Categorie: opinie

Spraakmakende opiniestukken uit Den Haag.

Hoe vrij is het bevrijdingsfestival

Ingang bevrijdingsfestival. Foto door Roel Wijnants.
Ingang bevrijdingsfestival.

Op 5 Mei 2014 was er het jaarlijkse bevrijdingsfestival. Het weer werkte mee om er een leuke dag van te maken. De temperatuur was aangenaam warm.

Bij het Malieveld aangekomen, begaf ik mij naar de ingang en werd er uitgehaald door een beveiliger en doorgestuurd naar een andere beveiligingsmedewerker. Wijzend op mijn camera, die ik altijd om mijn nek heb hangen, vroeg hij of ik een professionele fotograaf was, hetgeen ik ontkende. Ik sta als zodanig nergens geregistreerd en ben nergens bij aangesloten. Een perskaart heb ik niet, ben zo vrij als een vogel. Wel heb ik een KVK nummer.

“Dan mag ik je er niet inlaten met een dergelijke camera”, opperde de beveiliger, “we hebben instructies om dergelijke camera’s te weren van het terrein, vanwege de concurrentie met de professionele fotografen.”
Spontaan zakte mijn broek tot aan mijn enkels bij het horen van zoveel onzin.

Ik sprak de beveiliger toe, dat het bevrijdingsdag was en velen hun leven hebben gegeven om ons de vrijheid te geven te doen en te laten wat we willen. Hij verontschuldigde zich voor de van boven opgelegde instructies en zei dat ik er door mocht, maar dat ik het risico liep om eenmaal op het terrein, alsnog aangesproken te worden en terug gestuurd te worden. Van anderen hoorde ik, dat zij de reglementen steeds strakker gaan aanhalen.

Deze tekst stond levensgroot op het Lange Voorhout tijdens het 200 jarig feest van de grondwet. Nooit gedacht, dat ik zoiets zo snel al zou ervaren.

“De overheid schept voorwaarden voor maatschappelijk en culturele ontplooiing en voor vrijetijdsbesteding”.

Artikel 22, lid 3 van de grondwet.

Ik begreep ineens wat ze bedoelen met “De overheid schept voorwaarden“: Heb je een grote camera sorry, maar dan geen bevrijdingsfeestfoto’s. Dan ga je maar een perskaart proberen te bemachtigen.

Na een uurtje rondlopen en wat foto’s maken, heb ik het festivalterrein verlaten. Wat een bevrijdingsdag. Wat een minkukels bij de organisatie om dergelijke beperkingen op te leggen. Bevrijdingsdag is verkwanselt aan patat, bier, leden wervende instanties en standhouders, die hun torenhoge stageld zo snel mogelijk willen terugverdienen.

Kuenta i Tambu. Foto door Roel Wijnnants.

Meer foto’s op Facebook.

Spoeddebat over werkzaamheden Spuiplein

Maar liefst negen partijen in de Haagse gemeenteraad hebben gezamenlijk een spoeddebat aangevraagd (zie bijlage) over het besluit van het college om op het Spuiplein sleuven te graven en hekken te plaatsen ter voorbereiding op de bouw van het Spuiforum.

Joris Wijsmuller, fractievoorzitter van de Haagse Stadspartij: “Na de verkiezingsuitslag zijn de politieke verhoudingen flink gewijzigd en is er geen meerderheid meer voor het Spuiforum. Het zittende college weigert echter pas op de plaats te maken. Dat vind ik onbegrijpelijk.”

Directe aanleiding voor het debat vormt de brief van het college d.d. 3 april j.l. waarin de werkzaamheden worden aangekondigd. Ook is er inmiddels een omgevingsvergunning afgegeven om te graven en de fontein te slopen. Wijsmuller: “De actie van het college frustreert bovendien de verkenningsfase voor een nieuw college waar we nu middenin zitten. Het lijkt mij verstandig dat de nieuwe raad het zittende college tot de orde roept.”

Blaf-Mercedessen op de NSS

Polizei DSC00313

Huh-DSC00313

Blaf Mercedes DSC00318a

Blaf-Mercedessen op de NSS

Bij inspectie van het gebied waar het NSS gaat plaatsvinden zag ik een persoon met Polizei op zijn rug rondwandelen. Ik maakte een fotootje van de persoon door een spleet in het meer dan manshoge hek. “Wat is dat nu weer?” dacht ik en ging verder op onderzoek uit en kwam zo uit bij de Blaf Mercedessen, waaruit bleek dat er meerdere honden met baasjes van de Duitse Polizei zijn ingeleend.

