Gisteren begon in Den Haag een solidariteitshongerstaking met vluchtelingen in vreemdelingendetentie. Sinds 5 mei is hier een groep vluchtelingen in hongerstaking gegaan. Sayam Uddin Nessar, die ook in dorststaking was, is hier de bekendste van. Na een lange dorststaking waarin zijn nieren het begaven en hij in levensgevaar kwam, bleek in een rechtszaak dat de detentie van Nessar onrechtmatig was.
De solidariteitsactie bestaat uit een groep van vier hongerstakers en eén dorststaakster, die twee dagen door zullen gaan. Verder verzamelde zich hieromheen een groep sympathisanten. Bij de ingang van de Tweede Kamer leidde dit gisteren een bont tafereel, dat wat kleur gaf aan een regenachtige dag. Hier een aantal foto’s:
Solidariteitshongerstakers met paraplu’s en onder de luifel bij de ingang van de tweede kamer. Foto: Roel WijnantsDorststaakster Dhjana en het hondje van een van de sympathisanten. Foto: Edwin IJsmanEén van de hongerstakers was zijn pas vergeten mee te nemen. Dat soort triviale zaken levert in Den Haag altijd veel gedoe op met de politie. Foto: Roel Wijnants
Elke maand wordt er gedemonstreerd bij het centrum voor vreemdelingendetentie naast Rotterdam-The Hague Airport. Naar aanleiding van de honger- en dorststaking die door grote groepen asielzoekers is ingezet, zijn deze demonstraties momenteel uitgebreid: dagelijks zijn hier nu mensen te vinden die vreemdelingen, die 16 uur per dag op hun cel opgesloten zitten, een hart onder de riem willen steken.
Hierbij probeert men vooral ook telefoonnummers uit te wisselen, zodat bezoek aan uitgeprocedeerde asielzoekers in detentie mogelijk wordt. De situatie in vreemdelingendetentie is namelijk vergelijkbaar met een regulier detentiecentrum voor criminelen: de gevangene moet zelf het initiatief voor contact nemen. Aangezien vreemdelingen, afgezien van een advocaat, in het algemeen niemand kennen die op bezoek kan komen, zitten ze hierdoor volkomen geïsoleerd.
Een kleine toevoeging op het interview is op zijn plaats: de methode om iemand elk uur wakker te maken is niet enkel een martelmethode, het is ook een manier om te voorkomen dat een persoon in een coma geraakt. Nessar, de persoon in kwestie, heeft overigens aangegeven niet behandeld te willen worden. Hij gaat ervan uit dat hij bij terugkeer in zijn land van oorsprong toch zal komen te overlijden.
5 Mei 2013, Den Haag viert de vrijheid. Achter hekwerken. Om binnen te komen moet je door een poortje, netjes achteraan sluiten in de rij. Aan de andere kant van het poortje staat dan een bewaker. Deze wil in je tas kijken. Meegenomen etenswaren moeten worden ingeleverd, drankjes mogen ook niet. Zelfs petflessen water zijn niet toegestaan. Een kennis van mij werd kwaad toen zijn vriendin gedwongen werd om een karton drinkwater leeg te kieperen in de container. Het moge duidelijk zijn: vrijheid vergt offers.
Eenmaal binnen blijkt al snel wat anno 2013 de belangrijkste ingrediënten van vrijheid zijn: patat, bier en muziek. Er dansen ook nog wat meiden op militaire voertuigen. Als je een beetje zoekt, kan je ergens rechtsaf voorbij een tent de kraampjes vinden van mensenrechtenorganiaties, non-profits en politieke partijen. Tussen de ergste herrie van de muziek door kan je hier af en toe zelfs een gesprek voeren met de mensen.
De kraamhouders van de NGO’s, zorgvuldig verstopt achter enkele kraampjes met handelswaar, zijn ook niet allemaal te spreken over de behandeling door de organisatie: vorig jaar konden ze op het Spuiplein nog ongedwongen en kostenloos staan. Hier kon een toevallige passant, met een inmiddels ook verboden hond aan de lijn, nog even informatie inwinnen. De afstand tot de muziek was groter en de vrijwilligers van de kraampjes werden niet gedwongen om de patat en hamburgers van de organisatie te kopen als ze iets te eten wilden hebben. Dat konden zij toen zelf nog meenemen.
Ik onderga het gebeuren gelaten. Vrijheid heeft immers weinig te betekenen voor een bevolking die niet bereid is om haar te bevechten. Op patat en bier zal dat niet lukken. Ik besluit dan ook om het Haagse concept van de vrijheid te saboteren: ik neem alleen gratis dingen aan en doe simpelweg datgene wat ik mij voorgenomen had. Ik maak mijn stapel uit te delen blaadjes op en wandel hierna het terrein af voor het avondeten, bij het pannekoekenhuis. Hier kan ik heerlijk met een biertje erbij op het terras genieten van het vrij rondlopend vrouwelijk schoon. Een aanzienlijke verbetering ten opzichte van het reservaat: daar waren geen zitplaatsen. Zitten in het stof van het Malieveld, dat door het overmatige verbruik is verworden tot een neoliberale vrijheidswoestijn, nee dank je, dat is geen optie.
