Zoiets moet de NS hebben gedacht toen ze hun laatste plug lieten plaatsen in de Metro van vrijdag.
Ik voelde mij in ieder geval bekocht: een treinreis Den Haag – Groningen, normaal 2 uur en 40 minuten, zou mij, lopend langs het spoor, 3 uur kosten…
Niet slecht, zeker omdat ik weer eens achter een wisselstoring belandde.
Edwin IJsman
Je hebt een goedkoop bed nodig, dan ontkom je haast niet aan bijvoorbeeld BeterBed in de Megastores. Je hebt net een nieuw (2e hands) fototoestel, dus je wilt weten hoe dat toestel zich gedraagt in de donkere spelonken van de Megastores.
Bij binnenkomst van de Megastores is voltrekt onduidelijk waar jouw winkel is. Je ziet wel veel oudere hoofddoekjes, netjes verstopte lege winkels en wat goedkope supermarkets. Dan maar naar boven, misschien hebben ze daar bedden.
Ondertussen zie je twee meisjes een ijsje eten op een bankje in de vorm van Ronald McDonald (Have a seat ).
Elders zitten mensen zich te vervelen met wat AH zakken ( Meer blauw op straat ).
Maar dat gaat zo maar niet meneertje. opeens wordt ik ingesloten door 2 man in donker pak met een V op de rever. Of ik niet wist dat fotograferen hier verboden was. Of ik mij maar wilde legitimeren en mijn foto’s wilde laten zien. Mijn wedervraag om hun legitimatie wordt met verbaasde arrogantie ontvangen. Op dat moment starten de heren hun good cop/bad cop routine. The bad cop toont een plastic kaart van Braveworks (o.i.d.) met zijn duim op zijn naam. Als ik hem wil aanpakken, reageert hij agressief: “Niet aanraken”. Uiteindelijk laat de good cop zijn kaart zien met nauwelijks leesbare naam (font 6). Omdat het ding geen foto bevat, lijkt het mij eigenlijk geen echt ID.
Ik vraag hen vervolgens waarom zij mij hebben aangehouden. Dat leidt tot een tirade van bad cop dat er geen fotoos gemaakt mogen worden want het is een besloten ruimte. Fotoos ga je maar maken op de openbare weg.
Flarden poging tot dialoog:
Nadat ze twintig minuten bezig zijn aan de politie uit te leggen dat er een probleem is, wordt ik naar hun kantoortje gebracht. Good cop biedt iets te drinken aan en gaat dan weg.
Alleen met bad cop wordt het wat beangstigend. De man begint een verhaal. Dat hij mij al vaak heeft gezien (ik was er voor de eerste keer) en dat ik fotoos maakte van kleine meisjes met blote ruggen en korte rokjes. en dat zette ik ’s avonds die fotoos op een USB stick op mijn lap top om vervolgen aan mijn gerief te komen (hij formuleerde het iets directer). Ik gaf aan dat dat kennelijk zijn fantasie is, maar niet de mijne. Maar de goed de deur blijft op een kier en bij tergugkeer probeert good cop nog één keer:
Good cop toont zijn bel log.
Een jonge agent en agente betreden de kamer. Mij wordt meegedeeld dat ik aangehouden ben vanwege huisvredebreuk. Ik heb drie keer geweigerd een bevel naar buiten te gaan op te volgen. Op mijn antwoord dat nooit zo’n verzoek is gegeven, wordt geantwoord: “wij vertrouwen op de professionaliteit van onze collega’s”. Plots komt ook good cop met een foto van de ingang waar inderdaad een rondje met een fototoestel met een streep erdoor prijkt.
Vervolgens de vraag van de agent, waarom ik kinderen fotografeer, want als ik zijn kinderen zou fotograferen, dan zou ik er van lusten. Kortom mijn toestel wordt in beslag genomen en ik wordt afgevoerd naar het bureau. Zakken legen, riem af. Men legt uit dat ik zal worden voorgeleid aan een hulpofficier van Justitie, als die besluit dat ik vast blijf zitten hebben ze zes uur voor verder onderzoek. Ik mag als ik dat wil een advocaat (gratis). ik zeg dat dat niet nodig is. Even later vraagt een sympatieke rechercheur of ik om een advocaat heb gevraagd. Spijtig, want zonder advocaat mag hij mij niet ondervragen.
