Ik zat in bus 24 op weg naar huis, toen ik ineens een sticker op een van de beelden zag. Bij de eerstvolgende halte Javastraat ben ik uitgestapt terug gelopen en heb wat foto’s gemaakt.
Toen ik weer terug naar de halte liep, fotografeerde ik ook nog even het gebouw van de Poolse ambassade.
Bij de bushalte aangekomen stopte vrijwel onmiddellijk een politiewagen. Ik dacht gelijk aan het beeld, maar ze hadden in het voorbijrijden gezien, dat ik de Poolse ambassade aan het fotograferen was en vroegen waarom ik het deed en of ik bereid was enkele vragen te beantwoorden, waar ik geen bezwaar tegen had. Er is vrijheid van panorama ook voor ambassades tenzij dit anders staat aangegeven. Vrijheid van Panorama (VvP is de vrijheid om foto’s te maken van bouwwerken en objecten in de openbare ruimte en deze verder (ook commercieel) te verspreiden. Deze vrijheid is meestal vastgelegd in een wettelijk kader en kan per land verschillen, dus de discussie was snel voorbij.
Paspoort gecontroleerd (code 1000 ). Code 1000 – Persoon of goederen staan niet gesignaleerd, alles opgeschreven en vriendelijk vervolgden ze hun werkzaamheden, mijn bus kwam intussen ook aanrijden.
Het geratel van een harde schijf
die hard voor mij aan het werk is
trouw haar foto’s voor mij bewaart
en nog even een md5 checksum doet
terwijl ik naar het scherm zit te staren
Ik loop tenslotte maar naar de koelkast
waar op deze volledig geautomatiseerde avond
nog altijd de boeken van een ingestorte plank
onaangeraakt op mij liggen te wachten
met een ansichtkaart van vorig jaar
Om drie uur ’s nachts zit ik nog mijn ‘te late’ kopij bij te werken voor Ons Den Haag nummer 6 als ik buiten een geluid vóór op straat hoor van iets dat valt op het fietspad. Ik kijk naar beneden en zie tussen de lamellen door een beeldscherm liggen met nog wat spulletjes er omheen!?! Dat maak ík weer mee. Uiteraard ga ik kijken hoe dat daar terecht komt. Het is doodstil op straat en het miezert. Voor alle zekerheid kijk ik langs de gevelwand naar boven of de buren wellicht ruzie hadden met het systeem en het daarom maar uit het raam hebben gegooid. Niets van dit al. Nou ja zeg, je merkt toch dat er een modern plat Philips beeldscherm uit je fietstas valt? Of was het iemand (een dief) met een helm op een scooter? Die komt niet meer terug. Dus ik pak het ding op en laat het aan Lida zien die met een jetlag nog wakker is en er meteen het hare van denkt. Wat moet je ermee? En wat heb jij eraan om het naar binnen mee te nemen?
Dat is nou het praktische van vrouwen. Zij komt altijd met een ander gezichtspunt op de proppen, of ben ik dat? Inderdaad, laat ik het maar weer terugleggen. Maar dan niet midden op het fietspad maar netjes langs de kant, alsof het voor het grofvuil bestemd is. Ja, want als ik het neer ga leggen zoals ik het gevonden heb, mocht iemand mij zien, dan moet dat een heel vreemd gezicht zijn.
De hele dag heeft het scherm, met losse voet en aansluiting, keurig naast het fietspad gelegen. Ik wilde er nog een opname van maken zoals ik het aantrof deze nacht, maar vond dat ook niet zo slim. Ik moest er gewoon niets mee te maken hebben. Anders kreeg ik nog een bekeuring ook.
Zover ik kon zien, keek elke voorbijganger, gehaast of niet, even naar dat ding. En aan het einde van de dag was ie opeens weg. En niet door de ophaaldienst van het grof vuil.
de stapels folders die inmiddels ook al eens verplaatst zijn geweest …
Maar dan toch even een plaatje, maar dan van weer een ander raadsel. Dat van de niet opgehaalde te verspreiden folders die al een route van de grond naar een kozijn hebben meegemaakt toen de straat er onder werd opengebroken. De stapels werden daarna weer keurig op straat gelegd …
Even een korte dienst mededeling. Wellicht valt het u anders helemaal niet op: de nieuwe url (link) van haagspraak is haagspraak.nl.
