Solleveld is een natuurmonument tussen Kijkduin en Monster. Dit natuurmonument bestaat uit een aantal verschillende gebieden: Solleveld, Dorestad, Ockenrode, Van Leijdenhof, Hyacintenbos en Ockenburg. Er zijn verschillende eigenaren, waaronder Delfland voor de duinstrook langs de zee, Dunea voor Solleveld, het Zuid-Hollands Landschap voor Van Leijdenhof en Hyacintenbos en de gemeente Den Haag voor Ockenburg. Ockenrode en Dorestad zijn particulier eigendom. Solleveld is samen met de zuidelijker gelegen Kapittelduinen en het Staelduinse Bos aangewezen als Natura 2000 gebied onder de naam Solleveld & Kapittelduinen.
In oktober 2004 verrichtte de archeologische dienst van Den Haag in Solleveld opgravingen en trof een grafveld aan uit de 6e-7e eeuw. Hierin zijn onder andere een graf van een krijger gevonden met de restanten van een zwaard en schild. Ook werd een zogenaamd bootgraf aangetroffen.
Het gebied wordt begraasd door Noorse fjordenpaarden. (tekst info wikipedia)
U kunt het duingebied Solleveld alleen bezoeken als u in het bezit bent van een passe-partout. Om in aanmerking te komen voor een passe partout Solleveld moet u beschermer zijn van de stichting Het Zuid-Hollands Landschap. Kosten beschermersschap € 20,–, kosten passe partout Solleveld € 9,90. Maar dan kunt u wandelen in een uniek gebied en van dichtbij het “Noors fjordenpaard en het Drents Heideschaap zien.
In het fotomuseum Den Haag (naast het Gemeentemuseum) is tot 13 januari de expositie “Masterclass” van de meest invloedrijke Amerikaanse portretfotograaf Arnold Newman te zien (1918-2006).
Hij portretteerde een lange lijst beroemdheden uit de wereld van politiek, architectuur, kunst en cultuur en legde in zijn portretten een verband met hun beroep.
Ik vond deze tentoonstelling bijzonder interessant, met name door de zorgvuldigheid van de compositie. Hoewel elk portret duidelijk geposeerd en gestyled was werd het nergens gekunsteld.
Op bovenstaande foto zie je de “making of” van zijn portret van Pablo Picasso.
In de linker foto is de gehele opname afgedrukt, in de rechter foto de zorgvuldige uitsnede die dan het officiële portret vormde.
Deze tentoonstelling is een must voor elke fotograaf, maar niet uitsluitend voor fotografen natuurlijk.
Hoe vang je een strandbeest? Vrij eenvoudig: je pakt het bij de horens, net als een texaanse koe. Deze les zal Theo Jansen je bijbrengen als je voor hem werkt als cowboy. Wat hij er niet bij vertelt is dat je als cowboy op het Zuiderstrand in Scheveningen soms natte voeten krijgt: strandbeesten lopen maar al te graag het water in.
Leuk allemaal, maar wat is dat nou: een strandbeest?
Wellicht moet ik enige uitleg verschaffen bij dat woord. Voor sommigen van jullie zal Theo Jansen wellicht een bekende naam zijn, als kunstenaar is hij dat uiteraard voor velen ook weer niet. Theo Jansen werd in 1948 geboren in Scheveningen en is tegenwoordig inwoner van Delft. Begin jaren ‘90 verscheen een column in de Volkskrant van zijn hand, waarin hij een tweetal imaginaire beesten beschreef die zand opwierpen en de mens in zijn strijd tegen de zee bijstonden in het creeren van nieuwe duinen. Na dit artikel besloot hij zich toe te leggen op het realiseren van deze droom: het scheppen van een nieuwe natuur. Strandbeesten bestaan uit kunstof en leven van de wind: afgezien van de zeilen zijn ze geheel opgebouwd uit PVC en tie-wraps.
Theo was als kunstenaar al vroeg gefascineerd door evolutie en dit zie je terug in zijn werk. En niet alleen in de naamgeving van zijn beesten, die allen tot de Animaris-familie behoren. Zo zijn, bijvoorbeeld, de poten van zijn strandbeesten ontstaan in een computerprogramma dat evolutionaire principes hanteert om tot een goede oplossing te komen voor de vele problemen die het voortbewegen over zand met zich meebrengt.
Voet van een strandbeest. Foto: Oenkenstein
Elk jaar doet een nieuwe generatie van deze wonderlijke creaties zijn intrede, een generatie waarin weer nieuwe concepten en ideeen verwerkt zijn die het overleven van het genus ‘Animaris’ mogelijk moet maken. Tot nog toe is dit overleven beperkt: sommige strandbeesten leven niet veel langer dan enkele minuten. Allen sterven ze uit aan het einde van het seizoen.
Cowboy zijn bij Theo Jansen is maar een paar dagen per jaar mogelijk: ergens in de nazomer laat hij zijn strandbeesten los op het Zuiderstrand van Den Haag. Gedurende een dag of drie is er dan tijd voor filmopnames, een aantal demonstraties voor bezoekers en toevallige passanten en veel oplapwerk: strandbeesten lopen de eerste hulp in Theo’s zeecontainer in en uit.