Ik neem plaats in de IKEA variant van een bewaarcel. Na een half uur komt de hulpofficier van Justitie, enigszins tot mijn verbazing in vol politie ornaat. hij zegt meteen dat het zeker geen 138 is en dat hij mijn in vrijheid stelt. Fotografieverbod zou ingegeven zijn door angst voor concurrentie en bovendien iedereen heeft tegenwoordig een mobiel, dus wat wil je. Ik vertel hem nog wat over mijn versie van de gang van zaken. Met een blik vol verbijstering en wanhoop wenst hij mij een goede avond.
Een poosje geleden zag ik een roestig silhouetfiguur staan bij het Juttersmuseum van Ome Jan in Kijkduin.
Ome Jan verzamelt van alles en nog wat dus dat kon er ook nog wel bij.
Toen ik hier vandaag eens goed naar keek zag ik dat in het metaal woorden waren gestanst. “Eb en vloed wachten op niemand” stond er geschreven. Een hele mooie zin die meteen tot mijn verbeelding sprak. Foto gemaakt en op flckr en op facebook gezet. Niet omdat de foto zo bijzonder was maar omdat de tekst breed gedeeld moest worden vond ik. Na een paar minuten plaatste Casper een comment op facebook met een verhaal over de oorsprong van dit bijzondere beeld.
Het is er één van de 300, waarvan op één daarvan de tekst staat die door zijn moeder was aangeleverd
De wereld is klein.
De link laat het hele programma van Oerol 2008 zien, er zijn ook filmpjes op.
De tekst van het onderdeel “Opdrift” staat hieronder.
Opdrift – Oerol – 2008
Metalen silhouetten met ‘wijze-uitspraken’ over tijd trokken tijdens het Oerol Festival in tien dagen langzaam van oost naar west langs het Noordzeestrand, Terschelling 2008. De driehonderd silhouetten zijn door het publiek achter¬uit¬lopend verplaatst, want zo bewegen wij ons naar de toekomst. In totaal is zes kilometer, maal driehonderd silhouetten, is achtienhonderd kilometer achteruit lopen. Dit werd begeleid door bewegingstheater en livemuziek. Bewegingstheater, op de grens van de dagelijkse werkelijkheid, bevreemdend maar tegelijk ook informeel en schijnbaar toevallig waardoor de bezoekers ook zelf acteurs werden. Bij het project Opdrift gaat het over de ‘uitgestelde ontmoeting’ die tijd zichtbaar maakt. De spanningsboog die ontstaat als je een afspraak maakt in de tijd, want afspraken maken tijd beleefbaar.Bij Opdrift gaat het ook over het wonder van de tijd, zoals bijvoorbeeld het jezelf verliezen in de tijd door actieve deelname. Voor het verzamelen van de ‘wijze-uitspraken’ is o.a. via een kettingmail vooraf gevraagd in tien woorden een ‘wijze-uitspraak’ in te sturen, met een toelichting van maximaal honderd woorden. De ‘wijze-uitspraken’ zijn gebundeld in het boek Opdrift, waarvoor Wilbert Cornellisen, dichter en essayist, een inleiding heeft geschreven. Hij laat ons daarbij alle hoeken van de tijd zien. Van het proces en de reis langs het strand is een filmisch verslag gemaakt. De silhouetten hebben na Oerol nog op locaties in de Peel en in Salland hun opwachting gemaakt, daarna zijn ze afgeleverd aan de nieuwe eigenaren die het project daarmee mede mogelijk hebben gemaakt.
Het Juttersmuseum van Ome Jan is te vinden in de duinen achter het Atlantic Hotel in Kijkduin.
Hedendaagse Braziliaanse beeldhouwkunst op het Lange Voorhout.
Héctor Zamora – Tower Tamariu (2013)
Ook Nederland kent de bakkersfiets. Brazilië de vrachtfiets. Beide zijn bedoeld om producten over land te vervoeren, beide staan voor handel en beide verdwijnen steeds meer uit het straatbeeld. Het door mankracht aangedreven transportmiddel wordt vervangen door een elektrisch mechaniek. Met deze installatie plaatst Zamora een spotlight op een verdwijnend fenomeen. Ook brengt hij de werkomstandigheden en uitdagingen onder de aandacht die Braziliaanse werklieden het hoofd moeten bieden. De titel, vrij vertaald Toren van uitdaging wijst op de concentratie, kracht en balanceerkunsten die vereist zijn om met dit voertuig overweg te kunnen.
