‘Ze’ zijn weg! Het viel me laatst pas op. Nu kan het zijn dat ik met oogkleppen op door mijn Den Haag fiets en wandel. Van de andere kant, kan ik me niet herinneren ergens een bericht te hebben gelezen, gehoord of gezien te hebben dat ‘ze’ werden weggehaald.
‘Ze’ stonden er in mijn herinnering altijd gezusterlijk – telefooncel schijnt een vrouwelijk woord te zijn – naast elkaar. Jaar in, jaar uit. Direct naast de poort die komende vanaf het Buitenhof toegang geeft tot het Binnenhof.
Beiden grijs. Van hetzelfde model uit 1931. Ontworpen door het architectenkantoor Brinkman en Van der Vlugt in opdracht van het toen nog bestaande staatsbedrijf PTT. Vierkant, met veel glas.
Bij de één stond bovenin de glazen wanden, op een blauwe achtergrond, met koeienletters Telefoon. Het aanpalende exemplaar wist zich getooid met een dubbel opschrift. Op een rode achtergrond was het woord Alarm aangebracht. Daaronder, op een blauw front, Brand-Politie.
Het duo bleef er ook staan toen de PTT in 1965 een grasgroene telefooncel introduceerde. En ook begin jaren tachtig toen er een driehoekige telefooncel in de straatbeeld verscheen. Die zou minder vandalismegevoelig zijn. Bovendien konden makkelijke bezoekers de driehoek niet meer als veredelde pisbak gebruiken.
De telefoonzuil uit 1995 had ook geen invloed op de gouwe ouwe grijze cellen bij het Binnenhof. Ze bewogen zich niet doch hielden stand. Als een soort relikwieën uit een ver verleden tijd. Net als de omgeving overigens.
Jarenlang keek ik vanuit mijn kantoor boven Dudok neer op de ‘dames’ telefooncellen. Ze werden zelfs keurig opgenomen in het nieuwe plaveisel rondom het Binnenhofcomplex. Ook al had vrijwel iedereen al een mobiele telefoon en was 112 bij de meesten van ons al een begrip.
Toegegeven, mijn werkgever verhuisde op een gegeven moment naar Rijswijk. In ik verhuisde mee. De grijze cellen in eenzaamheid achterlatend. Hoe dan ook, in 2012 stonden ze er nog. De twee zusters.
En nu blijken ze verdwenen. Geen spoor meer van te bekennen. Zelfs het tegelwerk ter plaatse is zo aangepast dat er een spoor meer van deze kleinoden te vinden is. Zeker ten offer gevallen aan de soms maniakale drang van politie, justitie en overheid om deze maatschappij te beschermen tegen opkomend terrorisme of wat daar voor door moet gaan. Alles moet ondergeschikt gemaakt worden aan ‘de veiligheid’.
En ja, dan staan die twee cellen hinderlijk in de weg. Stel je voor dat er iemand een bom in legt? Dat iemand zich erin schuil tracht te houden om een aanslag te kunnen plegen. En dat alles vlak naast ons regeringscentrum! Dat kunnen we natuurlijk niet dulden. Weg ermee! Opruimen die boel. Is toch waardeloos antiek.
Waar ze gebleven zijn, ik weet het niet. Ik heb een foto ontdekt met tientallen van de speciale Alarm-Brand-Politiecellen, afgedankt bijeen hokkend voor een kantoorgebouw ergens in Nederland. De ‘normale’ telefooncel zal wel gesloopt zijn. Het Postmuseum aan de Zeestraat, pardon Museum voor Communicatie, zal er wel aan één genoeg hebben. En die hadden ze al in de collectie. Dus glas eruit, eventueel voor de glasbak, en stalen frame als oud roest inleveren en om laten smelten. Zonder mededogen, medelijden laat staan historisch besef.
Haagspraak 