接受自己

Cheng Dengs gedicht van deze week gaat over de onvolmaaktheid van de mens en over het belang van zelfacceptatie in het leven, om vooruit te komen en door te leven. De Nederlandse vertaling geeft Cheng in de video.

接受自己

人无完人
金无足赤
看到镜子中的自己
错误和优点暴露无遗

接受自己的错误
敢于面对着反省
每天让自己去蜕变
蜕变旧我后的生命

一天天的进步
一次次的反省
脱掉的执著
慢慢让佛心来代替

能够接受自己
就能懂得他人的不易
换位着思考
活出一个个新的自己

16/9/24
文/沉淀

HEMAtales 8, Grijs met zwart

Hij zit voorovergebogen over zijn tafel, steunend op de linkerelleboog, zoals kleine kinderen die aan een kleurplaat werken dat ook wel doen. Misschien is hij ook wel met een kleurplaat bezig, bedenk ik mij, hij heeft dezelfde obsessieve concentratie als een spelend kind.
Met een matzwarte stoffen jas over de stoel, ‘nette spijkerbroek’ en grijs truitje met col ziet hij er zo saai Hollands uit als ze komen, Koerden, Arabieren, Iraniërs, eenieder die overmatig ingeburgerd is en zijn Calvinistische cultuur nu koestert zoals een Instagrammodelletje haar Chihuahua. Een modieus zwart wollen petje maakt het beeld compleet.
Als hij zich even opricht wordt een deel van mijn beeld ontwricht: de onvermijdelijke smartphone ligt tussen zijn vingers. Net iets verder voor hem op tafel zie ik een onaangeraakt ontbijt.
Dat de saaiheid-zelve niet met een kleurplaat bezig is is het minst interessante. Alhoewel hij niet de eerste zal zijn die hier een ontbijtje besteld om alleen de koffie op te drinken, een begrijpelijke tic onder HEMA-ingewijden die weten dat een cappuchino je al snel meer kost dan deze zelfde bak pleur mèt het ontbijt erbij, heb ik het vermoeden dat er iets anders achter zit.
De aanwezigheid van een flesje water en een tweede apparaat, dat enigszins op een kruising tussen zijn smartphone en een rekenmachine lijkt, bevestigt dit: de man is voorbereid op een langer verblijf in dit restaurant.
Geregeld draait hij nu zijn hoofd heen en weer, niet alleen in dezelfde kleur, maar ook met dezelfde korte bewegingen als een kauwtje, terwijl hij links ergens naar kijkt en rechts iets intikt.
Als hij zijn schouder iets opricht vertoont zich een boek in goedkoop papier, de openliggende bladzijden gevuld met afbeeldingen van verkeersborden. Ik schud mijn hoofd en sta op. De man is zo saai als maar kan, met zijn theorieboekje voor het rijexamen.

Sacha Kahn

Mijn naam is Marco

 Mijn naam is Marco
Mijn naam is Marco

Tijdens een wandeling door het Zeeheldenkwartier besloot ik om via de Toussaintkade richting Grote Markt te lopen. Ik keek zoals ik al zo vaak heb gedaan even in de poort waar graffitikunstenaar Napaku zijn naam heeft gezet en constateerde dat de naam er nog stond.
Ik liep verder over de kade en zag het bord van de stichting Tichelaar, ineens schoot het bekende filmpje van Maxim Hartman door mijn hoofd en ik besloot om er een foto van te maken voor facebook. Toen ik klaar was zag ik dat er iemand met een scootmobiel op de stoep stond die er langs wou. ik maakte excuus en legde uit waarom ik een foto maakte en de man moest ook lachen.
DSC01246marco
We raakten aan de praat en ineens zag ik onderaan z’n been iets glinsteren en vroeg wat het was. Hij vertelde dat hij een zware periode achter de rug had waarbij veel dingen niet goed eindigden, zoals huwelijk, omgangsregeling, drugsgebruik, baan kwijt enz.
Ten einde raad besloot hij een eind aan zijn leven te maken en koos daarvoor de beruchte spoorwegovergang bij Rijswijk uit. De poging om er een eind aan te maken mislukte maar hij verloor daarbij wel zijn beide benen. Hij tilde beide broekspijpen op om mij het resultaat te laten zien.

Hij klom uit de scoot en gaf mij een demonstratie hoe hij liep met twee kunstbenen. Hij was er heel handig in. Ik vertelde dat ik een neef had die in Afghanistan zijn been had verloren en dat die aan ‘wingsuit flying’ deed. Dat schepte meteen een band en hij vertelde zijn hele levensgeschiedenis. Hij liet op een gegeven moment zelfs zijn geamputeerde been zien, iets dat ik na al de verhalen die ik gehoord had heel gewoon vond.
Hij vond het fijn om even aan een wildvreemde, die nergens van schrok maar wel meeleefde, zijn levensverhaal te kunnen vertellen.
Ik stelde mij voor en hij vertelde dat hij Marco heette. Gek eigenlijk dat je binnen een half uur ineens alles van iemand weet die daarvoor nog een onbekende was, iemand die even langs mij wilde rijden met zijn scootmobiel. We namen met een handdruk afscheid. Marco ging bij Tichelaar naar binnen en ik liep verder richting Grote Markt.

HEMAtales 7, Family matters

Ik zit aan een ronde tafel bij het raam met vier stoelen, alleen uiteraard, anders kan je niet schrijven. Aan de tafel naast mij zitten twee zwarte vrouwen. Een jongere en oudere, de jonge praat onophoudelijk, op enigszins bedekte toon, de oudere luistert, een opengesneden croissant met wat kaas in haar hand boven het bord houdend.
Haar korte grijze kroezende haar en de bril, die enigszins naar de tip van haar neus is afgezakt, laten haar rol zien: de wijze oudere vrouw die geduldig luistert.

Beiden zijn in een chique kleur groen gekleed, met goud in de oren. De jongere vrouw probeert een jeugdige indruk te geven met netjes in een donkere kleur gemanicuurde handen die voortdurend bewegen als ze praat, half samengebonden lang haar tot halverwege haar rug en een wit stretchshirt met lange mouwen onder de groene bodywarmer.
Het enige moment dat haar handen en vingers, geheel vanuit de polsen, geen rondjes door de lucht draaien is wanneer ze een glazen beker met thee vastpakt. Uiteraard heeft ze geen haast om hier uit te drinken, ze houdt hem met beide handen voor haar gezicht geklemd, ondertussen doorpratend.
De oude wijze dame vraagt af en toe iets. Verder luistert ze geconcentreerd. Haar handbewegingen, ellebogen op tafel en boven de tafel op dochter gerichte gezicht zeggen alles.

De dochter tilt één arm op boven haar hoofd en laat haar handen, naar beneden hangend, vanuit de polsen twee volledige cirkels draaien. Hun gesprek moet wel over mensen gaan, de geanimeerde toon wijst erop. Een partner, kennissen, een gezamenlijke vriendin, familie misschien? Ondertussen hebben ze vier halflege glazen op hun tafel staan, een halve portie gezonde fruitstukjes en een halve croissant. De drank die de oudere vrouw nog met een roze rietje sipte uit een glas, het lijkt op witte wijn, staat nu ook onaangeroerd. Voor familie neem je hier de tijd.

Sacha Kahn