Den Haag, je tikt er tegen en het wordt warm

afscheid Chuck Deely in het Paard van TrojeOp 16 januari 2017 werd officieel afscheid genomen van Amerikaanse Haagse straatmuzikant Chuck Deely, een paar honderd mensen waren in Het Paard van Troje aanwezig om de zo bekende Chuck de laatste eer te bewijzen.

dsc06464

Er waren muzikanten, die een muzikale ode aan de straatmuzikant brachten en Sjaak Bral was als spreker aanwezig. Een afvaardiging van de gemeente was aanwezig als mede Jetta Klijnsma. Onlangs was door Alexander Spoor nog geld ingezameld om de straatzanger te ondersteunen. Inkomsten waren vanwege het ziek zijn van Chuck tot nul gedaald , hij startte een actie om geld in te zamelen hetgeen ongeveer € 5000 heeft opgebracht, helaas na een paar dagen werd Chuck op straat onwel en overleed in het MCH.

De avond in het Paard was zeer geslaagd, alles was goed verzorgd er werd mooi muziek gemaakt. Er was een slideshow waaraan diverse fotografen een bijdrage hadden geleverd en korte filmpjes werden er ook getoond. Tim Akkerman bracht op ontroerende wijze “Heart of gold” van Neil Young ten gehore en ik zag dat sommige mensen het even te kwaad hadden. Nachtburgemeester René Bom vertelde anekdotes over Chuck, wat weer voor opluchting zorgde in de grote zaal van Het Paard.

Het Couperus Cello Kwartet bracht mede namens het Residentie Orkest een muzikale ode aan de overleden straatzanger. De straatzanger heeft een paar keer met het beroemde orkest opgetreden. Nicko Christiansen speelde een prachtig nummer op zijn saxofoon.

Het Couperus Cello Kwartet

Op het einde van de herdenking werd het lijflied van Chuck Deely het “Rockin’ in the free world” ten gehore gebracht, enkele vrienden van Chuck lieten zich gaan en trokken de hele zaal mee, er werd onder luid applaus meegezongen door iedereen en zorgde zo voor een ontroerend afscheid.

dsc06617Applaudiserend meezingen

Er werd gehuild en getroost en nagepraat over zijn of haar ontmoetingen met Chuck.

Op de valreep sprak ik wethouder Karsten Klein en Sjaak Bral nog even aan en vroeg hen of zich hard wilde maken om de gitaar van Chuck, die de hele dienst op het toneel lag wilden behouden voor het popmuseum. Het museum is nu nog in Hoek van Holland gevestigd maar er zijn verregaande plannen om het naar Popstad bij uitstek Den Haag te verplaatsen. Zij vonden het een prima idee en zij zouden hun best doen om de gitaar voor dit doel te bewaren.

Chuck's gitaar

Innerlijk verwarmd stapte ik na afloop van de herdenkingsdienst de ijzige kou in op weg naar tramtunnel en huis. In de tramtunnel aangekomen moest ik een tijdje wachten, mijn gedachten dwaalde terug naar de momenten dat ik geld gaf, foto’s maakte, soms een paar worden met hem sprak en naar zijn muziek luisterde.

Vreemd dat “Thank you for the music, the songs I’m singing… Thanks for all the joy they’re bringing” van ABBA in mij hoofd opkwam, staat mijlen ver van elkaar af, maar gedachten gaan hun eigen gang.

Bedankt Chuck.


Meer foto’s over de herdenking in Het Paard op:

https://www.facebook.com/media/set/?set=a.1231032506977962.1073742006.100002136748627&type=1&l=6d87667ad8

Chuck Deely, straatmuzikant

Chuck speelt in het centrum van Den Haag
Chuck in het centrum van Den Haag. Foto door Roel Wijnants.

2003. De telefoon gaat. “Hi Ed, can you burn another fifteen?”

Het is Chuck. Vrienden Thys Vlaszaty en Nicko Cristiaansen hebben hem de mogelijkheid gegeven om een CD op te nemen voor de verkoop op straat. De inmiddels legendarische straatzanger uit de Verenigde Staten, die na omzwervingen in Duitsland en Spanje uiteindelijk belandde in het Haagse, doet het goed bij het winkelende publiek in het centrum van de stad: “I sold twelve Streetdreams CD’s today”.

