Categorie: opinie

Spraakmakende opiniestukken uit Den Haag.

Moeilijker kunnen we het best maken

Moeilijker kunnen we het best maken

Moeilijker kunnen we het best maken

Een draadje opgepikt via FaceBook:

U zult het waarschijnlijk net zo gek vinden als ik dat de Belastingdienst nog niet eens met u communiceert via e-mail. Alle communicatie naar de belastingplichtige gaat nog via papier. Aan de andere kant wordt van de belastingplichtige wel verwacht dat hij de communicatie met de belastingdienst elektronisch doet via een of ander door de Belastingdienst ter beschikking gesteld programmaatje. Dat alles in het kader van de automatisering en de kostenbesparing. Alleen wordt dat dan weer niet ten volle uit genut.

De Belastingdienst is een groot ambtelijk apparaat dat regelmatig door de opvolgende Kamers, Ministers en Staatssecretarissen met schier onmogelijke taken wordt opgezadeld. Nu moet er ook nog eens extra bezuinigd worden.

Beroepshalve heb ik er heel vroeger veel mee te maken gehad. Tegenwoordig gelukkig minimaal.

Ik heb altijd met respect naar het apparaat gekeken. Het heeft zich door de jaren goed staande gehouden, werkte over het algemeen efficiënt en slaagde er veelal in de veranderingen die werden opgelegd redelijk tot goed te verwerken. Af en toe een misser, maar grosso modo een adequate club. Zeker wanneer het werd vergeleken met collegae in het buitenland. Vroeger keek ik ook nog wel eens over de grens en merkte dan dat dingen die hier heel gewoon en efficiënt geregeld zijn, in het buitenland helemaal niet zo gewoon bleken te zijn, ja zelfs ronduit uiterst inefficiënt geregeld. Je hoefde maar naar de directe buurlanden te kijken om te zien hoe het hier beter ging.

Sociale Media

De Belastingdienst is een gesloten fort dat zeer centraal wordt geleid en heel hiërarchisch in elkaar zit. Anno 2013 nog steeds. Dat blijkt ook uit het voorval waar ik naartoe schrijf. Je vindt de Belastingdienst niet op Twitter of op FaceBook of waar dan ook.

Welnu Marco Raaphorst geeft af en toe sociale media les aan medewerkers van de belastingdienst. Dit keer was hij samen met Punk Media gevraagd om van een bijeenkomst over Het Nieuwe werken een video verslag te maken. Zij kunnen dat prima. Toen ik dat langs de zijlijn oppikte dacht ik: “Het wordt tijd”.

Wat blijkt nu?

De persvoorlichter van de Belastingdienst adviseert:

Ons advies is om het filmpje niet te plaatsen op YouTube en ook niet op de site van de producent. De vraag is met welk doel je het filmpje naar buiten wil brengen, voor welke doelgroep en met welke boodschap. Naar buiten toe kan het beeld ontstaan dat de Belastingdienst tijd heeft voor dit soort (interne) dingen terwijl we zeggen te weinig capaciteit te hebben voor bijvoorbeeld controles etc. Als je het extern plaatst kan het al snel een eigen leven leiden. Vandaar het advies (vriendelijk doch dringend) om het niet extern te plaatsen, ook niet op de site van de producent.

Marco reageert gematigd en gelaten

Opdrachtgever Steven Gort Ontploft bijna.

Nogmaals

Naar buiten toe kan het beeld ontstaan dat de Belastingdienst tijd heeft voor dit soort (interne) dingen terwijl we zeggen te weinig capaciteit te hebben voor bijvoorbeeld controles etc.

De persbobo zal naar mijn menig terug naar school moeten om wat aan zijn communicatie te schaven. Hij impliceert met “we zeggen” enz. dat ze dat maar roepen, maar dat het mogelijk niet waar is. Hoe kun je het jezelf zo moeilijk maken? Of is hij gewoon bang voor zijn baan als alle belastingambtenaren gewoon los kunnen gaan?

Update

Zoals Karin fijntjes opmerkt klopt er niets aan dit verhaal. Ik heb het dan ook iets aangepast.

