Ik ben een homo

Ik ben een homo. Mijn buren hebben dat voor mij besloten.

Gisteravond schoof ik rond etenstijd aan op het caféterras aan de overkant, bij mijn buurman en zijn vrouw aan tafel. Tot twee weken geleden ruzieden ze nog met grote regelmaat. De inzet was het overmatige drankgebruik van de buurman. Nu was deze episode over, beide echtgenoten zaten nu op het terras, met een drankje.

Een geanimeerd gesprek met beide buren, over een onderwerp waarvan ik aanvankelijk dacht dat het hen niet persoonlijk aan zou gaan, veranderde al spoedig in een hevige discussie. De buurvrouw steunde mijn standpunt en de buurman ging hier tegenin.
Tegen achten wilde de buurvrouw naar huis, 30 meter verderop, aangezien hun een uur geleden bezorgde maaltijd inmiddels koud was geworden. De buurman bestelde nog een jonge jenever. Zij, een vurige latina, keerde zijn jeneverglas ondersteboven en liep meteen door naar de vuilnisemmer om hier de afhaalmaaltijd in te gooien. De buurman en ik bleven alleen achter op het terras.

Tien minuten later was de buurman inmiddels teruggekomen op onze vastgelopen discussie. 30 meter achter zijn rug zag ik een schuin geparkeerde auto. De buurvrouw laadde hier een tweetal tassen en een kattenmand in. Ik attendeerde mijn buurman hierop en ging nadat hij onverrichterzake terugkeerde naar zijn opnieuw gevulde jeneverglas de kroeg in om hem enige tijd alleen te laten.

Ik ben een homo

Aan de bar overdacht ik de ontstane situatie tot de buurman terugkeerde. We bestelden een whisky en praatten bij.

Hij haalde een voorval aan van enige dagen geleden, een ruzie thuis, waarbij zijn vrouw hem vroeg of hij homo was, aangezien hij  de laatste dagen meer tijd met mij doorbracht op het terras dan met haar thuis. Spoedig stelde hij mij de vraag of ik homo was. Dat was okay, er is niets mis met homo’s. De meeste cafébezoekers waren het met hem eens, mijn niet genderstereotype gedrag, ik vroeg mij ondertussen af of ze het woord foutloos konden spellen, paste uitstekend bij het beeld van een homoseksueel. Ook had ik nog nooit naar de tieten van de barvrouw of de nu kwaad weggereden echtgenote gegrepen, bedacht ik mij.
De enige overgebleven vrouwelijke bezoeker was verbaasd over het idee dat ik ook geen homo zou kunnen zijn, ze had het altijd gedacht. Ze vroeg nog of ik met haar meeging om het tegendeel te bewijzen. Bij mijn weten was ze getrouwd met een boomlange neger, dus dat leek me niet zo verstandig. Ze ontkende dat ze getrouwd was, waarop ik zei dat in dat geval mijn uurtarief 250,- was, ex. BTW.

Daar reageerde niemand op.

De consensus in mijn buurt is nu dat ik homo ben. Mijn pasverworven geaardheid zal even wennen zijn, maar gelukkig zijn mijn buren tolerante mensen.

 

Edwin IJsman

Pokémonrage

Het Deltapalein op Kijkduin is momenteel een Pokémon Walhalla.

20160729-2451

Zelden zulke bizarre taferelen gezien. Bijna iedereen zit of loopt continu op een schermpje te kijken. Er schijnt heel wat te gebeuren op dit plein, wat voor mensen die gewoon om zich heen kijken, onzichtbaar blijft.

20160729-2459

Alsof een school wilde ganzen hier is neergestreken om te wachten tot de vogeltrek naar het zuiden begint…

20160729-2457

Er was vanmiddag ook een speciaal mobiele-telefoon-oplaadpunt van de KPN aanwezig. Daar werd veel gebruik van gemaakt.

20160729-2428

Normaal gesproken zie je op een doordeweekse dag op dit plein alleen maar een paar verdwaalde bejaarden of een roedel Nordic Walking dames op leeftijd…

20160729-2460

De wraak van Tommy

Al twee weken was onze Tommy spoorloos. Wij hadden hem nog wel zo zorgvuldig in een bos nabij Mont Saint Michel gedropt om voor ons de Tour te verslaan. Vanochtend stond hij ineens op Hollands Spoor. Een redactielid liep hem daar tegen het lijf.

