Op naar de 20.000

Het was voor mij tijd om weer eens langs te komen bij de Opûh Koffie en te kijken hoe het er hier aan toe ging. Dat viel aanvankelijk niet mee: blogster José Day gaf aan ziek te zijn en redactielid Edwin IJsman, het mannetje dat mij altijd censureert, kwam weer eens veel te laat aanlopen.  Hetzelfde gold voor redactieleden Interniek en Happy Hotelier.
Bij IJsman probeerde ik nog met veel geblaf duidelijk te maken dat dit echt niet kon en we onszelf, nu we in 2016 over de 10.000 views heen zijn, nou eens een keer wat serieuzer mogen nemen. Ik kreeg een aai over mijn bol. Dat schoot dus niet op.

Gelukkig zijn er mensen als Roel Wijnants en onze Akbar aanwezig die voor Haagspraak de zaak waarnemen. Roel was zelfs zo aardig mij een glaasje aan te bieden:

View this post on Instagram

Cheers! #OpûhKoffie 17 02 2016

A post shared by Tommy van Beek (@tommyblaft) on

Aangezien ik de eigenaar van het café ben (mijn bazin denkt hier overigens anders over) was dit natuurlijk wel een borrel uit eigen doos. Zo ken ik ze bij Haagspraak. Op naar de 20.000 dan maar!

Woef.

Terugblik op 2015

Eigenlijk moet je dit vóór de jaarwisseling doen, maar je niet aan regeltjes houden is ook wel eens leuk.

Een paar willekeurige min of meer statistische wetenswaardigheden:

In 2015:

  • hebben we 271 stukjes op dit blog gecreëerd met z’n allen. In 2014, waren er 205.
  • hebben 23.152 personen uit 101 landen 38.301 maal gekeken op dit blog. In 2014 22.186 bezoekers die 34.718 maal klikten

We deden het dus iets beter dan in 2014.

Verder

Ik bedank alle belangstellenden en vrienden voor hun bezoekjes en reacties en alle auteurs voor hun bijdragen. Ik hoop dat we er in 2016 in slagen met elkaar 366 posts minimaal, minimaal iedere dag een post, uit te persen. 2016 is een schrikkeljaar.

Wij wensen onze kijkers een bijzonder goed 2016. Ik hoop dat u veel komt kijken en reageren.

Sacha Kahn gespot

_DSC5745kl

_DSC5746kl

Na alle verhalen dat Sacha Kahn onze mede auteur en dichter zoek zou zijn en na 1, 2, ja zelfs 3 pogingen van ons hondje om hem weer te vinden weer gevonden zou zijn, zal ik u wat keihard fotomateriaal doen geworden. Ja hij schrijft kennelijk weer en geeft interviews aan hondjes, maar dat kan iedereen in elkaar draaien. Met foto’s kan niet worden geknoeid, toch?

Ik heb hem in ieder geval met mijn eigen ogen en camera gespot achter een Haags raam, waar hij met zijn jas aan toch redelijk genoeglijk leek te keuvelen met andere lieden. De eerste foto lijkt nog wat op zijn naar zijn eigen zeggen tikje verwarde geest: Je ziet de (be)spiegelingen beter dan zijn achterhoofd (de enige plek waarmee hij op de foto wil). Dat komt door de spiegeling van de ruit waar achter ik hem heb gespot.

Bij de tweede foto is duidelijker te zien dat hij het echt is. Duidelijk zijn ook zijn nekharen te zien, zij het dat ze wat kort zijn. Hij zet ze zo graag recht overeind als iets hem niet zint.

Op zoek naar Sacha Kahn – 3 – De verloren bladzijden

“Ik heb het hondje gevonden meneer Kahn. Ik doe zo de deur voor u open, maar moet eerst nog even naar het toilet. Maak maar even gebruik van de gelegenheid om het dier aan u te laten wennen.”
De man aan tafel reageert niet op de woorden van de therapeut en maakt een korte hoofdknik naar de tweede plastic stoel: “Ga zitten Tommy, wil je koffie?”
Ik schud mijn hoofd, er vliegen wat druppels van deze natte herfst van mijn oren.

