Terwijl ik het huis lucht, na een stevige inspuiting anti-houtworm, ruik ik brand.
Ik denk nog, hè…lekkere wintergeuren.
Nog geen drie minuten later staat er een heel arsenaal van brandweren voor mijn deur! Geschrokken loop ik direct naar de voordeur waar een politieagent zich achter bevindt. Hij vraagt of ik brand heb en/of hij via onze tuin bij de bovenburen naar binnen mag kijken. Natuurlijk mag hij dat.
Ik verontschuldig me nog voor de welriekende gassen die mijn houten kastje verspreiden in de tuin, maar daar heeft hij geen oor naar. We turen samen met onze zaklampen naar de bovenverdieping en zien bij een van de ramen een lichtje flakkeren.
Twee tellen later staat er een brandweerman, volledig bepakt met zuurstoffles, ook in onze tuin te kijken met zaklamp én helm.
Gelukkig is ons huisje een postzegel, want zo snel heb ik nog nooit iemand door onze gang zien rennen. Met drie man rennen ze naar boven en de hoogwerker, die in de voortuin van de buurvrouw reeds zijn benen strekt, wordt paraat gemaakt.
Nog geen twee minuten later blijkt het loos alarm en vertrekt de hele zwik weer.
In no time is de straat oorverdovend stil en is ineens de rust wedergekeerd.
It’s all in a days work, schiet er door mijn hoofd.
Terwijl ik door de miezerregen naar de winkel loop zie ik Den Haag in alle kleuren en geuren aan me voorbij komen.
De gedumpte kerstbomen aan de straat, het oud en nieuws vuur wat nog steeds niet opgeruimd is. Een moeder die haar baby staat te bekijken die in een wiegje ligt.
Terwijl ik daar zo in mijn eentje loop, door deze eeuwig ademende stad, kan ik niets anders dan aan mijn man denken. Hij houdt niet van de drukte van de stad, hij voelt zich hier niet thuis.
Dus komen er bepaalde vragen naar boven.
Waarom woon ik eigenlijk hier? Hou ik van de stad of is het alleen de vrijheid van de stad? Is het omdat ik hier zo lekker woon? Niet echt..een klein huisje voor weinig geld klinkt heel tof, maar heeft ook zo zijn nadelen.
Is het omdat ik de inwoners zo leuk vind? In alle eerlijkheid, de toffe individuën daargelaten, vind ik de gemiddelde Hagenees/Hagenaar bijzonder gehaast, nors en behoorlijk wat omgangsvormen missen, dus volmondig ja daarop zeggen kan ik niet.
Maar wat is het dan waarom ik toch iedere keer weer bewust kies voor Den Haag? Opgegroeid in een dorp mis ik het dorpse gevoel regelmatig in de stad. De saamhorigheid, het winkelpersoneel dat je herkent, de zorg voor het leefmilieu, de vriendelijke groeten van mensen op straat, het hand uitsteken op de fiets.
Waarom blijf ik dan hier?
Omdat ik fysiek weinig kan, als betaalde op de bankzitter, is Den Haag voor mij overzichtelijk. De bioscoop draait overdag dezelfde films als ’s avonds, er zit een toko op iedere hoek van de straat, er is hier een bepaald fotoclubje waar ik me goed bij voel. Maar het belangrijkste van alles is: in de loop der jaren heb ik hier een hele fijne, zeer voedende vriendenclub gekregen. Mensen die mij nemen zoals ik ben, die leuk, lief, zielsvoedend en gewoon prettig zijn om mee te leven. Zij zijn de ware reden waarom ik in Den Haag blijf wonen. Vriendschappen die onbetaalbaar zijn.
Want alhoewel ik regelmatig mopper op deze vieze en vooral rommelige stad,ik zie ook wat deze stad mij geeft.
Door de straten lopend kom je de meest bijzondere plaatjes tegen, die ik graag fotografeer. Initiatieven worden snel opgepakt, waardoor ik bijvoorbeeld ineens meeschrijf aan een Haagsch Blog. Het kunst en cultuur bewustzijn in Den Haag is groot en duidelijk aanwezig en ook niet onbelangrijk voor mij, alle medische centra zitten bij elkaar in de buurt.
Conclusie: Den Haag is what you make it en ik kies ervoor nu, nog steeds, om het mijn thuis te laten zijn.
Geliefd, afgedankt en toch geduldig wachtend op een onzeker einde.
De linker staat zachtjes te huilen als je het mij vraagt, al hoewel ze haar
feestpak nog netjes probeert te houden.
De rechter kan zich de blinkende ballen die de linker nog draagt nog goed
herinneren.
Trots stond ze te stralen tijdens de feestdagen. Opgetuigd met bal en piek
stond ze op de mooiste plek in de huiskamer. Iedere avond deed moeder de
lampjes aan met haar spruit en hoorde ze zichzelf af en toe zachtjes zingen.
Ze weet het nog goed, deze Kerst liep opa tegen haar aan tijdens het
kransjes schranzen, stiekem kon ze daar wel om lachen. De herinnering aan
zoonlief die de lichtjes tussen zijn kleine lichtgevende vingertje zag
stralen zal ze ook niet snel vergeten. Tot ze vanmorgen ineens wakker
schrok. De flits ging ineens af, ze werd uitgekleed en nogal resoluut via
een kleine pauze in de tuin, buiten de deur gezet. Daar stond een ietwat beter
versierde dame ook al te staan…en nu wachten ze samen.
Ze willen elkaar graag vertellen over de afgelopen dagen, maar ergens doet
het nog te veel pijn om er al over te praten.
Traditiegetrouw was er vandaag de nieuwjaarsduik te Scheveningen
De nieuwjaarsduik is begonnen in 1965 met slechts een paar deelnemers dit evenement is thans uitgegroeid tot een groot feest met ± 10000 deelnemers.
Unox heeft de laatste jaren het feest een beetje overgenomen het sponsort een groot deel van dit evenement er zijn tenten waar de deelnemers zich kunnen omkleden, er is bewaking op en rond de afzetting ,ook vlak voor de kust zodat alles goed en veilig verloopt.
De feeststemming wordt er goed ingehouden door meezing en hosmuziek waarop iedereen mee-danst en zo toch nog een beetje warm wordt in afwachting van het startsignaal dat om 12 uur klink. Iedereen rent als een speer richting zee,sommige maken een echte duik en een groot deel rent de zee in er er weer uit.
Na afloop is het snel aankleden en richting de afdeling waar Unox heerlijke erwtensoep serveert
Daarna ging iedereen weer met een leuk en tevreden gevoel huiswaarts
Het eerste grote evenement in Den Haag zit er weer op , 2013 is goed en vrolijk begonnen.
Buitenbranden, voertuigbranden en andere ongemakken overweldigden mijn tijdlijn op Twitter tijdens oud en nieuw.
Ik heb er echter niets van gemerkt tijdens een rondje door de buurt. Iedereen was uitermate vriendelijk en vrolijk.
Haagspraak 