Redactielid: “Wat doe jij hier? Hoor jij niet voor ons de Tour te verslaan?”
Tommy: “Ik heb er genoeg van, gisteravond heb ik de TGV naar Parijs genomen. Hier ben ik weer. Alles beter dan Frankrijk.”
R: “Je bedoelt die aanslagen in Nice?”
T: “Nee, de aanslag op de Tour, door de organisatie zelf!”
R: “Ik snap het niet…”
T: “Gisteren was het 39 jaar en 1 dag geleden dat Tommy (Simpson, red.) overleed. 39 is 3 keer 13…”
R: “Ja, wij kunnen rekenen.”
T: “Tommy overleed op vrijdag 13 juli 1967, in de 13e etappe van de Tour, op de Mont Ventoux. Gisteren stond ik daar verkleund bij zijn monument, te wachten op de renners.”

tommy van beek bij het monument van tommy simpson. foto: boris doesborg
Tommy bij het monument van Tommy Simpson. Foto: Boris Doesborg

R: “Maar die etappe was ingekort.”
T: “Ja, dus ik naar beneden lopen. En een gedrang dat het daar was. Ik ben bij de nieuwe finish, 6 kilometer onder de top, nog een kilometer verder gelopen. Daar lukte het me eindelijk om me tussen de massa door te wurmen. De eerste renners in koers, waaronder Thomas de Gendt, waren toen al voorbij. Door dit geklungel van de organisatie had ik de etappewinnaar gemi…”
R: “Ze maakten er een zootje van hè? Motoren en publiek die renners in de weg zaten, tijdscompensaties voor alle betrokkenen behalve Mollema en een onbestrafte hardloper in de gele trui op het parcours…”
T: “Je laat me niet uitpraten. En ja, het is een zootje, de organisatie van de Tour kan zich na 103 jaar nog niet eens aan zijn eigen regels houden. Maar goed, waar was ik?”
E: “Je had je tussen het publiek door…”
T: “Precies, dus ik steek mijn neus uit tussen die laveloze nepsupporters, gaat er ineens een motor voor mij vol in de rem. Drie renners knallen er tegenaan.”
E: “Je wil toch niet zeggen d..?”
T: “Toen ik weer overeind gekrabbeld was zag ik nog net Froome in zijn gele hemdje wegrennen. Ik riep hem nog na: Man, neem die gebroken fiets mee! Je laat je rotzooi toch niet zomaar op straat achter?!”
R: “Tommy…”
T: “Ik ben maar naar huis gegaan. Gelukkig heeft Tommy (Simpson, red) dit dankzij de inkorting van de klim niet mee hoeven te maken.”
R: “Woef zeggen we dan maar hè?”
T: “Ja, zoiets…”

Het kruis naast het Rauterkruis

Represaille of Rauterkruis
Represaille of Rauterkruis

Ik fietste onlangs door de duinen van Kijkduin naar Scheveningen daar aangekomen besloot ik om verder te fietsen door de duinen richting Wassenaar.
Eenmaal in dit gedeelte van de duinen nam ik de afslag naar de pannenkoekenboerderij en via allerlei weggetjes belande ik in de buurt van de fusilladeplaats Waalsdorp dat bekend is vanwege de nationale 4 mei herdenking en de TV uitzending, ik was er nog nooit geweest.
Het eerste dat ik tegenkwam was het bekende Represaille of Rauterkruis dat is vernoemd naar Hanns Rauter hoofd van de SS in Nederland. Na de aanslag op zijn leven werden als represaille 263 mensen vermoord waaronder 38 op 8 maart 1945 op deze plek in Waalsdorp. Wat mij gelijk opviel was een klein kruis op enige meter van het Rauterkruis via de telelens kon ik alles beter zien en lezen.
Er stond Ernst….

Illegaal geplaatst kruis met inscriptie Ernst ..... Jakob + datum 6 mei 1945.
Illegaal geplaatst kruis met inscriptie Ernst ….. Jakob + datum 6 mei 1945. 

