Den Haag, je tikt er tegen en het wordt warm

afscheid Chuck Deely in het Paard van TrojeOp 16 januari 2017 werd officieel afscheid genomen van Amerikaanse Haagse straatmuzikant Chuck Deely, een paar honderd mensen waren in Het Paard van Troje aanwezig om de zo bekende Chuck de laatste eer te bewijzen.

dsc06464

Er waren muzikanten, die een muzikale ode aan de straatmuzikant brachten en Sjaak Bral was als spreker aanwezig. Een afvaardiging van de gemeente was aanwezig als mede Jetta Klijnsma. Onlangs was door Alexander Spoor nog geld ingezameld om de straatzanger te ondersteunen. Inkomsten waren vanwege het ziek zijn van Chuck tot nul gedaald , hij startte een actie om geld in te zamelen hetgeen ongeveer € 5000 heeft opgebracht, helaas na een paar dagen werd Chuck op straat onwel en overleed in het MCH.

De avond in het Paard was zeer geslaagd, alles was goed verzorgd er werd mooi muziek gemaakt. Er was een slideshow waaraan diverse fotografen een bijdrage hadden geleverd en korte filmpjes werden er ook getoond. Tim Akkerman bracht op ontroerende wijze “Heart of gold” van Neil Young ten gehore en ik zag dat sommige mensen het even te kwaad hadden. Nachtburgemeester René Bom vertelde anekdotes over Chuck, wat weer voor opluchting zorgde in de grote zaal van Het Paard.

Het Couperus Cello Kwartet bracht mede namens het Residentie Orkest een muzikale ode aan de overleden straatzanger. De straatzanger heeft een paar keer met het beroemde orkest opgetreden. Nicko Christiansen speelde een prachtig nummer op zijn saxofoon.

Het Couperus Cello Kwartet

Op het einde van de herdenking werd het lijflied van Chuck Deely het “Rockin’ in the free world” ten gehore gebracht, enkele vrienden van Chuck lieten zich gaan en trokken de hele zaal mee, er werd onder luid applaus meegezongen door iedereen en zorgde zo voor een ontroerend afscheid.

dsc06617Applaudiserend meezingen

Er werd gehuild en getroost en nagepraat over zijn of haar ontmoetingen met Chuck.

Op de valreep sprak ik wethouder Karsten Klein en Sjaak Bral nog even aan en vroeg hen of zich hard wilde maken om de gitaar van Chuck, die de hele dienst op het toneel lag wilden behouden voor het popmuseum. Het museum is nu nog in Hoek van Holland gevestigd maar er zijn verregaande plannen om het naar Popstad bij uitstek Den Haag te verplaatsen. Zij vonden het een prima idee en zij zouden hun best doen om de gitaar voor dit doel te bewaren.

Chuck's gitaar

Innerlijk verwarmd stapte ik na afloop van de herdenkingsdienst de ijzige kou in op weg naar tramtunnel en huis. In de tramtunnel aangekomen moest ik een tijdje wachten, mijn gedachten dwaalde terug naar de momenten dat ik geld gaf, foto’s maakte, soms een paar worden met hem sprak en naar zijn muziek luisterde.

Vreemd dat “Thank you for the music, the songs I’m singing… Thanks for all the joy they’re bringing” van ABBA in mij hoofd opkwam, staat mijlen ver van elkaar af, maar gedachten gaan hun eigen gang.

Bedankt Chuck.

Meer foto’s over de herdenking in Het Paard op:

https://www.facebook.com/media/set/?set=a.1231032506977962.1073742006.100002136748627&type=1&l=6d87667ad8

Elbphi – Wat zeuren we nu over dat OCC?

elbphi-by-thomas-jordanElbphi, foto van Thomas Jordan

elbphi-by-susanne-tofernFoto van Susanne Tofern

ellbphi-by-manfred-g-g-schroederFoto van Manfred G.G. Schroeder

Af en toe denk ik wel eens: “Er wordt alleen maar gezeurd en gezeken in dat Den Haag”. Het glas is altijd leeg – dan zit het overigens altijd nog vol lucht!

