HOE ROOD KAN ROOD ZIJN?

Voor alles moet een eerste keer zijn, nog nooit eerder werd ik uit het veld gestuurd. Het was niet voor een smerige overtreding maar voor het uitschelden van de scheidsrechter. Mensen beledigen doe ik normaal alleen maar vanaf een podium. Wat ik gezegd heb, ben ik niet trots op. Maar wanneer ik thuis de straat oploop, is het bijna een compliment wanneer ik het tegen een voorbijganger zou zeggen. Nogmaals dat is geen excuus en ook niet dat voetballen beschaving light is. Maar toen mijn tegenstander in een duel hands maakte en hun scheidsrechter vaststelde dat ik dat deed. Vroeg ik hem of hij blind was? Hiermee wil ik absoluut blinde mensen niet beledigen, maar voor een scheidsrechter is dat natuurlijk hoe je er ook naar kijkt een handicap. Als je in de laagste klasse speelt, dan lijkt het soms wel of blinden als gevolg van positieve discriminatie hier een kans krijgen om te fluiten. Wanneer men dan toch mensen met een bepaalde handicap zou willen bevoordelen, dan is het beter te kiezen voor doven. In dat geval had mijn ´blinde idioot´ hem niet gedeerd. Ik liep het veld af en maakte na het laatste fluitsignaal mijn excuus bij de slechtziende fluitist. Ik zei sorry en dat ik me misschien wat genuanceerder had moeten uitlaten, maar dat hij wel ongelijk had. We gaven elkaar een hand en het was afgedaan.

Wat ik me wel afvraag, welke kaart geef je aan die spelers van Haaglandia, die een tegenstander meerdere malen tegen het hoofd schopten. Zo hard tegen zijn hoofd schopten dat hij met zwaar letsel moest worden opgenomen in het ziekenhuis. Mijn mening is een betonnen kaart, met een stevige ketting aan het been van de onverlaten en dan dumpen in de vliet en de eeuwige verbanning van alle voetbalvelden. Mocht reïncarnatie bestaan, dan geldt de schorsing voor vijf levens, waarvan 2 voorwaardelijk. Het is een voor een blinde scheidsrechter ook veel eenvoudiger. Een betonnen kaart vind je ook wel op de tast.

PS In een juniorenwedstrijd in Paraguay gaf de scheidsrechter de complete selecties van beide teams rood. Daarmee wist hij net niet het wereldrecord van 36 rode kaarten in één wedstrijd te breken.

De plaats waar ik woon

Waar vind je zand en veen strikt gescheiden?
Waar spreekt men in één stad drie dialecten?
Waar besluit men in stads- én landsbelang?
Waar is retoriek een tweede natuur?
Waar kun je vreemde zijn in eigen straat?
Waar koelt zeewind verhitte gemoederen?
Waar was een groenere stad in het land?
Waar is ons erfgoed zo gemakkelijk verkwanseld?
Waar zijn de gekozen bestuurders arroganter?
Waar gaat alles vóór de eigen inwoners?
Waar exporteert men hufterigheid met meer succes?
Waar zou ik anders willen wonen
dan in ‘s-Gravenhage, het Haagje, mijn Den Haag?

Jan de Winter

Kinderboekenmarkt in het Atrium

Zondag was de 36e editie van de jaarlijkse Kinderboekenmarkt in het Atrium van het Stadhuis. Thema dit jaar was ‘Hallo Wereld’, diverse buitenlandse schrijvers waren met hun boeken aanwezig en de belangstelling was groot. Gedurende de dag liep het bezoek op tot meer dan vijfduizend kinderen en ouders. Er waren veel schrijvers aanwezig om hun boeken te signeren en te promoten en er werden diverse workshops gegeven waar de kinderen zich heerlijk konden uitleven. Ook de voorleeshoeken werden druk bezocht.
Dit jaar organiseerde het Letterkundig museum tegelijkertijd een kinderboekenevenement en de kinnesinne was merkbaar. Schrijvers die wilden komen en ook door het museum waren gevraagd om te komen signeren, mochten niet naar de Kinderboekenmarkt in het Atrium om daar een paar uur te signeren. Dit terwijl de deur in het Atrium voor iedereen open stond.

Ik dacht dat wij probeerden om het lezen bij kinderen te bevorderen, maar niets van dit alles. Ik vind het geen goede houding van een museum om schrijvers met een dergelijke eis monddood te maken. Hier zou een wethouder toch eens kritisch naar moeten kijken.