200 jaar Koninkrijk

Huub Stapel als Prins van Oranje. Foto door Roel Wijnants, op Flickr.

Op 23 november 2013 werd op het strand van Scheveningen de landing van Prins Willem Frederik te Scheveningen nagespeeld. Het was een repetitie onder regie van Aus Greidanus voor de officiële uitvoering op 30 november.

Deze landing wordt sinds 1813 elke 25 jaar herdacht met het naspelen van de landing van de Prins. Dit jaar is Huub Stapel te zien in de rol van Prins van Oranje.

Een kleine groep figuranten was te bewonderen in de officiële kostuums, wat het geheel een feestelijk tintje gaf. Het weer was goed en het aanwezige publiek genoot van de repetitie.

Op 30 November begint het spektakel om 11.30.
Meer foto’s van de repetitie op het Scheveningse strand.

Henk Grootveld in kostuum te Scheveningen. Foto door Roel Wijnants, op Flickr.

Burgemeester aanwezig bij landing Prins van Oranje. Foto door Roel Wijnants, op Flickr.

Rijksvoorlichtingsdienst in Haagse duinen

Dependance Beeld en Geluid. Foto door Roel Wijnants.
Dependance Beeld en Geluid.

Tijdens mijn fietstocht door de duinen van Kijkduin naar Scheveningen, sloeg ik een pad in en kwam na een tijdje bij een bungalowachtig bouwwerk met een groot hek er omheen. Nieuwsgierig geworden, stapte ik af en zag een bord met informatie over wie en wat zich hier bevond. Het bleek om een dependance te gaan van het Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid. Toevallig ben ik wel eens in het nieuwe gebouw in Hilversum geweest, dus mijn nieuwsgierigheid werd steeds groter. Bij thuiskomst ben ik gelijk achter de computer gekropen om uit te zoeken, wat het mysterieuze gebouw in de duinen nu werkelijk is.

Het is een voormalige Duitse bunker, die helemaal gerestaureerd en omgebouwd is tot filmbunker voor het Nationaal filmarchief van de Rijksvoorlichtingsdienst (RVD). Er zijn speciale kluizen gebouwd om de uiterst brandbare nitraatfilms, die vroeger gebruikt werden, in op te slaan. In de filmbunker van de RVD wordt ± 6 miljoen meter film bewaard. Dit moet het Walhalla zijn voor documentairemakers en wetenschappers om te bestuderen.

Een korte film over dit archief is te zien op de website van Geschiedenis24.

Gerestaureerde bunker uit WO II. Foto door Roel Wijnants.
Gerestaureerde bunker uit WO II.
Het mediapark in Hilversum (Beeld en Geluid). Foto door Roel Wijnants op Flickr.
Het mediapark in Hilversum (Beeld en Geluid).

Haagse struikelstenen

Familie Cohen
Foto: Gerardus op Wikipedia CC BY-SA 3.0

De vroegere Joodse buurt zou ongeveer duizend zogenaamde struikelstenen of Stolpertsteine krijgen. Deze berichten verschenen in diverse kranten en op websites in 2011.

Het is nu 2013, maar wat ik ook zoek op het internet, nergens kan ik een bevestiging vinden, dat er ook maar één struikelsteen is geplaatst. Wil men de struikelstenen liever niet geplaatst hebben vanwege de niet zo florissante houding in die duistere periode? Of moet het nog geëpibreerd worden?

Stolpertstein of struikelsteen is een kubusvormigige betonnen steen met een messing bovenplaat, waarin tekst gegraveerd staat. De stenen worden in het trottoir voor de huizen geplaatst, waarvan o.a Joden, Sinti en Roma homosexuelen zijn gedeporteerd. Het is een project van de Duitse kunstenaar Gunter Demnig.

Als u een struikelsteen weet te vinden in Den Haag, dan horen wij dat graag. Uw beloning is eeuwige roem of een kop koffie of cappuccino op woensdagochtend.

