Ik het kader van mijn poging om iedere dag iets gepubliceerd te krijgen een invullertje: Het laatste stukje van de Dr Anton Philipszaal dat nog overeind staat. Dit “tijdelijk” gebouw (zo werd het samen met het door Rem Coolhaas gebouwde Lucent Danstheater verkocht aan het publiek) werd in 1987 in gebruik genomen door het Residentieorkest dat toen al jaren zonder vast gebouw zat omdat het gebouw van Kunsten en Wetenschappen was afgebrand.
Het koffiezetapparaat van de HEMA is een ingewikkelde machine waarvan de gevaren voor de leek niet onderschat mogen worden. Dit duivelse instrument heeft maar liefst zes(!) knoppen. Om het nog ingewikkelder te maken correspondeeert elke knop met een eigen smaak koffie.
De keuze is ingewikkeld: twee van de koffievarianten zijn vies, twee zijn niet geschikt voor consumptie en de derde is verontreinigd door je voorganger in de rij.
Er is maar één goede keuze. het is dan ook belangrijk hier goed over na te denken. elke misstap kan immers fataal zijn.
Om het de consument nog moeilijker te maken heeft de hema bovenop het apparaat een pot met bonen gezet, net alsof deze bonen zometeen in de koffie belanden. De pot is voorzien van een deksel, maar deze is niet vergrendeld en dus toegankelijk voor elke ongewassen zwerver die ’s ochtends de ontbijttafel komt vervuilen. Gelukkig is de prijs van het ontbijt enige tijd geleden verdubbeld naar twee Euro om het ergste uitschot te weren. Naast de pot met bonen bevind zich een vaatje met kaneel of cacao. er is één vaatje, tenzij u eraan ruikt weet u niet wat u in de koffie strooit. u kunt er natuurlijk ook voor kiezen om dit vaatje te laten staan.
Mocht u ondanks deze gevaren alsnog het ontbijt bij de HEMA willen bezoeken, sta dan wel op tijd op: om 10 uur is het buffet gesloten. Persoonlijk heb ik liever dat u thuis blijft. Dan is de rij bij de automaat iets korter…
Sacha Kahn
Rob Verbunt
Ik weet het: de schaatsen moeten nog echt gebruikt worden dit jaar, voor EK’s, WK’s, WK’s Sprint en afstanden, maar voor de echte bikkels is dit natuurlijk niets. Zij zien deze stalen ondingen het liefst zo snel mogelijk weer in het vet verdwijnen om plaats te maken voor een echte volkssport: wielrennen.
Wat brengt het wielerjaar 2016 ons?
Van 17 tot en met 24 januari wordt de Tour Down Under georganiseerd. Aangezien uw wielerverslaggever als viervoeter voor het betreden van Australie maanden in quarantaine zou moeten, is hij (ik spreek over mijzelf in derde persoon enkelvoud) nog op zoek naar een oplossing om hier aanwezig te kunnen zijn.
Cyclingnews.tv heeft een mooie voorbeschouwing op de Tour Down Under en het Australische wielerseizoen op Youtube, waarin het duidelijk is dat het accent ligt op de nieuwe pakjes van de coureurs:
Na de ronde van Australie volgen nog een reeks andere exotische wedstrijden, waarvan de Ronde van Qatar (8 t/m 12 februari) er een is. Aangezien ik de laatste tijd veel Arabische volgers op Twitter heb gekregen, leek mij dit een goede gelegenheid om zowel de wielerwereld als het hondendom te promoten in de Arabische wereld. Zoals u weet zijn honden hier niet algemeen geaccepteerd en worden wij vaak als ‘onrein’ bestempeld.
Het echte werk begint uiteraard met races als Parijs- Nice en Milaan – San Remo. Maar voor die tijd wordt eerst nog de Omloop Het Nieuwsblad gereden. In de tijd dat deze wedstrijd nog Omloop het Volk heette, werd deze race traditiegetrouw gewonnen door Peter van Petegem, een inmiddel bijna vergeten Vlaamse bikkel in voorjaardwedstrijden wiens seizoen meestal in april of mei al ten einde was.
Milaan – San Remo, dit jaar verreden op 19 maart, is een oude wedstrijd die traditiegetrouw het echte begin is van het seizoen in Italie. De wedstrijd is veelal een sprintersbal maar is ook bekend van legendarische stunts van onder andere de Italiaanse ‘campionissimo’ Fausto Coppi. zoals zijn aanval over 250 kilometer in de eerste naoorlogse editie, waarin hij met een kwartier voorsprong won en liet zien dat het zinvol was om in maart 6000 trainingskilometers in de benen te hebben. In deze eerste serieuze naoorlogse wedstrijd legde Coppi zette meteen de volgende stap in zijn jarenlange titanenstrijd met Gino Bartali, die ooit begon met Coppi’s overwinning in de Giro van 1940.
