Protest tegen Turkse premier Erdogan

Alevieten demonstreren
Deze twee jonge vrouwen waren aanwezig op het Plein, waar ze samen met een kleine tweehonderd deelnemers demonstreerden voor meer vrijheid en gebedsruimte, niet alleen voor de Alevieten maar voor elke onderdrukte groep in Turkije.
Ik had de vrouwen los van elkaar al opgemerkt en heb er één aangesproken en gevraagd of ze zusjes waren. Dat bleek inderdaad zo te zijn. Ik heb gevraagd of ik ze samen mocht fotograferen en dat mocht.

De Alevieten zijn altijd al een onderdrukt volk geweest. Soenieten maken in Turkije nog steeds de dienst uit, hoewel de laatste tijd de situatie voor de Alevieten iets verbeterd is. Dat is in het verleden wel anders geweest. Grote slachtingen hebben zich toen voorgedaan.

De groep op het plein wilde, nu de Turkse premier Erdogan als gast in Nederland verbleef, aandacht vragen voor de problemen waaronder de grote groepen Alevieten in Turkije gebukt gaan. Het zwaard op de haarband is het symbool van het Alevitisme. Het heet een ‘zulfikar’ en wordt vaak als een hangertje aan een ketting gedragen.

De Alevieten gaan uit van een religieus-humanistisch wereldbeeld van mens en maatschappij. La fata illa Ali, la saif illa Zulfikar, wat betekent: Er is geen held als Ali, er is geen zwaard als Zulfikar.
Protest tegen Erdohan.

Op het Buitenhof stond ook een groep demonstranten, die wat feller protesteerden. Toen Erdogan voorbij reed is er vanuit dit groepje een fles naar de auto gegooid.
De man is gelijk tegen de grond gewerkt en gearresteerd, op dat moment was ik net even niet ter plaatse. Wel heb ik de TR ploeg nog bezig gezien om alles vast te leggen.
Protest
Sporenonderzoek

Mijn woning is halal

Alles halal
Foto: Omar Omar

De partijen die het woord ‘vrijheid’ in de naam hebben, blijken in Nederland keer op keer die partijen te zijn die het meest lopen te klagen over de levensstijl van de ander. Zij nemen aanstoot aan andermans gewoonten en gebruiken en zouden die ander het liefst in zijn vrijheid beknotten.
Ik hoop niet dat die partijen (loop het rijtje maar eens na en kijk wie het zijn) zich hiermee in een glorieuze Europese traditie begeven: die traditie die voorkomt uit de angst voor de ander. Een leuke observatie op dit punt komt uit de ‘Millennium-trilogie’ van Stieg Larsson: hij meldt dat vooroorlogse Zweedse extreem-rechtse groeperingen nogal vaak het woord ‘vrijheid’ misbruikten in de partijnaam. Hij bestempelt dit als curieus en paradoxaal.

Mijn woning heeft een voor Nederlandse begrippen inmiddels beetje aparte plattegrond: de keuken is gescheiden van de woonkamer. Sinds de opkomst van de doorzon-Nederlanders wordt dit als ouderwets gezien. Ik vind dit zelf wel fijn, want ik laat ‘s avonds mijn afwas wel eens staan. Terwijl ik lekker kan uitbuiken na het eten hoef ik de vuile vaat in de keuken niet aan te zien.

Degene die bij mij thuis binnenkomt, zal al snel ontdekken dat de schoenen in de hal worden uitgedaan. Dit heeft weinig te maken met Turkse vrienden op de middelbare school of universiteit en is ook geen erfenis van een Russische vriendin: dit heb ik van mijn moeder geleerd. Mijn moeder houdt van een net huishouden: daar hoort een schone vloer bij. Dat het een goed Nederlands gebruik is om hier met modderpoten over heen te lopen, krijg je er bij haar niet in. Terecht. Helaas voor diegenen die het woord ‘vrijheid’ hoog in het vaandel hebben heeft ook mijn moeder twee Nederlandse ouders.

Zelf ben ik een streng atheïst die gelooft in zaken als evolutie, sex voor het huwelijk en een lekker glas bier op zijn tijd. De Bijbel en Koran, ik heb ze beiden in huis, zie ik als mooie sprookjesboeken. Ook maak ik graag grappen over zaken als de heilige drieëenheid (zijnde: sex, drugs en rock ‘n roll). Toch denk ik, dat een moslim die mijn huis bezoekt, mijn woning en huishouden als ‘een beetje halal’ zou bestempelen. Dat idee vind ik best leuk. Ook denk ik dat ik het snel met die moslim over één ding eens zal zijn: wij laten ons niet door een ander vertellen wat ‘vrijheid’ is.