Sacha Kahn heeft zijn zwarte Bogarthoed al op, jas aan. Met twee handen omklemt hij een plastic mok zwarte smurrie. Naast hem ligt en pak papier zo dik als het telefoonboek van New York.
“Ik heb het afgelopen jaar jouw stukjes met belangstelling gelezen, voor zover ik internettoegang kreeg tenminste. Leuk werk Tommy, laat je niet kisten door die conservatieve redactie.” Onwillekeurig begint mijn staart te kwispelen. “Hoe heb je mij gevonden?”
Ik leg de dichter uit dat een reeks recente foto’s van onder andere Roel Wijnants en andere clues mij tot de conclusie brachten dat Sacha Kahn nog in leven moest zijn en wel in onze stad. Sacha grinnikt: “Je woorden ‘halfgare dichter’ zaten dichter bij de waarheid dan je kon vermoeden. Die ontsnapping van drie weken geleden leverde me dagen isoleercel op. Het was op zich ook wel weer nuttig. Ik heb de tijd gehad om na te denken over mijn nieuwe boek,” Hij legt zijn hand op de papierstapel, “Op zoek naar de verloren bladzijden noem ik het, een roman in zeven delen waarin de herinnering een grote rol speelt.”
“Het was niet moeilijk je te vinden, Sacha, je collega’s bij Haagspraak zijn gewoon nooit op het idee gekomen de afdeling Verwarde Personen te bellen.”
“Tsja, erg praktisch waren ze nooit.” Sacha vertelt mij dat hij na het verlaten van zijn flat in april 2014 enige tijd rondgezworven heeft, aanvankelijk in gezelschap van De heer T.W. Baal, een hersenspinsel van de onlangs overleden medeblogger Teun. Hij complimenteert me met de ontdekking van hun beider aantekeningen in een gastenboek en vertelt verder: “Op een gegeven moment zat ik hier. Het is hier een gekkenhuis. Het is verdomde lastig je hier op je schrijfwerk te concentreren.”

schaduw van sacha kahn
Roel Wijnants maakte onlangs al deze foto van een man die wel erg op Sacha Kahn leek.

Van zijn opname en de periode direct ervoor herinnert hij zich niets meer, maar de behandeling in de gesloten inrichting heeft hem goed gedaan, zo vertelt hij. Ook legt hij mij uit dat zijn kijk op de wereld van de poezie en het bloggen totaal is veranderd:
“Gerry,” Sacha wijst naar de gesloten deur, “is een goed mens, een beetje goedgelovig misschien, maar daar profiteren we zometeen van. Mijn hoofdbehandelaar heeft mij veel geleerd. Dankzij hem begrijp ik nu dat de collega’s bij Haagspraak mijn eigen hersenspinsels zijn en ik al die tijd in een psychose heb geleefd.”

“Hersenspinsels?”

“Ja, allemaal, Lies, Edwin, Carel. Van Someren (Sacha’s therapeut, red.) heeft mij dit uitgelegd. Welke hotelier noemt zich immers ‘Happy‘ en verkoopt vervolgens zijn vijfsterrenhotel? Welke rijksambtenaar wordt ineens creatief en neemt een naam als ‘Interniek‘ aan? Wat voor zeventiger noemt zich in vredesnaam ‘Artodidart‘? En IJsman, Oenkenstein? Wat voor mens die bij zijn volle verstand is noemt zich zo?”
Ik probeer er nog iets tegenin te brengen maar het blijkt zinloos.
“Ik heb jullie allemaal verzonnen. Ook jij, Tommy, bent een product van mijn verbeelding, maar dat geeft niet. Zometeen gaan wij samen een stukje wandelen en dan duurt het maanden voor ze me weer gevonden hebben.”

Ik kijk van Sacha’s ogen naar zijn manuscript ter dikte van het telefoonboek van New York en realiseer het mij plotseling: dit is het telefoonboek van New York.

“Meneer Kahn? Ik ben klaar, u kan met het hondje gaan wandelen.”

De man lijnt mij aan en geeft de riem aan Sacha. Samen wandelen we de novemberregen in. Mijn opdracht zit erop. Sacha Kahn is terug, min of meer…

Woef.

In memoriam Teun Wolzak

Afgelopen zaterdag, aan het einde van de middag, overleed Teun Wolzak. Als oprichter van Occupy Magazine, dat hij aanvankelijk thuis printte op zijn HP Deskjet, maar dat later met professionele layout in Duitsland gedrukt werd, maakten de bloggers van Haagspraak voor het eerst kennis met hem. Teun schreef hierna een aantal artikelen voor ons blog. Zijn engagement, eigen gevoel voor humor en het gebruik van pseudoniemen, als ‘De heer T.W. (Theodoor Wolter) Baal’ gaven een beeld van Teun als een ontwikkeld, speels, maar vooral gepassioneerd en volhardend mens.

Teun, geinterviewd door Interniek over ‘Het blad’, zoals hij Occupy Magazine zelf vaak noemde

Teun was een actief en reislustig man, die het liefst overal heen fietste. Als dat niet kon, pakte hij de trein. De laatste jaren bracht hij veel tijd door met zijn vriendin Kirsten, die hij in 2012 in Denemarken ontmoette. Thuis was hij vaak op zijn volkstuin te vinden. Elke week bezocht hij trouw het graf van zijn vrouw Toos, die in 1998 overleed.

Ik ken hem vooral als een goede vriend, steun en toeverlaat voor mij en veel anderen in zijn grote netwerk. “Ik zal zijn verpletterende knuffels missen,” werd mij gisteren nog verteld door onze Theo.

De uitvaart van Teun zal later deze week plaatsvinden. Namens Haagspraak wens ik zijn familie en nabestaanden veel sterkte met dit grote verlies.

Edwin IJsman