Sjoerd Duijnisveld

Ik fietste van de week naar huis over de Segbroeklaan richting Kijkduin toen mijn blik werd getrokken naar een boom aan de andere kant van de weg. Door het tempo kon ik niet goed zien wat het was. maar het intrigeerde mij voldoende om in de remmen te knijpen, fiets op slot te zetten en naar de overkant te lopen. bij de boom aangekomen schrok ik.
Op de boom was een schild bevestigd ter herinnering aan het tragische ongeval dat in 2005 had plaatsgevonden. Ik schrok ook omdat ik ruim een uur eerder op de algemene begraafplaats was geweest waar een jong verkeersslachtoffer van kennissen begraven lag. was dit toeval dat ik twee keer op een dag met zoiets tragisch in aanraking kwam??
Honderden keren fiets ik hier voorbij , en uitgerekend op die dag zie ik dit inmemoriam.
Bij thuiskomst ben ik op het internet gaan zoeken en kwam ik alles te weten van Sjoerd Zijn ouders hebben een site gemaakt , zo las ik dat de Stichting Sjoerd Duijnisveld is opgericht. Het doel van de stichting is kansarme kinderen en jongeren in binnen- en/of buitenland meer mogelijkheden te geven.
Door het geven van steun en organiseren van activiteiten hopen wij dat meer kinderen en jongeren in de gelegenheid zijn het leven te beleven en ervaren zoals ook Sjoerd hiervan genoot.
Ik denk dat Sjoerd mij dit even wilde laten weten .vandaar dat ik iets op de boom zag tijdens mijn rit naar huis
meer info over Sjoerd en de stichting op.
http://www.stichtingsjoerd.nl/

Lang Leve de Crisis!

Afbeelding

Met de crisis op zak gaan mensen creatiever met hun geld en spullen om. Grote doorverkoop sites als Marktplaats en Ebay zijn nog nooit zó gretig bezocht als de afgelopen jaren. Het is helemaal hip en camp om naar de Kringloop te gaan en zelfs de mensen met geld die voorheen alleen naar Antiek markten gingen lopen nu alle rommelmarkten af in de hoop een op een koopje. Inmiddels draait onze hele economie op zuinigheid en we zijn er trots op, blijkt.
Waar je vroeger met je moeder (of vader in mijn geval) een taart bakte om slechte toevoegingen als verwerkte suikers en E nummers uit te sluiten.
Tegenwoordig heeft de zelftaartenbakkelarei een hele cultstatus bereikt. Winkels vol met cakemix, taart vormen, cakecupjes, spatels, spuitzakken, bakblikken, schorten, ovenwanten en verdere benodigeheden om mooie taarten te bakken zijn ineens te koop. Zouden al die mensen die daarmee geld hopen te besparen vergeten zijn dat juist al die benodigheden om de baksels zelf te maken duurder zijn dan menig kant en klaar gekocht equise taartje bij de banketbakker?
Wij zelf snuffelen al jaren graag door de oude spulletjes van een ander. Niet omdat het geld waard zou zijn of omdat we geld willen besparen, maar omdat alles wat oud is ons fascineert. Mijn man en ik zijn op zoek naar ‘Spullen met een Verhaal’.
Zo hebben we van de week een klok gekocht die sinds 1921 niet meer gefabriceerd wordt.
Al zittend op de bank hoor ik de klok regelmatig en aanwezig tikken…dan neemt mijn fantasie me mee op sprookjestocht door de geschiedenis van deze klok.
De familie waar deze klok zou kunnen hebben gestaan….zo’n 90 jaar kan hebben gestaan. Ik zie een jong echtpaar deze klok krijgen van hun ouders voor hun trouwdag in de roaring ’20’s. In de jaren daarna maakt hij de man iedere ochtend wakker om aan het werk te gaan. Tijdens de oorlog gaf hij precies de spertijd aan met zijn mooie galmende gong. Waarna hij in de jaren ’50 wat waterschade opgelopen heeft en iemand met z’n stomme kop dacht de roest er af te kunnen schuren. In de jaren ’60 werd hij gehaat door de tieners voor wie de klok aangaf dat ze al lang thuis hadden moeten zijn na hun avondje Rock and Rollen. In de jaren ’70 brak een nieuwe tijd aan voor de klok. Hij werd vervangen en verhuisd naar de achterkamer, waar hij nog altijd boven de schoorsteenmatel de tijd bij probeerde te houden. Verhuist met kinderen en kleinkinderen mee na de dood van het echtpaar eindigde hij uiteindelijk na jaren van stilstaand en rustig genot op mijn niet werkende schoorsteenmantel.
En nu mag de klok weer een nieuw leven hebben hier bij ons in ons kleine huisje in het Bezuidenhout… want zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens>hè… ik voel ineens een sterke behoefte aan taartjesbakken opkomen.