Omzien: Omtzigt en MH 17

Deze foto van een MH 17 slachtoffertje zette ik bij mijn post van 20 oktober 2014 over 2 jaar Haagspraak en MH 17. Zie mijn motivatie voor publicatie aldaar. Ik zal die hier niet herhalen.

Gisteren zag ik op FB de volgende reactie van Pieter Omtzigt langs komen. Ik denk dat het een historische verklaring gaat worden.

Afgelopen zaterdag berichtte NRC Handelsblad over de rol die ik gespeeld heb bij het openbare publiekscollege over de juridische aspecten van de MH17 dat in mei aan de VU plaatsvond. Na de berichtgeving heb ik zaterdag aangegeven dat ik op deze bijeenkomst onzorgvuldig heb gehandeld, en dat ik dat betreur. In dit bericht wil ik toelichten wat er gebeurd is.

Een begeleider van een asielzoeker uit Oekraïne heeft mij verzocht om voorafgaand aan de bewuste bijeenkomst met hem te spreken. Via een tolk gaf de man in een onduidelijk gesprek aan dat hij en zijn vrouw op de rampplek waren toen de MH17 daar werd neergehaald, althans zo was mijn indruk. Daarbij gaf hij te kennen dat zijn verhaal niet gehoord werd, en dat hij en zijn vrouw relevant materiaal hadden voor het onderzoek.

Toen de man daarna de zaal wilde toespreken, heb ik overleg gevoerd met Hella Hueck (die de avond modereerde) en Marieke de Hoon (die het referaat gaf), ook om ervoor te zorgen dat zij niet verrast zouden zijn als de man met zijn tolk zou opstaan bij de vragenronde. De man wilde graag een half uur spreken, maar de maximum spreektijd zou een minuut zijn. Hij vroeg zich daarom af wat hij dan uit zijn lange verhaal zou vertellen. Ik heb toen een SMS gestuurd met wat de hoofdpunten volgens mij waren van zijn eerdere betoog richting mij.

Dat had ik niet moeten doen, en het spijt me dat ik er actief aan meegewerkt heb deze man op de bijeenkomst een podium te bieden. Ik heb dit gedaan met de beste intenties, maar ben me bewust van het feit dat mijn handelingen in dit geval alleen maar vervelende gevolgen hebben gehad. Zowel voor als na zijn interventie heb ik duidelijk gemaakt dat het JIT over bewijsmateriaal gaat en hem daarnaar doorverwezen.

Veel mensen hebben zich in de afgelopen jaren bij mij als Kamerlid gemeld rondom MH17. Niet iedereen bleek te zijn wie hij was. Maar alleen door het gesprek aan te gaan, weet ik als Kamerlid wat er speelt. Het is de kern van mijn werkwijze als Kamerlid om bereikbaar te zijn voor burgers die zich melden. Ik wil dat er recht gedaan wordt en dat de daders van het neerhalen van de MH17 gestraft zullen worden.

Na deze gebeurtenissen heb ik besloten de komende tijd niet het woord te voeren over MH17 in de Kamer. De zoektocht naar de waarheid en de daders is moeilijk en belangrijk en dient in de Kamer niet belast te worden met een debat over mijn handelen.

Het is niet mijn bedoeling geweest om de nabestaanden en de mensen die bij het onderzoek betrokken zijn op deze manier met de gevolgen van mijn handelen te confronteren.

Op in mijn ogen vileine wijze probeert het links journaille een wig te drijven in de net gestarte coalitie: Besmeur maar even een CDA kamerlid. Gesuggereerd wordt dat Omtzigt de verkeerde getuigenis willens en wetens en opzettelijk heeft teweeg gebracht. Het bovenstaande verklaart een en ander toch op iets andere wijze. Prima dat hij tot dusver niet wijkt en dat ook zijn partij niet wijkt. Was hij een VVD politicus (of minister) dan had hij al in het stof kunnen bijten. Veroordeeld zonder proces…dat is tegenwoordig bon ton….De man heeft zijn best gedaan met de hem beschikbare middelen de MH 17 affaire wat duidelijker boven tafel te krijgen. Daarvoor verdient hij een pluim eerder dan een schandpaal.

Ik denk dat de waarheid nooit boven tafel zal komen, maar het jongetje van de foto, zijn ouders en zijn oma die ook in de MH 17 omkwamen, verdienen het wel….

10/10/2014 – Haagspraak 2 jaar – MH 17

_MG_0665

_MG_0622

Haagspraak 2 jaar

Voordat we het helemaal vergeten even een kort berichtje over 2 jaar Haagspraak.

Omdat ik begin dit jaar ben gestopt met mijn hotel, zie ik een deel van de auteurs veel vaker dan daarvoor. Een aantal actieve auteurs ziet elkaar namelijk bijna wekelijks tijdens de Opûh Koffie. Uit die bijeenkomsten komt steeds ook weer inspiratie voor deze of gene post hier. Dat maakt dat de drang om een auteurs/vrienden van Haagspraak bijeenkomst te organiseren minder groot. Niettemin, als er belangstelling is voldoen wij graag aan de vraag.

Oeps. Het overkomt me weer eens: Ik druk op de publiceer knop in plaats van de bewaarknop voordat het artikel af is.

Beetje Statistiek

MH 17

Het neerhalen van vlucht MH 17 was een van de aangrijpendste gebeurtenissen van het afgelopen jaar.

Ik plaats hierbij twee foto’s ter nagedachtenis aan een stel en hun zoontje dat omkwam met nog een kindje en de moeder van de vrouw bij de ramp met MH17. Ik maakte deze foto’s een paar jaar geleden op de bruiloft van een broer van de man. Omdat ik de broer goed kende liep ik de hele dag rond en in de weg als reserve trouw fotograaf. Ik zal uitleggen waarom.

Ik was ook aanwezig bij het spektakel dat herdenking van het heengaan van deze familie vormde. Het was ergens in een grote plaats in Nederland in een groot gebouw. 800 tot 100 man en vrouw aanwezig schatte ik.

Ik heb eigenlijk moeite met het feit dat leed van anderen tot het voyeurisme van deze tijd leid en ervoor geëxploiteerd wordt. Ik wil daar eigenlijk niet aan bijdragen, bij voorbeeld door er hier een stukkie over te plaatsen.

De betrokken familie wilde zelf ook helemaal niet dat er zo’n grote herdenking in een groot gebouw kwam. Toch kwam de herdenking er wel. Hij was lang en pijnlijk. Een levensgrote selfie van het gezin vlak voor hun vertrek met de MH17 prijkte pontificaal op allerlei zichtplekken in het gebouw.

Ik ging door een hoestbui eerder het gebouw uit en trof daar een cameravrouw aan van een regionale omroep. Met haar praatte ik wat over het geheel en ik mopperde wat over het exhibitionisme en ramptoerisme dat in Nederland hoogtij viert. Zelfs als er een kat wordt overreden hangen er al verdorde bossen bloemen in de lantaarn. Deze dame wist ook dat de betrokken familie het spektakel helemaal niet had gewild, maar er door de reacties van de omgeving toch langzaam maar zeker aan toegegeven had. Stel je voor de vrienden en kennissenkringen van 4 gezinsleden en van (schoonmoeder) dat is een immense kring. Toespraken van burgemeesters van de plaatsen waar de betrokkenen woonden. De kleuterjuffen. Familieleden en vrienden en enkele vertegenwoordigers van hobby’s. De 2 en een half uur was gauw volgepraat. Bij het uitgaan van de herdenking zag ik vervolgens berustende en toch enigszins blije gezichten. Het helpt verwerken. Gedeelde smart is halve smart. Enzovoort.

Dus ondanks dat ik mezelf er te ver van zie af staan toch maar een paragraaf hier aan gewijd. Met name ook om te laten zien dat we er soms wel degelijk over nadenken wat we hier schrijven en soms gewoon niets schrijven. Soms staat er voor de dag alweer zo’n mooie post, dat ik denk: “Die wil ik nog niet verdringen door mijn gekrabbel”, want het kenmerk van een blog is dat een post naar onderen zakt. Bij iedere nieuwe post een eindje verder.

Aan de andere kant wil ik laten zien dat het laten rijpen van een onderwerp voor een post ook tot een redelijke post kan leiden en je niet altijd geneigd moet zijn iets maar helemaal niet te posten….Eens?

Tot slot. Waarom hier en nu? Omdat toen ik wat terug blikte op het blog een foto van een andere overledene naar voren kwam van een post die veel gelezen is, zie: Bye Bye Yolante

Door Happy Hotelier