Categorie: toen

Mist

Als in Den Haag een harde wind van zee kwam, dan kon ik buiten soms de licht-zilte bries ruiken en na een tijdje ook het zout op mijn lippen proeven.

Zuidelijk havenhoofd, Scheveningen. Foto door Ed Gool.

Er kan in Den Haag ook weleens een dichte zeemist hangen in de stad. Ochtendmist, maar ook ’s avonds en ’s nachts kan het opzetten. Als ik naar school fietste zag je soms geen hand voor ogen en vond ik het wel bijzonder. Ook later toen ik wel door een nachtelijk en mistig Den Haag liep.

Wat ik me daarbij ook nog goed kan herinneren, was de misthoorn die je vanuit Scheveningen overal in de stad goed kon horen. Het lage-toonsignaal dat gemaakt wordt in de kleine baken-toren op het uiteinde van het havenhoofd van het Zuiderstrand, pal naast de haven. Ik was daar wel een paar keer geweest, maar dan bij zonnig weer in de zomer en zonder misthoorn.

Later kom ik in de bloemenbuurt te wonen. Op een dag is het zeer mistig en ik hoor de misthoorn in de verte. Toen stapte ik op mijn fiets met het plan om naar de geluidsbron toe te rijden. En zo fietste ik op het laatste stuk over de Houtrustweg naar het Zuidelijk havenhoofd. Ik kwam niets en niemand tegen. Ik reed de lange, stenen pier op en naderde de kleine toren met twee groene strepen. De zee en de betonblokken naast het havenhoofd waren niet te zien.

Toet — toet — toet.

De misthoorn gaat steeds door met zijn waarschuwing en het geluid wordt luider.

Zuidelijk havenhoofd, Scheveningen. Foto door Ed Gool.

Bovenop het torentje zit een grote groene lamp. Het is het baken aan stuurboord (rechts) en aan de andere kant van de haven staat op de andere pier het baken met een rode lamp, bakboord. De geluidsbron van het baken waar ik sta bevindt zich aan de achterkant en is gericht op zee en niet op de stad. Ik stap van mijn fiets af en neem de indrukken op. Ik ben er minstens een kwartier gebleven. Fascinerende ervaring en bijzonder uitstapje. Den Haag bij mist.

Auteur: MobyDirk 2015. (Amsterdam – Den Haag 1960).
Foto’s: Ed Gool.

LP

Begin 1976 kwam het album A trick of the tail uit van de Engelse symfonische rockband Genesis. Ik zal hem gekocht hebben bij Elpee op de Grote Markt in Den Haag in een vrijstaand vierkanten gebouwtje, ongeveer tegenover de Zwarte Ruiter. Hij kostte toen 14,90. En als je zuinig op je platen was, dan kocht je er voor een kwartje gelijk een plastic hoes bij.

Genesis hoes van A Trick Of The Tail. Foto door Ed Gool.
Genesis: A Trick Of The Tail.

A trick of the tail heb ik grijsgedraaid op mijn draaitafel met daarbij een aparte versterker en prima speakerboxen. Soms ging ik languit liggen in mijn jongenskamer met mijn hoofd op een kussen. Ik zette dan de twee boxen aan weerszijden naast het kussen. Een intensere beleving van de muziek. Ik hield weer niet van koptelefoons. Muziek heeft ook ruimte nodig en enige ruis.
Lees verder “LP”

George Maduro een oorlogsheld

Buitenplaats Dorrepaal. Foto door Roel Wijnants.

9 februari 2015 is het 70 jaar geleden dat George Maduro in het concentratiekamp Dachau is overleden. George Maduro geboren in Willemstad Curaçao kwam naar Nederland om rechten te studeren.

In mei 1940 toen de Duitsers Nederland binnenvielen werd Maduro, die reserveofficier was, in Den Haag gelegerd en kreeg de opdracht om de bij Ypenburg gelande parachutisten tegen te houden in hun opmars naar de residentie. De Duitsers lagen bij een Voorburgse villa in stelling. Onder leiding van Maduro werd bij villa Leeuwenberg (thans Dorrepaal) hevig gevochten en de opmars van de para’s tot staan gebracht. Door listig met de zware wapens van links naar rechts op te schuiven en te vuren kregen de Duitser de indruk dat ze tegenover een grote groep militairen stonden. Na een stormaanval wist een groepje samen met Maduro de villa te bereiken en de aanwezige Duitsers tot overgave te dwingen.