Chuck Deely was beroepsmuzikant. Iedere ochtend, jaren lang, stond hij vroeg op en sleepte zijn gitaar mee naar de HEMA en het Centraal Station. Weer of geen weer: “I have to pay the rent”, zei hij met een brede glimlach en waterige ogen.

Op een gegeven moment ging het zo goed, dat hij een auto aan kon schaffen. Zonder rijbewijs, lekker scheurend door de stad, parkeerde hij zijn vervoersmiddel op de parkeerplaats achter het sjieke Bijenkorf. De wachter in het hokje deed altijd de slagboom voor hem open. Zo kon hij ‘vrij’ parkeren en na een stukje beenslepen plaats nemen bij de ingang van de rookworstengigant. Om te spelen op zijn gitaar.

“Can you burn them now Ed?”, kraakt de telefoon. “I really need another fifteen CD’s today”.

Het was heel simpel om de zanger en gitarist te helpen. Koop een spindle met 50 lege CD’s en print de hoesjes op een inkjetprinter. Het papier een beetje bijknippen, zodat deze in de hoesjes passen. Brand vijftien CD’s per dag en ga naar de Grote Marktstraat. Het werk werd beloond als je de verse CD’s ging brengen. “Keep on rocking in a free world” werd dan abrupt onderbroken. Met enig gestuntel haalde hij de gemaakte onkosten voor het branden uit zijn gitaartas. Vaak had hij ook nog een verhaal van de dag. Over zwervende onverlaten die zijn opbrengst stalen. Over een prullenbak gooiende woesteling, maar ook over een Hells Angel die hem 100 Euro gaf.

“Yeah, I meet some crazy people here. Thank you, Ed”

Crazy people: Vaarwel Chuck. Foto door Roel Wijnants.
Crazy people. Foto door Roel Wijnants.

Charles Edward Deely is niet meer. Hij overleed, 62 jaar oud, op 10 januari 2017. Daarmee is Den Haag een muzikaal icoon kwijt. Het voelt ook raar, als je nu de Grote Markstraat en het Centraal Station passeert. Er mist iets. In plaats van Chuck spelen er nu bloemen. Gelegd door mensen, die hem jaren hebben bijgestaan en hebben genoten van zijn muziek.

Chuck has left the Building. Foto door Roel Wijnants.
Chuck has left the Building. Foto door Roel Wijnants.

Sinds zijn overlijden laat Den Haag zich van een hele goed kant zien. Er wordt gezocht naar familieleden, er wordt gedacht aan een uitvaart met de betrokkenheid van het Paard van Troje. Er wordt gewerkt aan een permanent herdenkingsmonument. TV West herhaald als eerbetoon ieder uur de documentaire “City Life” van Westpop cameraman Alexander Gorsen uit 2003.

“Thank you, Chuck”.

De foto’s zijn speciaal beschikbaar gesteld voor dit artikel en zijn gemaakt door Roel Wijnants. Bega niet de fout, die de Posthoorn en het NRC maakten: Op de dag van het overlijden een foto publiceren zonder toestemming van de rechthebbende. Dat kan echt niet.

Haags breakdance talent naar Japan

Jeffry Verschoor Sowa, aka Kid Colombia, zal Nederland op 3 december vertegenwoordigen op de finale van het prestigieuze RED BULL BC ONE in Nagoya Japan. Red Bull BC One is de grootste breakdance wedstrijd ter wereld en daarmee gaat er een toekomstdroom van Jeffry in vervulling.

Op achtjarige leeftijd begon hij met het volgen van breakdancelessen in het Haags Hiphop Centrum (H3C) en heeft inmiddels op alle grote breakdance-evenementen van de wereld gedanst: o.a. in China, Japan, Italië, Spanje, Noorwegen, Engeland, Duitsland en de Verenigde Staten. Jeffry is nog maar 17 jaar oud en behoort nu al tot de wereldtop. Hij is genomineerd voor de Piket Kunstprijs die bestemd is voor jonge veelbelovende kunstenaars en gaat later dit jaar op tournee met het Internationale urban dansgezelschap Flyin Steps.