Maruis Galan – Empate (2016)
Empate verbeeldt de verbindende kracht van samen sporten. In het warme Brazilië wordt veel in de buitenlucht gesport, zoals ook het werk van Marcos Chaves toont. Sporten werkt verbroederend, ook al is een wedstrijdje basketbal gebaseerd op het hebben van twee baskets in deze installatie lijnrecht tegenover elkaar, maar grijpen ze hoog in de lucht verbroederend in elkaar. De twee ringen die elkaar ruisen doen denken aan de ringen van de Olympische Spelen. Deze vinden in augustus 2016 plaats in Rio de Janeiro. Ook dit sport evenement staat voor verbroedering, maar gaat anderzijds gepaard met een hoop strijd.
Opavivará! – Namoitta (2006)
Het kunstenaarscollectief Opavivará! speelt met de openbare ruimte en de mensen die deze plekken bevolken. Door middel van installaties biedt Opavivará! het publiek een positieve, gedeelde ervaring.
Met Namoita, een cirkel van bomen en struikgewas, ontstaat een beschutte plek waar de voorbijganger zich even kan terugtrekken in luie stoelen. Het Lange Voorhout is meestal een plek waar gewerkt wordt, in de omringende ambassades en instanties. Nu is er een plek in deze openbare ruimte, een stukje ontspanning te midden van de werksfeer, een stukje natuur in de stad.
Ernesto Neto – Animal Nature (2013)
Animal nature represeenteert tegenstellingen. De welvende sculptuur is gemaakt van cortenstaal, een materiaal dat machinematig wordt gesneden. De computergestuurde machine kan het format eindeloos vermenigvuldigen. De technisch geproduceerde, abstracte vormen hebben echter het uiterlijk van gebladerte of bloemen. Zo bevat de sculptuur een tegenstelling tussen technologie en natuur. Deze uitersten grijpen in elkaar door middel van het materiaal. Door de blootstelling aan de buitenlucht zal het staal langzaam verkleuren tot een aardekleurig bruin. In het materiaal zit nog een paradox verborgen: de open structuur heeft ogenschijnlijk gewichtloos karakter, terwijl zij is gemaakt van een van de meest zware staalsoorten.
Marcelo Cidade – Espaco Entre (2008)
Graffiti kennen we uit de openbare ruimte. Denk aan kleurig bespoten muren of treinen. Toch worden graffitiwerken niet altijd als kunst gezien, de kunstzinnigheid en de vaardigheid van de maker ten spijt. Bij kunst denkt men meestal aan binnen, aan het museum met zijn witte wanden en sokkels. Cidade keert deze aanname binnenstebuiten. Hij bespuit juist de binnenkant van het bouwsel met verf, niet de buitenkant. Door graffiti naar binnen te halen, legitimeert hij het als kunst.
Adriana Varejão – Panacea Phantastica (2003)
De sculpturen van Varejão verwijzen naar de complexe geschiedenis van Brazilië. Ze werkt volgens de artistieke stijlen die het land veroverden als gevolg van de kolonisatie. Een voorbeeld hiervan zijn de keramische tegels die met de Europese conquistadors meekwamen. Deze tegels waren een visueel en cultureel bewijs van de Portugese aanwezigheid. Wat Varejão toont ons toont, is echter niet het verhaal van eenrichtingsverkeer. Want de tegels zijn bedekt met zeefdrukken van Braziliaanse planten voor medische en botanische doeleinden geëxporteerd werden naar het thuisland van de veroveraars. De namen en geneeskrachtige werking van de planten worden in het Latijn beschreven, zoals ze destijds als compleet exportproduct verhandeld werden. Hiermee toont Varejão het bestaan van nog een kant van de toch al zo complexe (koloniale) geschiedenis van haar Brazilië.