Na de avondmaaltijd ga ik nog even een praatje maken met Inge, een fanatieke dame van de SP die zich, gewapend met scootmobiel, niet tegen laat houden door fysiek ongemak. Ook zij is kwaad: haar vriend mocht het terrein niet op. Hij had een hond bij zich. Naast ons is een bejaard echtpaar in discussie met een van de bewakers. Hij wil hen niet doorlaten bij de achteruitgang van het terrein, wat hun vermoeide benen aanzienlijk zou ontzien. Zij zullen 500 meter om moeten lopen.
Inge en ik schudden ons hoofd: wat een proletenorganisatie. Volgend jaar boycotten wij dit festival en gaan we lekker naar het strand. Genieten van onze vrijheid.
De Nederlandse social media hadden het er afgelopen dinsdag erg druk mee: Joanna, de 23-jarige studente die sinds haar arrestatie bij een bezoekje van koningin Beatrix aan Utrecht een bekende Nederlander was geworden. Zij en haar protestgroep ‘Het is 2013’ kregen tal van verwensingen over zich heen. Zij werden uitgemaakt voor partypoopers die tegen ‘feestjes’ voor het volk zouden zijn, voor publiciteitsgeile aandachttrekkers etcetera. Het was eigenlijk wel prima dat zij 30 april op de Dam gearresteerd werd, kort voor de balkonscene met Koning Willem Alexander, Maxima en hun kindjes. Zo’n protestbord hoort daar op zo’n moment immers niet thuis. Het bederft onze kroning, ons volksfeest.
De aandacht in Pauw en Witteman voor deze arrestatie moest het ook ontgelden. Gelukkig voor de ‘Joanna-bashers’ werd er in dit programma vooral ingegaan op de grootte van de groep demonstrerende Republikeinen in Amsterdam en de relevantie van hun gedachtengoed voor Nederland, waar de koning grotendeels een ceremoniële functie heeft.
Hier konden de verstoorde oranje feestvierders op hun beurt weer hun gelijk mee halen: het was allemaal gezeur, gerommel in de marge. Die enkele anti-monarchiste die zich tussen de bierdrinkende oranjemenigte begeeft kan worden opgepakt. Het is voor haar eigen bestwil. Ze is gek. Waarschijnlijk hoort ze nog stemmen ook: op de brandstapel ermee!
Wat dat betreft mogen wij in Nederland gerust spreken van ‘anti-social media’. Als de grootste gemene deler van deze berichtgeving representatief mocht blijken voor het Nederlandse volk, dan hebben wij met zijn allen een groot probleem.
Het gemak waarmee wij in Nederland over democratische grondrechten heen stappen is shockerend. Schijnbaar beseffen wij niet meer dat grondrechten ook opgaan voor mensen met wie wij het niet eens zijn. Schijnbaar beseffen wij niet meer, dat als wij hun rechten met voeten treden, wij ook onze eigen grondrechten aantasten. Schijnbaar beseffen wij niet meer dat grondrechten ook opgaan voor minderheden en de bescherming van die minderheden cruciaal is voor een goed functionerende democratie. Het is wat een democratie onderscheidt van een dictatuur door de meerderheid, een verschijnsel waarmee wij in de 20e eeuw al wat ervaring hebben opgedaan.
Geheel in overeenstemming hiermee is Joanna afgelopen dinsdag met een nog onbeschreven stuk karton en een stift naar de Dam gegaan. Vooraf was overlegd met de burgemeester. Alles was geregeld. Ze stond er nauwelijks, in alle rust, toen ze werd gearresteerd.
Als je erbij vermeldt dat de Amsterdamse politie tijdens de inhuldiging aanvankelijk de arrestatie ontkende, dan geeft dat te denken. Als je je vervolgens bedenkt dat dezelfde persoon enkele maanden eerder ook ‘per ongeluk’ is opgepakt in Utrecht, dan kan je deze ‘officiele lezing’ niet langer het voordeel van de twijfel geven.
Woensdag haastte de burgemeester van Amsterdam zich dan ook naar Pauw en Witteman om uit te leggen dat de arrestatie van Joanna een misverstand was. Er was zelfs sprake van een persoonsverwisseling. Een prachtig verhaal, de politie van Moskou kan er een puntje aan zuigen.
Maar uiteraard zal u blij zijn dat u nu aan het einde van deze tekst gekomen bent: het is allemaal gezeur. Er is niets aan de hand met Nederland en het Nederlandse volk. Als wij republikeinen en anti-monarchisten meervoudig ‘per ongeluk’ oppakken, dan is dat voor hun eigen bestwil. Laat ons lekker ons feestje vieren en onze dromen opschrijven voor een koningslied.
Daar heb ik maar een antwoord op. Wellicht kent u deze woorden, afkomstig van een befaamd vaderlands staatsman: “U kunt gerust gaan slapen.”
Haagspraak 