Dagboek van een ADHD´er deel 1 – Harry Zevenbergen

Deze maand heeft de ADHD-club mij als lid toegelaten. De reacties van mensen die ik het vertelde waren hartverwarmend. ´Ze laten ook iedereen toe´, hoorde ik het meest en ´Was het vroeger een exclusieve club voor een klein publiek. In de laatste jaren zijn de poorten wijd opengezet. Tegenwoordig laten ze ieder iets te energiek mens toe´. ´Kinderen, jongeren, volwassenen. Wat nog ontbreekt zijn bejaarden die met hun rollators en scootmobiels als wilden de stad onveilig maken. Het zal niet lang duren voor Henk Krol van de bejaardenpartij ´discriminatie´ gaat schreeuwen en dat er voor bejaarden die echt niet meer vooruitkomen maar wel met een ADHD vulkaan in hun geest strijden, voorzieningen moeten komen. Het zal die babyboomers toch verdomme niet gebeuren dat ze ergens van uitgesloten worden.´ Dat soort geluiden, je kent het wel.

Ik ben deze week tot het ADHD-genootschap toegetreden en ik ben er trots op. Mij is wel op het hart gedrukt dat als ik op straat lotgenoten uit mijn praatgroep tegenkom, ik dan niet moet gaan zwaaien en roepen dat ik ze volgende weer zie bij de ADHD-meeting. ´Maar als het toch gebeurt´, vroeg ik. ´ Impulsiviteit hoort ten slotte bij het patroon en als het gebeurt ligt het misschien wel aan de medicijnen.´ Mijn eerste groepsbijeenkomst viel toevallig samen met een brandoefening bij het PsQ. Het alarm ging en wat toen gebeurde daar ben ik heel trots op, wij de ADHD- ers bleven zo rustig dat we als laatste, vergeefs opgejaagd door de brandweer, buitenkwamen. Later bleek dat te komen doordat ze bij de ADHD-afdeling het alarm hadden uitgeschakeld. De begeleidster riep tegen de brandweervrouw die de namen van alle mensen kwam noteren. ´Ja deze hele groep is ADHD.´ Even vergetend wat ze ons op het hart gedrukt had.

Ik breng mijn lotgenoten niet herkenbaar in beeld. Mensen gaan soms gebukt onder het label. Ik vind het een zegen, weet eindelijk waarom ik altijd gedachten en ideeën voor een heel continent heb en het vaak lijkt alsof een horde rebellerende kabouters met hun kleine voetjes aan de binnenkant tegen mijn schedel schopt. Of waarom ik verwikkeld raak in een gevecht met een zin die eindeloos uitwaaiert waarin ik zelf al geen idee meer heb waar ik het over heb laat staan dat anderen me nog kunnen volgen en naarmate dat besef meer doordringt klapt mijn tong dubbel en verlies ik het grip op de woorden helemaal. Weet jij nog wat ik zeggen wil….. ik ben het kwijt. Voor vandaag wil ik het daarom hier maar bij laten.

059

2 thoughts on “Dagboek van een ADHD´er deel 1 – Harry Zevenbergen”

  1. ADHD; Het is niet dat ik per se snel afgeleid ben, ik heb gewoon zoveel kwaliteiten dat ik niet weet waar ik me het eerst op moet focussen 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s