Blaf Mercedessen? Hoe kom je nu weer aan die term? Dat komt van heel vroeger: Voor een van mijn eerste baantjes – medio 70er jaren – zat ik in een torentje in het Villapark in Rotterdam. “Op sjiek” zul je denken. Niets is minder waar. Als jongste bediende was ik op de derde verdieping gezet en toevallig was het enige kamertje daar in een torentje gelegen. Het torentje is er nog hoor. Het voordeel was dat het de enige verdieping was die niet onder tegen de A20 aankeek. Ik keek als enige in het pand op de A20. Aan de overzijde van de Straatweg waar het Villapark aan grensde was een sigaretten/kranten winkeltje waar ook een paar stoeltjes in pasten en waar we dagelijks aan het eind van de dag met de uitbater even de dag doornamen. Fred, de uitbater was tevens eigenaar van twee vervaarlijk uitziende honden. Een bouvier en een Duitse herder. Zij bewaakten natuurlijk om de beurt de winkel. De beesten waren goed getraind. Fred had ook allerlei contacten in de hondentrainings wereld. Ik ging wel eens kijken. Ze hadden een honk in het Kralingse Bos. Vast onderdeel van de hondentraining was de honden iemand te laten aanhouden. Daarvoor trainden ze op een Pakman. (pacman bestond nog niet hoor) De pakman was de man die gepakt moest worden, maar die ook in een pak pak gehesen moest worden om niet door de aanstormende honden verscheurd te worden. Het was ongeveer 40 kg aan leren bescherming. Als een hond er in slaagde je omver te lopen, dan kon je niet zelf meer overeind komen. Zo zwaar en zo stijf was het pak van de pakman.

Als Fred politie agenten aankondigde die hij kende van de training – die ook wel eens de winkel aandeden om de dag of de week door te nemen, dan deed hij dat steevast met “Daar is de Blaf-Daf”. Dat klopte toen ook, want ze reden echt met hun politie honden in een Daf bestelautootje.

Ik moest aan Fred’s “Blaf-Daf” denken toen ik constateerde dat Den Haag er nu helemaal in geslaagd is de herinneringen aan de Atlantik Wall compleet te maken met het inlenen van Blaf Mercedessen……. Smakeloos dat dat zo met Polizei op de rug hier in het wild rondlopen. Ik weet niet beter dan dat het betrokken gebied gewoon Nederlands grondgebied is, maar ik heb inmiddels een perskaart en ga dat straks eens verder onderzoeken.

Waarom geen aandacht voor lokaal succes?

Politiek is mijn ding niet zoals mensen die mij kennen wel weten. Maar als mij iets irriteert of opvalt betreffende de politiek vandaag dan moet ik het toch melden.

Alle praatprogramma’s op radio en tv vallen over tegenvallende uitslagen voor de landelijke politieke partijen. Als zou deze uitslag een beeld geven van het huidige politieke speelveld. Maar zover ik mij kan bedenken stemden de kiezers niet op de landelijke problemen maar op de problemen bij hen in de buurt. Problemen die zichtbaar zijn vanuit hun dagelijkse gang door de stad en de daarmee gepaard gaande regelingen.

Ik stemde tijdens de gemeenteraadsverkiezing op een lokale partij omdat daarvoor ook deze verkiezingen waren. Een partij die zelfs regionaal niet te vinden is maar puur voor de stad actief is. Waarom zouden de landelijke politici zich druk (mogen) maken om regionale of lokale problemen? Het is nu hun probleem niet en het zal het in de toekomst ook niet meer worden als steeds meer overheidszaken onder gemeentelijke verantwoording komen te vallen.

Misschien is deze uitslag wel een voorbode van de nieuwe politiek waarin de Rijksoverheid op afstand komt te staan en slechts díe zaken mag behandelen waarvoor de Rijksoverheid is bedacht. Misschien ook zullen de regionale omroepen zich navenant in kwaliteit en objectiviteit ontwikkelen.