Nu ook weer. In Hamburg openden ze van de week een muziek theater met een spetterende lichtshow en Beethoven’s 9e: U weet wel “Datte we allemaal broertjes zijn en zo…”

Dat gebouw is neergezet aan de Elbe, vandaar al de bijnaam Elbphi of Elphi (van Elbe Philharmonie). Het is ontworpen door Herzog en de Meuron – Niet eens een Duits, maar een Zwitsers architectenbureau. Gebouwd voor “slechts” 800 miljoen euro. Dan zitten er wel 45 luxe appartementen en een 5 sterrenhotel bij.

Wat willen we nu in Den Haag? Een theater op het Spui dat daar op dezelfde wijze komt als we ons rookvlees bestellen in Den Haag: “Doet u maar drie plakjes (prop maar 3 functies in het gebouw) en schuift u het dan maar onder de deur deur”. Tja dan blijft er over zo’n nieuw theater altijd wat te zeuren. Want het is het net niet of helemaal niet. Net als het vorige overigens…het muziektheater was ook tijdelijk.

Chuck Deely, straatmuzikant

Chuck speelt in het centrum van Den Haag
Chuck in het centrum van Den Haag. Foto door Roel Wijnants.

2003. De telefoon gaat. “Hi Ed, can you burn another fifteen?”

Het is Chuck. Vrienden Thys Vlaszaty en Nicko Cristiaansen hebben hem de mogelijkheid gegeven om een CD op te nemen voor de verkoop op straat. De inmiddels legendarische straatzanger uit de Verenigde Staten, die na omzwervingen in Duitsland en Spanje uiteindelijk belandde in het Haagse, doet het goed bij het winkelende publiek in het centrum van de stad: “I sold twelve Streetdreams CD’s today”.

Chuck Deely was beroepsmuzikant. Iedere ochtend, jaren lang, stond hij vroeg op en sleepte zijn gitaar mee naar de HEMA en het Centraal Station. Weer of geen weer: “I have to pay the rent”, zei hij met een brede glimlach en waterige ogen.

Op een gegeven moment ging het zo goed, dat hij een auto aan kon schaffen. Zonder rijbewijs, lekker scheurend door de stad, parkeerde hij zijn vervoersmiddel op de parkeerplaats achter het sjieke Bijenkorf. De wachter in het hokje deed altijd de slagboom voor hem open. Zo kon hij ‘vrij’ parkeren en na een stukje beenslepen plaats nemen bij de ingang van de rookworstengigant. Om te spelen op zijn gitaar.

“Can you burn them now Ed?”, kraakt de telefoon. “I really need another fifteen CD’s today”.

Het was heel simpel om de zanger en gitarist te helpen. Koop een spindle met 50 lege CD’s en print de hoesjes op een inkjetprinter. Het papier een beetje bijknippen, zodat deze in de hoesjes passen. Brand vijftien CD’s per dag en ga naar de Grote Marktstraat. Het werk werd beloond als je de verse CD’s ging brengen. “Keep on rocking in a free world” werd dan abrupt onderbroken. Met enig gestuntel haalde hij de gemaakte onkosten voor het branden uit zijn gitaartas. Vaak had hij ook nog een verhaal van de dag. Over zwervende onverlaten die zijn opbrengst stalen. Over een prullenbak gooiende woesteling, maar ook over een Hells Angel die hem 100 Euro gaf.

“Yeah, I meet some crazy people here. Thank you, Ed”

Crazy people: Vaarwel Chuck. Foto door Roel Wijnants.
Crazy people. Foto door Roel Wijnants.

Charles Edward Deely is niet meer. Hij overleed, 62 jaar oud, op 10 januari 2017. Daarmee is Den Haag een muzikaal icoon kwijt. Het voelt ook raar, als je nu de Grote Markstraat en het Centraal Station passeert. Er mist iets. In plaats van Chuck spelen er nu bloemen. Gelegd door mensen, die hem jaren hebben bijgestaan en hebben genoten van zijn muziek.