Haagse Graffiti Chroniqueur kent de hele Wereld

Akbar

Akbar is auteur op Haagspraak, soms wellicht tegen wil en dank, maar vooral is hij een gewild fotografisch chroniqueur van de Haagse graffiti scene en soms die van andere plaatsen die in een al dan niet wijde cirkel om Den Haag heen liggen. Daarnaast is hij ook nog eens chroniqueur van het Haagse straatleven en soms het straatleven van plaatsen die al dan niet in een wijde cirkel rond Den Haag liggen. Casper maakte bovenstaand portret van Akbar dat naar mijn mening wat beter geconserveerd moet worden dan uitsluitend op het snel weg zakkende FaceBook.

Maar dat was niet de aanleiding voor deze post. Dat was een foto van een graffiti artiest, Nils Westergard, helemaal aan de andere kant van de grote vijver zoals de Amerikanen de Atlantische Oceaan ook wel noemen. Die had een foto uit de straatfotografie portfolio van Akbar gebruikt als inspiratie voor een levensgrote mural in Virginia:

Graffitty by Nils Westergard

Graffiti by Nils Westergard finished

Nils werd door deze foto van Akbar geinspireerd:

Apple girl

En nu nog het videootje ervan:

GAAFF!

Puchkenner en -specialist Leo van Zijl (79) overleden

Als ik Kikkerstraat lees, springt mijn Puch geheugen spontaan aan. De Kikkerstraat ‘Kikkerstraatje’ ligt precies om de hoek waar wij jarenlang bij ‘Aan de Overkant’ aan het Huygenspark onze Opûh Koffie praatjes hielden.

img_1795

het overlijdensbericht van Leo van Zijl in de ADHC van vrijdag 11 maart zal Puchminnend Nederland beroeren

In Telegram stel ik Guido de vraag of het begrip de Kikkers wellicht tot het Kikkerstraatje is te herleiden. Kikkers, Plu, Fifties, Sixties het zijn wel allemaal Haagse Popstad nummer 1 geluiden.

img_1796

Ook in het Haags Historisch staat een Puch zoals Leo van Zijl het dacht. Zet daar nu gerust ook maar Den Haag, Puchstad nummer 1 bij.

Eigen Puch
Op het moment dat neef Harry mij zijn standaard Puch in de Van Bylandtstraat kwam aanbieden voor vijfendertig gulden (!) en ik er een echte Puch van maakte, voelde ik mij volwassen.
Het ding was niet vooruit te branden, de enorme koplamp, buddyseat, uitlaat, voorspatbord en stuur met handversnelling konden écht niet. Ik heb ze meteen verwijderd. Broer Fon had ik al eens zuigerringen zien vervangen waardoor de snelheid en het optrekken spectaculair verbeterden. Ze werden thuis vervangen met advies van Leo van Zijl.

img_1797
Leo van Zijl. Foto: Roel Wijnants

Vooral zijn advies van opnieuw inrijden kostte mij erg veel moeite. Want dan leek het weer de Puch van neef Harry. Maar owee als de inrijperiode voorbij was. Dan kon je pas echt merken dat een Puch uitsteeg boven de doorsnee bromfiets.
Uitlaat werd potje, stuurversnelling werd voetversnelling, buddyseat werd zweefzadel, gereedschapskastjes werden verwijderd en het lullige achterlichtje werd een jampotje. Man wat was ik trots.

img_1794

van de Puch overgenomen van neef Harry bleef na modificatie niet veel meer over, hoog stuur, voetversnelling, klein koplampje, zweefzadel en jampotachterlicht

Op de jaarlijkse Kâwûh Klawûh Puch Tog zal de Puchlegende Leo van Zijl hét onderwerp van gesprek zijn. Ik zal aan hem denken elke keer als ik het zo kenmerkende Puchgeluid door Puchstad Nummer 1 hoor klinken!

Update: We vonden nog een moooi fillumpjuh: