Auteur: edwin ijsman

Idealist met een kwinkslag | Schrijft | Fotografeert | Ontwerpt | Onderzoekt | Voorliefde voor nutteloze dingen | Twitter: @edwinijsman

Nobelprijs voor de vrede naar ‘Haags’ OPCW

”Recente gebeurtenissen in Syrië, waar opnieuw chemische wapens zijn gebruikt, hebben de noodzaak onderstreept om dergelijke wapens uit te bannen,”

Dat zijn de woorden die de jury van het Noorse Nobelcomité gebruikte om het belang van het OPCW in het terugdringen en uitbannen van chemische wapens te onderstrepen. Het comité kende vrijdag 11 oktober de Nobelprijs voor de Vrede toe aan dit in Den Haag gevestigde instituut, wegens “buitengewone bijdragen aan het elimineren van chemische wapens”.

Het hoofdkantoor van OPCW in Den Haag, Foto: Roel Wijnants

De OPCW stelt zich ten doel om chemische wapens te vernietigen en te voorkomen dat ze ooit nog gebruikt zullen worden. De OPCW is het uitvoerend orgaan van het Verdrag chemische wapens (Chemical Weapons Convention, afkorting CWC) dat in 1997 van kracht werd. In dit verdrag staat dat lidstaten al hun chemische wapens (op een milieuvriendelijke manier) moeten vernietigen, net als de installaties waar de wapens werden geproduceerd. Ook dienen de landen fabrieken waar met bepaalde chemische stoffen wordt gewerkt, te declareren bij de OPCW en hun chemische industrie te onderwerpen aan regelmatige inspecties.

 

Edwin IJsman

bronnen:

http://nl.wikipedia.org/wiki/Organisatie_voor_het_Verbod_op_Chemische_Wapens
http://www.nu.nl/buitenland/3599024/nobelprijs-vrede-opcw.html
http://www.flickr.com/photos/roel1943/

Wereldnieuws in Leidschendam

Gisteren was Leidschendam eventjes wereldnieuws. Maar bereikte het wereldnieuws Leidschendam wel? 

Charles Taylor, voormalig dictator van Liberia, werd in mei 2012 veroordeeld tot 50 jaar gevangenisstraf. Het Speciale Hof voor Sierra Leone in Leidschendam wees donderdag het hoger beroep, aangespannen door Taylors advocaten, af. Daarmee is Taylor het eerste staatshoofd of ex-staatsshoofd veroordeeld door een internationaal tribunaal sinds de tweede wereldoorlog*. Een primeur die Den Haag, stad van recht en vrede, niet zou misstaan. Het is dan ook begrijpelijk dat in buurgemeente Leidschendam de vlag uithangt.

Leidschendam: in het wereldnieuws. Helaas beseffen ze het er zelf niet. Foto: risastla

Uit zou moeten hangen… Teun, mijn collega bij Haagspraak, niet geheel ontoevallig woonachtig te Leidschendam, werd vanmiddag nog vanuit Denemarken gebeld door zijn vriendin. Zij kon hem vertellen over de voormalige dictator en de historische primeur van zijn woonplaats. Maar kon het lokale krantje, net uit op donderdag, dit ook?

Een greep uit de koppen van ‘De Leidschendammer’:

“Wanbeleid afgewenteld op inwoners”
“Middenstand op achterstand”
“Speeddaten met het CDA in de Martinuskerk”

En dan waren er nog wat advertenties, varierend in thema van ‘Jeu de boules lessen’ (met spatiefout) tot ‘De Action bestaat 20 jaar!’ en de eeuwige ‘Bel een hete meid’.

Dat deed ik maar niet. Wel belde ik de redactie van De Leidschendammer.

Dat viel dus niet mee: het telefoonnummer dat De Leidschendammer vermeldde voor redactionele vragen bleek een algemeen nummer van Wegener Media te zijn. Bij de melding dat ik een vraag had over de inhoud van de Leidschendammer werd ik even doorverbonden. Na een tweede keer doorverbonden te worden kreeg ik uiteindelijk de redactie aan de lijn. Tenminste: de voicemail van de redactie.

…

Ik denk dat ze nog sliepen. Net als gisteren. Ik kijk nu nog even of ik de redactie van De Leidschendammer kan mailen. Als dat ook niet mogelijk blijkt te zijn, dan bel ik die hete meid maar op: veel meer is er toch niet in Leidschendam.

Edwin IJsman

* http://www.nu.nl/buitenland/3585722/charles-taylor-in-hoger-beroep-schuldig-bevonden.html

Een trots duo op Prinsjesdag

De Nederlandse strijdkrachten mogen veel geld hebben om 37 Joint Strike Fighters te bestellen, op het moment dat voor het staatshoofd de Gouden Koets van stal gaat moet er bij de burger gebedeld worden om paarden: geld voor hooi is er immers niet. Defensie heeft al heel lang geen eigen paarden meer. De paarden die particulieren en maneges beschikbaar stellen voor Prinsjesdag worden in de loop van het jaar een aantal malen getraind om met menigten en lawaai om te leren gaan. Vanaf de donderdag voor Prinsjesdag volgt een intensieve voorbereiding van enkele dagen. Hierna zijn ze klaar om met vers gelakte hoeven in dienst te treden van Zijne Majesteit.