Ernesto neto – In the corner of life (2013)
In the corner of life doet denken aan de Braziliaanse neoconcretismo-beweging van de jaren ’60. Binnen de Braziliaanse avant-garde ontstond kritiek op de Europese constructivistische kunst, die tot dan toe als voorbeeld had gediend. Deze was geometrisch, mathematisch en objectgericht. Denk aan Mondriaan, De Stijl, of het Bauhaus. De Brazilianen wilden binnen de abstracte kunst juist weer een menselijk aspect brengen. Interactie met en het gevoel van de toeschouwer werden belangrijk. Ernesto Neto biedt hier een volledig abstract werk, dat toch menselijk oogt vanwege de organische vormen. Tussen de welvingen bevindt zich een hangmat om in weg te kruipen. Zo biedt Neto via hoogst abstracte middelen toch een oer-menselijke ervaring van geborgenheid.
Eduardo Coimbra – Muro (1993)
Een muur doet denken aan vastigheid en onbeweeglijkheid. Daaruit voortkomend eventueel ook aan bescherming of juist uitsluiting. Hoe dan ook, een muur doet zelden denken aan beweging. Eduardo Coimbra maakt een stenen wand die nu juist wel een grillig patroon volgt en op rolletjes staat. Zijn Muro oogt daardoor als beweeglijk en organisch geheel. Coimbra is opgeleid als ingenieur. Hij maakt archictecturale installaties met een sureëel tintje, die het publiek verrassen of prikkelen. Met Muro confronteert hij de toeschouwer met zijn of haar verwachtingen van het archectonische begrip muur: hoe definieer je muur eigenlijk? Wat is, doet en kan een muur?
Marcos Chaves – Academia (2014)
Academia toont de Braziliaanse betekenis die wordt toegekend aan de term academie. Een academie zoals wij die kennen, is een culturele onderwijsinstelling gebaseerd op het Bildungsideaal. Bildung staat voor de ontplooiing van menselijke kwaliteiten zoals het vermogen tot moreel oordelen en kritisch denken. In het huidige, op lichamelijk schoonheid gerichte Brazilië staat de term academie echter niet meer voor een cultureel onderwijsinstituut, maar voor een instituut waar aan lichamelijke ontplooiing wordt gedaan: de fitness- of de sambaschool. Met name fitnessscholen zijn een prominent onderdeel van de samenleving. Ze worden spontaan in de open lucht gebouwd voor en door buurtbewoners. De natuurlijke omgeving en gevonden voorwerpen zoals loden pijpen, cementblokken en houtstaven worden zo inventief mogelijk ingezet om heuse sportvoorzieningen te maken. Academia van Chaves is een eerbetoon aan zulke lokale uitingen van creativiteit en gemeenschapszin.
Valeska Soares – Adrift (2016)
Deze boot dobbert niet op een watervlakte, maar op een spiegel. Het spiegelende oppervlak reflecteert de dubbele rij lindebomen van het Lange Voorhout. Hierdoor lijkt het water groen in plaats van te verwachte blauw. Zodoende lijkt het bootje te drijven op een zee van bladeren. Een vreemde gewaarwording, zeker als we ons realiseren dat dit scheepje is gemaakt van hout.
Informatiehuisje Museum Beelden aan Zee: “En welk beeld vind het mooist?”
Informatiebord ingang Lange Voorhout.
Bron:
Museum beelden aan Zee.
Bordjes met beschrijving langs het grindpad.
“Ik denk dus ik besta”. Descartes is heden ten dage nog steeds bekend vanwege deze filosofische stelling. Zou Sylvana Simons ook zo gedacht hebben? Zij heeft zich aangesloten bij twee dissidente PVDA-leden die hun eigen partij “Denk” hebben opgericht. Een partij die zich naar eigen zeggen richt op “verbinden”. Zou haar graag willen spreken en vragen waar haar politieke keuze op gebaseerd is, echter wij kennen elkaar niet persoonlijk en dat praat wat lastig. Haar naam schalt onophoudelijk door de “sociale” media met betrekking tot de thema’s racisme en zwarte Piet.
Voor mijn gevoel wil deze mevrouw even het één en ander recht zetten met betrekking tot datgene wat er in het verleden is gebeurt en daar en passant een politiek avontuurtje aan vast knopen.
Het voelt een beetje als peuren in een open wond. De slavernij is al jaren geleden afgeschaft en gemakshalve wordt de figurant in een kinderfeestje opgevoerd als één van de laatst overgebleven iconen van deze, overigens schandalige vorm van uitbuiting. Dit levert ronduit racistische uitlatingen op die momenteel door veelal autochtonen op “sociale” media worden gedumpt. Ik beschouw het echter als misbruik maken van een verzonnen figuur die één keer per jaar een kinderfeestje opleukt.