Chuck has left the Building. Foto door Roel Wijnants.
Chuck has left the Building. Foto door Roel Wijnants.

Sinds zijn overlijden laat Den Haag zich van een hele goed kant zien. Er wordt gezocht naar familieleden, er wordt gedacht aan een uitvaart met de betrokkenheid van het Paard van Troje. Er wordt gewerkt aan een permanent herdenkingsmonument. TV West herhaald als eerbetoon ieder uur de documentaire “City Life” van Westpop cameraman Alexander Gorsen uit 2003.

“Thank you, Chuck”.

De foto’s zijn speciaal beschikbaar gesteld voor dit artikel en zijn gemaakt door Roel Wijnants. Bega niet de fout, die de Posthoorn en het NRC maakten: Op de dag van het overlijden een foto publiceren zonder toestemming van de rechthebbende. Dat kan echt niet.

Chuck

Ik ben zeker niet de eerst aangewezen persoon om hier op Haagspraak iets over Chuck Deleey te schrijven. Ik wist hoe hij er uit zag, want hij kwam wel eens langs fietsen met zijn geluidsinstallatie en zijn gitaar (kennelijk op weg naar de HEMA) maar dat was het. Ik heb nog nooit een duppie in zijn hoes gegooid. Ik wist ook niet waar zijn stek was. Andere haagspraakenaren kenden hem veel beter en spraken hem ook af en toe eens…Als het goed is schrijft Ed morgen een echt in memoriam, maar ik was een paar videootjes bij elkaar aan het zetten voor Ed….en drukte per ongeluk de publish knop….daarom staat dit er nu…

Even Terugkijken op 2016

avondrood-scheveningen_dsc5202kl

Een jaarwisseling is altijd een goed moment om (ook) even achterom te kijken.

Gezamenlijk proberen de auteurs van Haagspraak de lezer een zo gevarieerd mogelijk blog aan te bieden.
2016 begon met het goede voornemen om iedere dag van de maand januari te een post te creëren. Met 39 vrijwillige auteurs zou dat moeten lukken, maar net zoals bij veel organisaties van vrijwilligers komt het ook bij Haagspraak neer op een kleiner aantal auteurs dat meerdere bijdragen per maand levert. Helemaal niet erg, want ons motto blijft: “Niets moet en (bijna) alles mag”. Liever vogels van diverse pluimage die af en toe een goeie bijdrage leveren dan minder auteurs. Na januari zouden we wel weer zien.
Het experiment lukte, want statistisch werd januari een topmaand mede door het verslag van de Nieuwjaarsduik en het In memoriam van Ton Smal die beiden veel bezoekers trokken. Na januari hebben we de teugels weer losgelaten en vielen we terug op het normale publicatiepatroon van enkele tot meerdere posten per week. Voor dit jaar geen teugels, maar vrijheid en blijheid.

Een paar bijzonderheden die mij in 2016 opvielen:

  • Intrede van gedichten in de Chinese taal met video en al.
  • Stilletjes verdwijnen van de Hema Tales….het lijkt wel of Sacha weer is ondergedoken.
  • Tommy wordt een dolend zielig hondje nu hij niet meer het hondje van de Baas is.
  • [hier kunnen nog dingen ingevuld worden die u opvielen]

Statistiek 2016

En als nieuwtje heb ik een nieuwe WordPress vertaal widget in de zijkant gezet. Hij maakt gebruik van Google Translate, geenszins super, maar je krijgt wel een idee wat er gezegd wordt. Wij krijgen namelijk best wel uit veel landen bezoekers en misschien help het ons debiet uit te breiden.

Wij wensen onze kijkers een bijzonder goed, gezond en voorspoedig 2017. Ik hoop dat u veel komt kijken en reageren.