Foto: Oenkenstein
De generatie strandbeesten van 2012 heette ‘Animaris Adulari’. De soort zou bij de WWF al snel op een beschermde lijst komen: ze waren met zijn zessen. Ook was er een afwijkend exemplaar te vinden in hun kudde: een dame met het dubbele aantal poten. Zij was bijna twee keer zo zwaar als de rest en vertoonde enig divagedrag: haar op tijd terug krijgen voor de lunch na een strandwandeling vereistte veel extra werk van de cowboys. Met veel geduld en het nodige duw-en trekwerk was ook zij echter wel tegen de wind in weer thuis te krijgen.
Vele poten. Een strandbeest met sterallures. Foto: Oenkenstein
Deze soort is echter nu alweer uitgestorven. Wellicht zijn hun stoffelijke overschotten nog te vinden op de strandbeestenbegraafplaats bij Theo’s atelier in Ypenburg. Hier rusten de dode strandbeesten, terwijl hun gele PVC-skeletten langzaam verbleken in de wind.
Mandela. In een nat pak.
Hij stapt na zeven jaar voorbereiding uit Hotel Bel Air en loopt hij richting PsyQ, schuin aan de overkant, maar komt niet verder dan het Museon en het Omniversum.
Achter hem volgen vereeuwigde vogels, vergezeld door hersftbladeren.
Reflectie.
Op 12 juli 2012 begon de bouw van het 3,5 meter hoog beeld, gemaakt door Arie Schippers en werd op 25 september 2012, met enige onrust, onthult door Desmond Tutu.
Chris Schram van Stichting de Willemsvaart heeft een droom: deze bestaat eruit dat het grootste deel van de bruggen in Den Haag weer geschikt wordt voor schepen tot 2.30m hoogte om onderdoor te varen. Om hier aandacht aan te schenken, was een delegatie van Haagse raadsleden, bloggers en andere liefhebbers gisteren uitgenodigd door de Haagse samenwerkende rondvaartorganisaties voor een rondvaart door de Haagse grachten.
Varen richting het Zieken
De tocht ging onder meer dan 13 bruggen door, vanaf het Zieken, rondom het centrum, tot aan de gasfabriek, om uiteindelijk bij de Noordwal weer huiswaarts te keren. Om dit mogelijk te maken werden vescheidene hef- en ophaalbruggen geopend die anders meestal gesloten zijn. Het moge dan ook duidelijk zijn, dat de beide rondvaartboten ook vanaf de wal goed gezien werden. Er werd vrolijk over en weer gezwaaid.
De tocht had nog verder kunnen gaan, langs Paleis Noordeinde, ware het niet dat zich hier een monumentale draaibrug over de Noord Westsingelgracht bevindt die in de jaren ‘80 is vastgezet. Dit is indertijd gedaan omdat de kade verzakt was en de brug hierdoor klem kwam te zitten. Het vastzetten van de brug was goedkoper dan het rechten van de kade. Wellicht dat ergens in de nabije toekomst dit stukje cultureel erfgoed weer in ere hersteld wordt. Dit zou veel kansen bieden voor de Haagse pleziervaart en voor rondvaarten op de grachten.
Gezelligheid op de gracht
Dit mocht tijdens de tocht van vrijdag de pret echter niet drukken. Het is altijd een plezier om de stad vanaf het water te zien en te luisteren naar de vele verhalen die Chris kent over de panden en de straten aan de wal. Ook de notabelen genoten hier zichtbaar van. Het is te hopen dat de aanwezige raadsleden niet teveel wijn gedronken hebben. Dan bestaat de kans dat zij met ons mee zullen denken over manieren om de bevaarbaarheid van onze stad te verbeteren.
Lange meiden
Dan blijft er nog een vraag over: waar komt die maat van 2.30m vandaan?
2.30m is de hoogtemaat van de vaste bruggen over de Haagse grachten. De ophaalbruggen en de enkele hefbrug zijn meestal lager en moeten opengezet worden als er een wat hogere boot langskomt. Bij een minimale hoogte van 2.30 voor alle bruggen zou de stad veel toegankelijker zijn voor de Haagse boten.
Om hier aandacht aan te schenken organiseerde Chris Schram een wedstrijd tussen de lange meiden van Den Haag. Meiden van 12 tot 20 jaar, langer dan 1.90m, mochten hieraan meedoen. In een ideaal Den Haag zouden deze meiden rechtop staand door de grachten van Den Haag gevaren kunnen worden. Dat dit vrijdag niet lukte was niet enkel debet aan de Haagse bruggen, ook de tijd werkte niet mee. Gezien de koude buiten was dit misschien maar goed ook. Geen van de aanwezigen had wat te klagen, met een drankje erbij aan de wal.
Lange meiden Iris (l) en Lotte (r)
Dat de opkomst van de wedstrijd niet bijzonder hoog was, mocht de pret niet drukken. Winnares Iris (1.94m) mag in April met haar hele klas op stap. In combinatie met de Willemsvaart bieden Panorama Mesdag, Chalet Ten Bosch en de Imker Vereniging Den Haag hen dan een gezellige dag uit aan. Samen met Lotte (1.91m), winnares van de tweede prijs mag zij binnenkort voor 200 Euro aan lange meidenboodschappen doen bij All About Eve. Dit ter viering van het 200-jarig bestaan van het Koninkrijk der Nederlanden in 2013.
Voet van een strandbeest. Foto: Oenkenstein
Foto: Oenkenstein
Vele poten. Een strandbeest met sterallures. Foto: Oenkenstein
Haagspraak 