Er verandert niet veel want haagspraak.wordpress.com blijft gewoon bestaan – en is ook de plek waar de auteurs hun werk zullen blijven zien – maar de gewone lezer ziet nu de wat professionelere korte link, waar haagspraak.wordpress.com naar blijft verwijzen.
10 Jaar geleden trok een groep kunstenaars tijdelijk in een oude fabriekshal aan de 1e Lulofdwarsstraat, in een deel van het Laakhavengebied waar de vergane glorie van het industriële verleden wel heel zichtbaar is: sinds mensenheugenis niet onderhouden loodsen in een openbare ruimte waar geen stoeptegel nog recht lag.
Deze groep kunstenaars kreeg een tijdelijk huurcontract, dat met telkens een half jaar verlengd zou worden. De verwachting was dat ze er wel een jaartje, misschien iets langer, zouden kunnen blijven. Dankzij kunstenaarsvereniging Stroom kon de huurprijs laag gehouden worden. De projecthal kreeg een nieuwe naam: Maakhaven.
Het sheddak van het gebouw aan de 1e Lulofdwarsstraat. Foto: Thijs Koppelman
De gemeente: ontwikkeling zonder visie
Inmiddels zijn we 10 jaar verder en ligt een groot deel van het Laakhavengebied er nog net zo bij als voorheen. Dichterbij Station Hollandsch Spoor is de herontwikkeling al wel duidelijk doorgezet met woningen en kantoren. Maar voor dit deel van Den Haag wist de gemeente duidelijk niet wat zij moest doen: zo ongeveer elk jaar verschijnt er een nieuwe ‘ontwikkelingsvisie’. Het laatste idee bestaat uit het vrijgeven van het terrein in kavels voor een vorm van ‘vrije sector’-woningbouw. Hoe de gemeente dit gebied achter het spoor, naast het industriële verleden bekend dankzij de voormalige tippelzone aan de Waldorpstraat, aantrekkelijk wil maken voor woningbezitters blijft een raadsel.
De meest recente kleurplaat van de gemeente voor het Laakhavengebied
Een geschiedenis van productie
Ondertussen werkten de kunstenaars in het pand aan de 1e Lulofdwarsstraat nijverig door. In de 10 jaar hebben zij inmiddels een hechte gemeenschap opgebouwd, weet voorzitter Denis Oudendijk te melden. “Het zou jammer zijn als deze groep allemaal verloren ging.” Het pand, met zijn grote centrale hal, stelde hen ondertussen in staat om grote objecten te maken, die wij de afgelopen jaren konden terugzien in de vijver van het Gemeentemuseum, op Oerol, bij Robodock en op vele andere terreinen en festivals. Ook voor de filmindustrie werd er nuttig werk geleverd: in het gebouw werd een zombie-slashermovie opgenomen. Ook voorzag het in de tijdelijke opslag van materialen voor de film ‘Sonny Boy’.
Een uniek dak
Daarmee plaatsten de kunstenaars zichzelf in de lange industriele traditie van het Laakhavengebied. Het pand waarin zij nu zitten werd ooit in 1929 door Shell gebouwd. Zij gebruikten het voor onderhoud van wagens en benzinepompen. Het was en is een bijzonder pand: gesteund door slechts 3 kolommen heeft het nog altijd het grootste sheddak in Den Haag. Een dak dat zelfs nog in oorspronkelijke staat is.
Een beeld uit het roemruchte verleden van het gebouw. Het sheddak, oftewel zaagtanddak, verschaft de hal indirect zonlicht vanuit het noorden, dit was ideaal voor industriele toepassingen.
De kunstenaars van Maakhaven maken zich niet alleen zorgen om het voortbestaan van hun initiatief. Zij hopen ook vooral dat de gemeente de historische waarde van dit stuk industrieel erfgoed inziet. Een schetsontwerp dat architect Andries Micke afgelopen vrijdag liet zien in een presentatie van Maakhaven illustreerde dat: door de ideeën van de gemeente voor een woontoren te combineren met het historische gebouw, worden cultuurhistorische waarden benut voor de gebiedsontwikkeling: Karakter in plaats van kaalslag. Welke zichzelf respecterende grote stad wil dat nou niet?
Haagspraak 