Pas ce soir

Het is nooit wat geworden
met die zondvloed

en ook de ark
was bij zonsopgang
al verlaten

‘Apres nous le deluge’
zo dacht ik nog
gisteravond

maar als je weer nuchter bent
valt alles tegen

als je alles weer ziet
ademt elke letter
en elke alinea
als een tekst vol met gaten

Hier sta ik dan
met de loodgieter
wat bij te praten

met pijn in mijn maag
een overstroomde badkuip
en een draak van een kater

 

Sacha Kahn

ik schrijf mijn lijf

ik schrijf mijn lijf
verlies mijzelf
in schrift en tijd

wat blijft en schrijft
zijn twee dingen:

ik schrijf mijn lijf
in inkt en bytes

Een gedicht kan vele vormen aannemen. En in vele verschillende media worden vormgegeven. Het kan tegenwoordig een tekst zijn, traditioneel in inkt, modern, op een site of wordpress-blog, vlot en vluchtig, op twitter. Het kan gedragen worden op papier, op bits en bytes of op de trillingen van de lucht die wij geluid noemen. Het blijft een gedicht.

 

Sacha Kahn

Sonnet No. 5

Foto: Melissa Venable

Sonnet No. 5

Ik heb een hekel aan sonnetten.
Ik haat de orde en de regelmaat.
Van rijm en metrum krijg ik het te kwaad.
Toch laat ik mij door geen mens beletten

om af en toe zo’n kreng te schrijven.
Ik ben nou eenmaal gek op kattekwaad
en als dichter vaak te obstinaat
om zo lang in een vorm te blijven

hangen: een vers wordt dan gevang-
enis in plaats van poging tot verzet,
een ziekte die in elke regel, let-
ter van het gedicht van mij verlangt

dat ik mij door de waan laat lijden,
van het moment. Kunst moet bevrijden.

Sacha Kahn