Een trots duo op Prinsjesdag

De Nederlandse strijdkrachten mogen veel geld hebben om 37 Joint Strike Fighters te bestellen, op het moment dat voor het staatshoofd de Gouden Koets van stal gaat moet er bij de burger gebedeld worden om paarden: geld voor hooi is er immers niet. Defensie heeft al heel lang geen eigen paarden meer. De paarden die particulieren en maneges beschikbaar stellen voor Prinsjesdag worden in de loop van het jaar een aantal malen getraind om met menigten en lawaai om te leren gaan. Vanaf de donderdag voor Prinsjesdag volgt een intensieve voorbereiding van enkele dagen. Hierna zijn ze klaar om met vers gelakte hoeven in dienst te treden van Zijne Majesteit.

De ruiters van de colonne verzamelen zich in de Anna Paulownastraat, foto: Edwin IJsman
De ruiters van de colonne verzamelen zich in de Anna Paulownastraat, foto: Edwin IJsman

Anique en haar paard Duo (volledige naam: Duo Penotti), een prachtig rode vos met witte vlekken, varen er wel bij. Voor beiden levert de derde dinsdag van september zo een onvergetelijke dag op. En dat kan je ook wel zeggen van de officieren en onderofficieren die het voorrecht hebben om in de stoet te mogen meerijden. Speciaal voor hen stonden Anique’s vriendin Cindy en diens collega Pascal vanmiddag klaar in de Haagse Anna Paulownastraat, waar de ruiters elke Prinsjesdag ongeveer een half uur halthouden, alvorens linksaf langs de Koninklijke Stallen te rijden, waar de rijtuigen worden opgepikt. Cindy en Pascal fotograferen de colonne hier nagenoeg elk jaar. De foto’s zijn voor de ruiters.

Anique poseert bij haar paard Duo, rechts van haar. Foto: Edwin IJsman
Anique poseert bij haar paard Duo, rechts van haar. Foto: Edwin IJsman

Niet alleen heeft een fotograaf die portretten van de paarden en de ruiters wil schieten hier alle tijd. Ook is dit is een rustige plek om te fotograferen: het grote publiek wacht verderop langs het parcours.

Het is hier ook mooi om te zien hoe de laatste voorbereidingen worden getroffen: alle hoeven en laarzen glimmen op deze dag. Mocht een van de begeleidende militairen nog ergens een vlek of oneffenheid in de outfits ontdekken, dan is deze zo weggewerkt.

Na een halfuurtje rijden de ruiters weer verder en gaan beide fotografen weer hun kantoor in. Aan het werk, paarden en ruiters zijn leuk, de troonrede houden ze voor gezien.

Edwin IJsman

Baileybrug brandend ten onder

Pieter Musterd besteedde eerder van de week al aandacht aan de Baileybrug van kunstenaar Harold de Bree. Onze eigen Interniek maakte een verslag dat op Hagaz!ne verscheen. Ik nam even de vrijheid om dit te rebloggen op Haagspraak.

Interniek's avatars t a d s f l i t s e n - digitaal geweten van een stad

20130915-014529.jpg

brandende Baileybrug boven museumvijver ook al kunstuiting

Dat brand ook al een vorm van kunst is komt vanavond goed tot uiting in de performance boven de museumvijver voor het Gemeentemuseum. Tijdens de uitvoering op zaterdag 14 september 2013 is deze Baileybrug als onmisbaar militair instrument in naam der kunst veranderd in een zwartgeblakerd karkas.

Na de ineenstorting kreeg kunstenaar Harold de Bree applaus van het toegestroomde publiek.

20130915-015507.jpg

De brandweer hoefde niet in actie te komen omdat deze kunstbrand aan alle kanten was geregisseerd. Wij kennen Harold de Bree al langer van onder meer de duikboot vóór het Gemeentemuseum. Je kunt wel zeggen dat de Museumvijver zijn speeltuin is.

Meer informatie op Haagspraak en de site van Harold de Bree.

View original post

Baileybrug

Hij ligt er nu  nog mooi bij
Hij ligt er nu nog mooi bij
Na de grote brandramp
Na de grote brandramp

Harold de Bree (Voorschoten 1966) maakt in zijn werk veel gebruik van industriële vormen, vaak ook militair van oorsprong. De vijver voor het Gemeentemuseum is de ideale locatie, het verfijnde Berlage gebouw vormt een prachtig contrast met de ruwe materialen van de brug.

Er zijn legendarische verhalen bekend over het gebruik van baileybruggen. De eerste brug werd onder vuur bij Leonforte gebouwd. Toen deze brug de overkant bereikt had, was hij door beschietingen door tanks en artillerie niet meer in staat om zware belastingen te dragen. Omdat het vervangen van de beschadigde zijpanelen betekende dat de brug afgebroken moest worden werd besloten om nieuwe zijpanelen tegen de beschadigde te bevestigen. Dit werd later een standaardmethode.
In de Tweede Wereldoorlog werden alleen al in Italië ruim 3000 baileybruggen gebouwd met een totale lengte van 90 km om de door de Duitsers en Italianen vernietigde bruggen te vervangen. De langste brug werd over de Sangro gebouwd met een lengte van 343 meter.
Op dit moment worden nog steeds oude delen van de baileybruggen in Nederland gebruikt in het station van Eindhoven. En in Hengelo is De Boekelosebrug, de baileybrug over het Twentekanaal, nog steeds in gebruik en onlangs goedgekeurd door Rijkswaterstaat voor gebruik tot 40 ton.

Performance
Tijdens de performance op zaterdag 14 september 22.00 zal deze Baileybrug als onmisbaar militair instrument veranderen in een zwartgeblakerd karkas.
Door de brug te verbranden krijgt dit kunstwerk een andere energie en de verwoeste brug geeft een emotionele aanblik. Er gaat een geestuitdrijvende kracht uit van de kunstenaar die zijn eigen werk vernietigd, een dramatische gebeurtenis, in de openbaarheid, als een hedendaagse iconoclast.

Kom kijken en neem uw camera mee
Kom kijken en neem uw camera mee

(bijna alle teksten heb ik van van internet bij elkaar gescharreld. De foto’s heb wel helemaal zelf gemaakt)

UPDATE

Na de “grote brand”, ben ik de volgende ochtend gaan kijken naar het eindresultaat. Ik vond het wat tegenvallen maar oordeelt u zelf.

Zo zwartgebladerd vond ik het niet...
Zo zwartgebladerd vond ik het niet…

“The Hague isn’t vague …”

Onverwacht bezoek van een onbekend artiest

Zoals wel vaker tijdens de Opûh Koffie komt een onbekende artiest ons even bijpraten over Den Haag zoals hij erover denkt. Ga je gang maar effe wachtuh op de ‘poes’ van Marco …