Interview met Monique, vrijwilligster van het Vluchthuis in de Sacramentskerk aan de Sportlaan 127 te Den Haag. Zij beschrijft haar ervaringen met de Haagse politie en de arrestatie van een van de vluchtelingen die hier in de kerk onderdak hebben gekregen. Ook legt zij een en ander uit over vreemdelingendetentie en het begrip ‘vrijwillige terugkeer’, zoals dat door de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) wordt gebruikt.
Een verontwaardigde buurvrouw bij het Vluchthuis aan de Sportlaan. Deze kerk biedt onderdak aan vluchtelingen, wiens tentenkamp op de Koekamp in decenber 2012 is ontruimd.
Met onze bajonetten
regen wij vrouwen en kinderen
tot een ketting aaneen.
We zetten ze op een hoop
en schoten erop.
Dat was niet zo fijn
voor Hendrikus Colijn.
Tegenwoordig
hebben wij gelukkig drones.
*Hendrikus Colijn, voormalig ARP-politicus en minister-president in 5 kabinetten over de militaire expeditie naar Lombok in 1894: “Ik heb er een vrouw gezien die, met een kind van ongeveer 1/2 jaar op den linkerarm, en een lange lans in de rechterhand op ons aanstormde. Een kogel van ons doodde moeder en kind. We mochten toen geen genade meer geven. Ik heb 9 vrouwen en 3 kinderen, die genade vroegen, op een hoop moeten zetten, en zo dood laten schieten. Het was onaangenaam werk, maar ’t kon niet anders. De soldaten regen ze met genot aan hun bajonetten. ’t Was een verschrikkelijk werk. Ik zal er maar over eindigen.”
Colijn kreeg in 1895 de hoogste militaire onderscheiding in Nederland, de Willemsorde.
Vandaag is het 10 jaar geleden dat 70.000 Nederlanders meeliepen in een grote demonstratie tegen de dreigende oorlog in Irak. Achteraf gezien was dit uiteraard een symbolische actie: de oorlog tegen Irak, onder het valse voorwendsel van ‘weapons of mass destruction’ moest immers doorgang vinden om de oliebelangen van de VS en haar bondgenoten in het Midden-Oosten veilig te stellen voor de middellange termijn.
Inmiddels zijn wij 10 jaar en vele honderdduizenden doden verder.* Een flink deel van de Nederlanders lijkt het begin van deze oorlog, de motieven en valse voorwendselen en de manipulaties van de VS in de VN-veiligheidsraad, inmiddels te zijn vergeten. Ook zijn wij allemaal een stuk cynischer, of moet ik zeggen: apathischer, geworden. Nederlanders lijken al nauwelijks meer te mobiliseren als het om hun eigen belangen gaat, laat staan oorlogen in het buitenland die met onze belastinggelden worden uitgevochten.
Het liefst mopperen wij vanachter de buis en geven wij ‘de ander’ de schuld van onze problemen. Een zielig en bekrompen volkje.
* Het Britse Medische tijdschrift ‘The Lancet sprak in 2009 van 655.000 doden, de organisatie Just Foreign Policy in 2012 van 1.2 miljoen. De World Health Organisation spreekt ondertussen van 150.000 doden.
Terwijl ik mij door de vallende sneeuw voort beweeg denk ik nog even terug aan de film die ik van de week in de bioscoop zag.
Anna Karenina.
Inmiddels dik 24uur na het zien van deze film waard hij nog steeds door mijn hoofd.
De film speelt zich af in de high society in Rusland achter in het eind van de 19e eeuw.
Het oorspronkelijk geschreven boek van Tolstoy is waanzinnig boeiend verfilmd.
Anna, een getrouwde Aristocrate met belangrijke functie bekledende man, is van alle gemakken voorzien in haar beduidend rijke leven.
Ruizende jurken, fonkelende sieraden, prachtige huizen…alleen het gemis van haar eeuwig afwezige, alhoewel altijd aanwezige, echtgenoot. Al snel speelt zij met vuur.
Het verhaal van Anna Karenina gaat over vergevingsgezindheid, status, passie, verwoestende liefdes, hartepijnen en zowel alles wat God verboden als geboden heeft.
Vol verwondering en bewondering heb ik naar dit prachtige kostuumdrama zitten kijken. Hoe het ene hoofdstuk, die zich allemaal afspelen op het toneel met bijbehorende decors, overgaat in het volgende en de manier waarop dat zichbaar gemaakt is in deze film, moet ik benoemen als buitengewoon inventief én prachtig!
Geweldige sets, special effects, kostuums en de wervelde hoeveelheid grote namen uit de filmindustrie vormen een bijna 2,5 uur durend spektakel voor oog en hart.
Ik kan mij herinneren dat ik me een paar jaar geleden bedacht:als de generatie van mijn ouders dood gaat zal er zo veel passie en kennis verdwijnen aangaande historie en andere specialismen wat betreft kostuums en
tijdsbeeldaankleding van films. Niets blijkt minder waar. De afgelopen jaren heb ik inmiddels zo veel prachtige films gezien gemaakt door mijn generatie en jonger, ik kan niet wachten op hetgeen nog zal verschijnen.
Haagspraak 