Hierna volgt een reeks monumentale wedstrijden, waaronder een paar van de mooiste wielerkoersen ter wereld: De Ronde (van Vlaanderen, uiteraard, op 3 april) en Parijs – Roubaix (10 april), wedstrijden met een lange geschiedenis die over het algemeen alleen door de echte bikkels gewonnen worden.
Voor hen geen hallen met totale controle over het binnenklimaat en geribbelde pakken in zuurstokkleuren, enkel stof, modder en keien…
Woef.
In deel twee ga ik verder met een voorbeschouwing op de Grote Rondes en het naseizoen.
Bronnen:
http://www.cyclingnews.tv
http://www.steephill.tv
http://www.uci.ch/road/calendar/
De Vluchtbus
De Vluchtbus is een burgerinitiatief van een enthousiast stel dat niet wil toekijken terwijl duizenden vluchtelingen deze winter vrijwel zonder hulp vast zitten voor de grenzen van de EU. Om concrete actie te ondernemen hebben zij besloten om hulpgoederen in te zamelen en deze per bus naar de plaatsen te brengen waar de nood het hoogst is. Via crowdfunding hopen zij aan de bus te komen en hebben zij reeds de nodige hulpgoederen ingezameld. In afwachting van voldoende financiering voor de bus is het tweetal al een kleine maand gaan helpen bij de gaarkeukens voor vluchtelingen in de “Jungle” van Calais. Over deze ervaringen zal in meerdere artikelen verslag worden gedaan op Haagspraak. Hier volgt het eerste artikel over de bevindingen in Calais…
De eerste reis
Na een toch nog pittige heenreis van drie dagen, die we liftend en lopend met onze rugzakken hebben volbracht, melden we ons bij “The Warehouse”. In dit pakhuis komen alle hulpgoederen voor de vluchtelingen in Calais binnen. Door ongeveer 150 vrijwilligers worden de goederen gelost, opgeslagen, gesorteerd en weer ingeladen voor vertrek naar de Jungle. Voor we het door hadden waren we vol aan de slag om mee te helpen honderden blikken bruine bonen, dozen pasta, truckladingen kleding in vuilniszakken en tenten, dekens en andere hulpgoederen uit te laden en een plek te geven. In de “Workshop” worden bouwpakketten voor huisjes gemaakt, die veel beter bestand zijn tegen het weer in Calais dan de tentjes die de vluchtelingen zelf bouwen van stukken plastic.
In de ruim twee maanden dat de Warehouse nu in gebruik is, zijn de goederen van slordige hopen en stapels blikken steeds beter georganiseerd in schappen en hoge palletrekken. Al gauw wordt duidelijk dat iedereen zijn uiterste best doet en vanzelf daar terecht komt waar ie het beste tot zijn recht komt. In mijn geval betekent dat ik schappen en constructies maak voor het sorteren en opslaan van spullen terwijl mijn vriendin snel thuis raakt in de voedselafdeling. Daar worden dagelijks honderden voedselpakketten voorbereid om uitgedeeld te worden in de Jungle. Hier besef je hoe hard de donaties van voedsel nodig zijn en voel je de harde realiteit als de voorraden slinken als de donaties even stokken. Daarom wordt er ‘s avonds vaak lang doorgewerkt om toch nog binnengekomen voedseldonaties uit Engeland, België, Duitsland of Nederland uit te laden en op te slaan voor de volgende dag.
De Jungle zelf zijn we meerdere keren ingegaan om voedselpakketten uit te delen. Iedere keer maakte dit grote indruk op ons. De omstandigheden waarin de vluchtelingen overleven is moeilijk te verteren. Ondanks de grote inzet van heel veel vrijwilligers en burgerinitiatieven is hun situatie schrijnend. In de kou en de modder overleven in een tentje of klein bouwsel van wat hout en plastic zeil, met meestal maar een maaltijd per dag, dag in dag uit. Ze blijven hopen op een beter bestaan en deze hoop is het enige waarmee ze het vol weten te houden. Na elke tocht naar de Jungle doet ons beseffen waarvoor we al deze moeite doen. Deze mensen verdienen een beter bestaan en niet de minachting van onze overheden.
De terugtocht zijn we per bus en trein gegaan. Drie weken bijna non-stop dagen van 9 uur en langer werken, slepend met dozen blikken en stalen balken, heeft veel energie gekost. We zijn dan ook blij even op adem te komen. De wereld in Nederland doet erg onwerkelijk aan na zo’n intense ervaring tussen enthousiaste vrijwilligers en in de dynamiek van de Jungle. En eigenlijk willen we zo snel mogelijk weer terug.
Maar niet zonder hulpgoederen en een bus. We blijven daarom hard werken aan het zoeken naar fondsen en gedoneerde goederen. We blijven daarom mensen vragen ons te helpen met nieuwe hulpgoederen en donaties zodat we deze mensen een verdiend menswaardiger bestaan kunnen geven.
Wilt u ons met een donatie helpen deze mensen te helpen? Klik dan hier.
Haagspraak 