Enige dagen later capituleerde Nederland en werd Maduro gevangen gezet. Korte tijd later werd hij weer vrijgelaten, intussen hadden de Duitsers het dragen van de jodenster verplicht , Maduro, zelf jood weigerde de ster te dragen, dook onder en ging in het verzet. Hij hielp geallieerde piloten via Spanje naar Engeland te vluchten. Na verraad is hij gevangen gezet, ontsnapte, werd weer gearresteerd en uiteindelijk naar Dachau getransporteerd, waar hij een paar maanden voor de bevrijding op 28 jarige leeftijd overlijd.

Terwijl George Maduro gevangen zat, heeft zijn vader een brief geschreven naar koningin Wilhelmina en de regering in Londen met het voorstel om zijn zoon te ruilen voor Duitsers, die op Bonaire gevangen zaten, maar de regering weigerde deze ruil.

Na de oorlog schonk de familie Maduro een groot kapitaal waarmee een miniatuurstadje kon worden gebouwd, dat tot op vandaag Madurodam heet. Bij de officiële opening verklaarde toen nog prinses Beatrix, dat Madurodam een waardig gedenkteken zou blijven voor George Maduro. Hij heeft postuum de militaire Willemsorde gekregen voor zijn moedige daden.

Woonhuis George Maduro, Frederik-Hendriklaan 111, Den Haag. Foto door Roel Wijnants.
Woonhuis George Maduro, Frederik-Hendriklaan 111, Den Haag.
Madurodam. Foto door Roel Wijnants.
Madurodam.

Bronnen: Niod Amsterdam-Community joods monument.
Meer over George Maduro: http://www.4en5mei.nl/herinneren/oorlogsmonumenten/sprekende_beelden/getuigenverhalen/64

 

Gebak

Moorkoppen. Bron foto: Wikipedia.
Bron foto: Wikipedia.

Mijn favoriete gebakje is al mijn hele leven de moorkop: een bol van luchtig kookdeeg met slagroom van binnen en bovenop een laag zacht-knapperige chocola en met daarop weer een toef slagroom. Een heerlijke combinatie van zoete smaken en beet-sensaties. Vroeger met een glaasje priklimonade en later bij een kopje koffie. Op nummer twee de tompouce met zijn krokante feuilletédeeg, romige puddingroom en met bovenop varkensroze, suikerzoet fondant.

In het Haagse middenklasse-milieu waar ik uitkom, was altijd sprake van gebak. En niet van taartjes, zoals ik later uit de betere kringen vernam hoe je dat moest noemen. Altijd flauwekul gevonden en een taart is wat anders dan een gebakje. Soms hadden we een overheerlijke soesjestaart (profiterolles), maar op verjaardagen waren er vroeger doorgaans gebakjes. Zoals de moorkop, het hazelnootgebakje, een met vruchten of gember, een mocca-gebakje, een met marsepein, een slagroomhoorntje, een appelpunt of schuimgebakje. En dan ook verder door het jaar wel petit-fours bij de thee.

De Haagse banketbakkers die ik me herinner waren Engelhard, Lensvelt, Van der Meijle, Boheemen en nog een paar waarvan ik de naam niet meer weet. Zoals de banketbakker op de Beeklaan met voortreffelijke appelschuitjes, met een hele gesuikerde en gebrande appel in de korst: een traktatie bij verjaardagen op het werk. Of sachertorte eten in de Wiener of in het Haags Filmhuis. En de bijzondere en lekkere hazelnoottaarten en -gebakjes van Maison Kelder.

Den Haag is altijd een stad geweest van banketbakkers en heerlijke gebakjes en taarten. En veel gelul, maar wel gebak van Krul.

MobyDirk 2015.

Anna Cornelia, een naam uit het verleden

Vernoemd naar een van de schuiten van de Firma Jansen. Foto door Roel Wijnants.
Vernoemd naar een van de schuiten van de Firma Jansen.

Wie kent ze niet? De diverse bordjes, die je in een aantal Haagse grachten tegen komt. Ze zijn net iets boven de waterlijn aangebracht.

Het is een kunstproject en heeft een relatie met de Energiecentrale (GEB) aan de Constant Rebecquestraat.

In het verleden voer de firma Jansen met een aantal schepen dagelijks van de kolenoverslag aan de Laak naar de Energiecentrale, die tot 1967 met kolen werd gestookt.
Schepen hebben om diverse redenen vaak vrouwennamen. Zo ook de platte schuiten van de firma Jansen, de namen van de schuiten komt men tegen vanaf het begin tot het eind van de route, die de schuiten dagelijks een aantal keren aflegde. Hier bij Vaillantlaanbrug is het bord met Anna Cornelia te zien.