De ruiters van de colonne verzamelen zich in de Anna Paulownastraat, foto: Edwin IJsman
De ruiters van de colonne verzamelen zich in de Anna Paulownastraat, foto: Edwin IJsman

Anique en haar paard Duo (volledige naam: Duo Penotti), een prachtig rode vos met witte vlekken, varen er wel bij. Voor beiden levert de derde dinsdag van september zo een onvergetelijke dag op. En dat kan je ook wel zeggen van de officieren en onderofficieren die het voorrecht hebben om in de stoet te mogen meerijden. Speciaal voor hen stonden Anique’s vriendin Cindy en diens collega Pascal vanmiddag klaar in de Haagse Anna Paulownastraat, waar de ruiters elke Prinsjesdag ongeveer een half uur halthouden, alvorens linksaf langs de Koninklijke Stallen te rijden, waar de rijtuigen worden opgepikt. Cindy en Pascal fotograferen de colonne hier nagenoeg elk jaar. De foto’s zijn voor de ruiters.

Anique poseert bij haar paard Duo, rechts van haar. Foto: Edwin IJsman
Anique poseert bij haar paard Duo, rechts van haar. Foto: Edwin IJsman

Niet alleen heeft een fotograaf die portretten van de paarden en de ruiters wil schieten hier alle tijd. Ook is dit is een rustige plek om te fotograferen: het grote publiek wacht verderop langs het parcours.

Het is hier ook mooi om te zien hoe de laatste voorbereidingen worden getroffen: alle hoeven en laarzen glimmen op deze dag. Mocht een van de begeleidende militairen nog ergens een vlek of oneffenheid in de outfits ontdekken, dan is deze zo weggewerkt.

Na een halfuurtje rijden de ruiters weer verder en gaan beide fotografen weer hun kantoor in. Aan het werk, paarden en ruiters zijn leuk, de troonrede houden ze voor gezien.

Edwin IJsman

Baileybrug brandend ten onder

Pieter Musterd besteedde eerder van de week al aandacht aan de Baileybrug van kunstenaar Harold de Bree. Onze eigen Interniek maakte een verslag dat op Hagaz!ne verscheen. Ik nam even de vrijheid om dit te rebloggen op Haagspraak.

Interniek's avatars t a d s f l i t s e n - digitaal geweten van een stad

20130915-014529.jpg

brandende Baileybrug boven museumvijver ook al kunstuiting

Dat brand ook al een vorm van kunst is komt vanavond goed tot uiting in de performance boven de museumvijver voor het Gemeentemuseum. Tijdens de uitvoering op zaterdag 14 september 2013 is deze Baileybrug als onmisbaar militair instrument in naam der kunst veranderd in een zwartgeblakerd karkas.

Na de ineenstorting kreeg kunstenaar Harold de Bree applaus van het toegestroomde publiek.

20130915-015507.jpg

De brandweer hoefde niet in actie te komen omdat deze kunstbrand aan alle kanten was geregisseerd. Wij kennen Harold de Bree al langer van onder meer de duikboot vóór het Gemeentemuseum. Je kunt wel zeggen dat de Museumvijver zijn speeltuin is.

Meer informatie op Haagspraak en de site van Harold de Bree.

View original post

Poëzie aan de waterkant 2013

“Je leeft naakt, in een pot vol insecten”
– Ester Naomi Perquin

Het thema van Poëzie aan de waterkant 2013 was ‘Poetry in Fashion’. Dichters en modeontwerpers lieten zich inspireren door ‘De nieuwe kleren van de keizer’, hiervoor werden speciaal teksten en kledingstukken ontworpen. Aangezien de zomer op 31 augustus toch echt op zijn einde liep, mocht dit gerust ambitieus genoemd worden. Je weet immers nooit of de waterkant zich in Nederland tot de achtergrond beperkt of op het laatste moment besluit toch van boven zijn entree te maken.

Dichteres Frederike Kossmann is niet bang voor het podium. foto: Roel Wijnants

De financiëring werd dit jaar op innovatieve, moderne, crisisbestendige etc., wijze gedaan: met behulp van crowdfunding, waarbij Fonds1818 ook nog een bijdrage leverde. Iets minder aandacht hiervoor in de presentatie had ik persoonlijk wat leuker gevonden. De weergoden moeten hetzelfde gedacht hebben, want het schoolbord waar de visitekaartjes van een sponsor op lagen, werd gedurende de middag zeven maal omgeblazen.

Poëzie aan de waterkant 2013. foto: Roel Wijnants

De poëzie maakte dan weer veel goed. Naast de deelnemers aan het speciale themaevenement waren er vooral jonge dichters en singer-songwriters te horen. Het was ook weer amusant om het verschil op te merken tussen die dichters die zich als een echte podiumtijger ontpopten en diegenen die op archetypische wijze met papiertjes bleven frommelen, wat ook wel zijn charme heeft. Beide categorieën bleken ongeveer evenredig vertegenwoordigd te zijn. Met een bak thee erbij en zittend aan een tafeltje of eenvoudig in het gras liggend was het zo een uitstekende culturele middag.

Organisatoren Diann van Faassen en Harry Zevenbergen van het Haags dichtersgilde kunnen tevreden zijn. Ik kijk alweer uit naar de editie van volgend jaar.

Edwin IJsman