Overigens, voor de verbale shit die autochtone Nederlanders uitbraken met betrekking tot jouw mening schaam ik mij oprecht. Vrijheid van meningsuiting beschouw ik als een groot goed in Nederland waar zelfs bloed voor heeft gevloeid. Respect voor andermans mening staat evenwel voor mij nog hoger in het vaandel. In dit land moet iedereen vrijelijk zijn of haar mening kunnen uitten zonder dat dit tot ordinaire scheldpartijen leidt. Helaas lijkt de geest nu uit de fles. Het niveau van de hele zwarte Pietenpolemiek veroorzaakt grote scheuren in de samenleving. Fijne verbinding maak je zo. Tokkies, artiesten, en politici duikelen over elkaar heen in een totaal losgelagen discussie. Ik heb me hier lange tijd van proberen te distantiëren, echter ook ik voel nu de behoefte mijn recht op vrije meningsuiting uit te oefenen.
Nederland is in korte tijd aan het polariseren geslagen door deze mevrouw en haar partijgenoten die verbinden zo hoog in het vaandel hebben staan. Voor en tegen vliegen elkaar in de haren terwijl er ondertussen zoveel leed in de wereld gaande is dat totaal ondergesneeuwd wordt in deze “discussies”. Bevolkingsgroepen worden nog steeds onderdrukt, slavernij is in sommige landen nog altijd bon ton, en veel volkeren zuchten onder een zwaar en armoedig bestaan. Multinationals belazeren de kluit en de aarde warmt op als nooit tevoren. Ondertussen graaien banken, verzekeringsmaatschappijen en zorgverlenende instanties de trog leeg.
Dit mag ik in Nederland zeggen, waar openlijk je mening geven in sommige landen nog steeds levensgevaarlijk is. Ik veracht de mensen die zo openlijk vijandig jouw standpunt weerspreken, en gun ze hun “uitzwaaidag” van harte. Tokkies zwaai ik namelijk graag uit en vluchtelingen heet ik welkom. Helaas wordt de nuance in jouw discussie totaal onderuit geschopt. In de woorden van de man met de wilde witte haren, met respect voor de mening van jou, Sylvana, en een terechtwijzing jegens bemoeizuchtige staatshoofden zou ik willen vragen, kan het iets minder? Minder radicaal, minder laag bij de grond, en meer vanuit een zinvol gemeenschappelijk gedachtengoed. Weg met discriminatie, weg met armoede, weg met graaiers, en weg met bezuinigingen die de zwaksten van de samenleving treffen.
Denken doe je met je hoofd en niet met je onderbuikgevoel. Het aantal verwarde personen neemt exponentieel toe, en “why am I not surprised?” We schrijven geschiedenis en het zal een zwarte bladzijde blijken te zijn. Verstrikt in “little white lies” staan we er gekleurd op. Kunnen we niet gewoon leven met de mensheid als palet in al die prachtige kleuren waarmee we een mooi maatschappelijk schilderij zouden kunnen maken? Wordt het niet eens tijd om de wapenindustrie te vervangen door hulp aan armlastigen, godsdienstwaanzin in te ruilen voor educatie, vraatzucht door ecologisch consumeren, en hebzucht door altruïsme?
Voor mijn part zie je zwarte Piet als een kwalijk symptoom, echter hij is niet de oorzaak van alle ellende in de wereld. Zo makkelijk als deze figuur door jou tot racistisch symbool verheven wordt, zo makkelijk ontken je en passant de Armeense genocide. De holocaust heeft net zo goed plaatsgevonden als de genocide op Armeniërs. Zoals nu ook gebeurt met Christenen in het Midden Oosten waar blijkbaar het begrip vrijheid van godsdienst niet bestaat. Als lemmingen lijken wij ons in de afgrond van haat en laster te storten. Als wolven bespringen we onze prooi en als makke schapen accepteren wij het onvermijdelijke.
Ik denk…..jij ook? Jij kiest er voor om de wereld in verschillen te zien, net als al die tokkies, echter er is m.i. nog altijd meer dat ons bindt, dan ons scheidt. Denk jij ook niet?
Albert Lemming
Haagspraak 