor-rwanda/

http://www.guardian.co.uk/world/2012/oct/30/rwandan-opposition-leader-jailed-treason

The Perks of Being a Wallflower

The Perks of Being a Wallflower by Lies Baas

Hard snikkend zit er een dame naast mij tijdens deze coming of age film van de makers van Juno.
Jongen (gespeeld door een overtuigende Logan Lerman) met zwaar op de hand zijnde neigingen, gaat naar een nieuwe school na een inzinking. Alhoewel hij rekent op de eeuwige eenzaamheid op de nieuwe school wordt hij al snel vrienden met een grappige jongen en zijn stiefzus (leuke nieuwe rol voor Harry Potter’s Emma Watson).
Ze herkennen elkaar in het muurbloempjes-schap, ze zijn namelijk anders dan de gemiddelde andere kinderen. Allemaal hun eigen zware verhaal. Van eenzaamheid tot misbruik, van psychiatrische aandoeningen tot zoeken naar geluk. Niets menselijks blijkt ook hen vreemd.
Doordrenkt van alternatieve/punkachtige muziek en zoeken naar grenzen ontpoppen deze jongeren zich als goed na kunnen denkende jong volwassenen die ieder hun eigen weg moeten leren gaan.
De zin die mij het meeste raakte net zoals de hoofdrolspeler was: “People get what they think they desurve in love”…en gelukkig…hij krijgt aan het einde inderdaad wat hij verdient. Namelijk de vrijheid van onvoorwaardelijke liefde en vriendschap te kunnen ontvangen van zijn vrienden.
De cast is goed gekozen, de verhaallijn vereist inzicht en oplettendheid….prachtige film, niet bovenmatig verAmerikaniseerd, rauw, maar toch romantisch…een doordenkertje dus!

De dame naast mij had haar jas al aan voordat het einde inzette…ik vrees dat het daar nog uren onrustig was.