Jakob en de datum 6 mei 1945.
Verder wandelend zag ik de officiële herdenkingsplaats en de grote bronzen Bourdonklok, heb een tijdje op een bankje gezeten en vanzelf dwalen de gedachten naar deze zwarte periode uit de geschiedenis die ik als kind ken uit de verhalen van als buren bij elkaar kwamen en verhalen verteld werden uit en over de oorlog. Eenmaal thuisgekomen ben ik op het web gaan zoeken naar info omtrent het Rauterkruis. Zo las ik dat Rauter vanwege zijn verwondingen opgelopen bij zijn aanslag, in Duitsland werd verpleegd en daar na de oorlog gearresteerd was en op verzoek naar Nederland is gebracht, alwaar hij na te zijn veroordeeld op 25 maart 1949 in de duinen van Waalsdorp door een vuurpeloton gefusilleerd en op een geheime locatie begraven werd.

De geschiedenis van het kleine kruis is niet te vinden op het www, wel is er in 2005 door een onbekende bloemen neergelegd met de woorden Tulipe 1922-2000. Het bestuur van Erepeloton Waalsdorpervlakte heeft een oproep gedaan om iedereen die iets meer weet van en over dit clandestien geplaatste kruis om zich met gegarandeerde geheimhouding te melden teneinde ook de geschiedenis van dit kruis te weten, tot nu toe nog zonder enig resultaat.


Tekstbronnen en meer info:

https://www.erepeloton.nl/

https://nl.wikipedia.org/wiki/Waalsdorpervlakte

Bourdonklok
Bourdonklok

DSC01454
DSC01453

Srebrenicaherdenking 2016

DSC01717

11-7-2016 – De jaarlijkse  Srebrenica-herdenking op het Plein in Den Haag

Afgelopen maandag was het de eenentwintigste maal dat deze herdenking plaats vond. Voorafgaande aan de herdenking was er de Marš Mira, Vredesmars voor Srebrenica, deelnemers lopen een afstand van elf kilometer van Wassenaar naar Den Haag. Bij het Vredespaleis was er even een kleine rustpauze en een korte demonstratie alvorens de mars doorliep naar het Plein.

Op het Plein hing de  vlag op het ministerie van defensie halfstok

Al jaren is er gepleit om tijdens de herdenking de vlag halfstok te hangen. Nooit kreeg de organisatie gehoor. Nu ineens hing de vlag halfstok. De Vlag hing al een tijdje halfstok vanwege de omgekomen militairen in Mali. Om de vlag voor een dag te strijken en hem de volgende dag weer halfstok te hangen ging Defensie kennelijk te ver en ze besloten om vanaf 2016 jaarlijks de vlag halfstok te hangen.

DShaagspr1

Er waren weer veel deelnemers op het Plein aanwezig, waaronder veel jeugdigen. Enkele politici gaven ook Acte de Présence. Een meisjeskoor zong liederen en de namen van de 127 op deze dag herbegraven slachtoffers werden opgenoemd. Dit is voor de vele aanwezigen een pijnlijk moment. Tranen vloeiden en armen waren aanwezig om te troosten.
Er werd gebeden (dzenaza), twee minuten stilte gehouden en de last post geblazen. De deelnemers liepen enkele ronden op het plein, waarna de uitgedeelde ballonnen met naamkaartjes van de herbegraven personen werden losgelaten. Daarna was de sfeer wat gemoedelijker en was er tijd voor een gezellig gesprek.

DENK en Genocide

Een opvallend en voor mij irritant detail was dat de twee politici Selçuk Öztürk en Tunahan Kuzu van Denk zich uitvoerig lieten fotograferen bij de spandoeken met foto’s van de herbegraven slachtoffers.
Dat vond ik lijkenpikkerij, je kunt  honderd keer op de foto staan tijdens de herdenking maar niet met een glimlach bij de spandoeken met slachtoffers. Op zo’n dag moet je de politieke winkel gesloten houden uit respect naar de overlevenden en de deelnemers aan de herdenking.

Genocide op de Armeniers wordt ontkend, maar men kan wel trots bij de spandoeken van de Sebrenica-slachtoffers gaan staan. De goodwill die ze eventueel opgebouwd hadden door deel te nemen aan de herdenking werd n.m.m. met één klap teniet gedaan.