Onjuist is dat Marco deze bijeenkomst organiseerde zoals ik aanvankelijk beweerde. De door de Belastingdienst belegde bijeenkomst ging over #HNW oftewel Het Nieuwe Werken en niet over sociale media. Marco en Punk zouden een video impressie van de dag maken. Nu is Marco een duizendpoot: Muziek maker, sociale media expert en jawel, ook journalist.

Qua facts weet ik uit Marco’s eigen mond dat hij ook wel eens wat aan de Belastingdienst vertelt of heeft verteld over sociale media. Niet zo gek dat ik het dan een beetje anders duidt. De pointe blijft hetzelfde naar mijn mening.

Ik ben een gewelddadige leugenaar

Afgelopen zaterdagavond kwam Elcke Bonsen, vertrouwensarts van enkele asielzoekers die opgesloten zitten in detentiecentrum Rotterdam-The Hague Airport in nieuwsuur met de mededeling dat haar patiënt, de heer Bah, die in honger- en dorststaking is, mishandeld  was door het IB Team van het centrum. De man, verzwakt door zijn uitputtende actie, werd door 10 man met stokken bewerkt.

Asielzoekers protesteren tegen hun behandeling door Justitie

Na haar optreden in Nieuwsuur werd Dr. Bonsen op zondag de toegang tot het centrum en haar patiënt ontzegd. Ondertussen haastte Justitie zich om het hele verhaal te ontkennen: de man was niet mishandeld.

Op maandag komt Justitie met het verhaal naar buiten dat Bah, die reeds vijf dagen in dorststaking was en nog nauwelijks kon lopen, ‘gewelddadig’ zou zijn en is overgeplaatst naar de zwaar beveiligde gevangenis in Vught. Met de arts kon hij alleen nog telefonisch contact houden. Bah gaf door de telefoon aan wederom geslagen te zijn.

Naar alle verwachting komen er woensdag kamervragen: D’66, PvdA en CDA hebben deze aangekondigd. En ook dan zal Justitie zijn gebruikelijke spelletje spelen als het om vreemdelingendetentie gaat: net zoals bij de dood van Dolmatov eerder dit jaar, is er niets aan de hand.

Het zijn eenvoudigweg allemaal leugenaars:

Dr. Bonsen, die meldt dat haar patiënt onder de blauwe plekken zit, is een leugenaar: http://nieuwsuur.nl/onderwerp/508332-justitie-werkt-hongerstakers-tegen.html

De 4 asielzoekers in hongerstaking uit deze opgenomen telefoongesprekken, waarin zij berichten van psychische en fysieke mishandeling en manipulatie met dosumenten ‘die even getekend moeten worden’ zijn allen leugenaars: http://deportatieverzet.nl/verhalen-uit-detentie/

De mannen die hun blauwe plekken tonen aan demonstranten buiten het detentiecentrum in Rotterdam zijn allen leugenaars:

Opgesloten asielzoekers tonen hun verwondingen
Boven: Opgesloten asielzoekers tonen hun verwondingen. Onder: de groep demonstranten die dagelijks contact zoekt met de asielzoekers, die 16 uur per dag op hun cel zitten

Dit brengt mij tot de onvermijdelijke conclusie: aangezien ik mij solidair verklaard heb met deze mensen, ben ook ik een gewelddadige leugenaar. Komende woensdag is er een kamerdebat over de strafbaarstelling van illegaliteit. Tegelijkertijd vindt de demonstratie “Vluchteling, geen crimineel!” plaats op het Plein. Van het debat verwacht ik niet veel, tot nog toe is vooral de PvdA te laf geweest om misstanden aan de kaak te stellen, maar de demonstratie is een goede gelegenheid voor mensen om hun onvrede met de mensenrechtensituatie van vluchtelingen in dit land te uiten.

Ik ga daar heen als gewelddadige leugenaar, lopend met krukken, want ik heb afgelopen weekend mijn knie weer eens goed geblesseerd. Op het Plein is vast wel een bankje waarvanaf ik de aankomst in de kamer van het leugenachtige politieke hoofd van Justitie kan gadeslaan.

Alhoewel hij wat mij betreft de behandeling van deze asielzoekers verdient, zal ik rustig naar hem kijken en er een bakje koffie bij nemen: de geschiedenis zal met hem afrekenen.

Informatie over de demonstratie “Vluchteling, geen crimineel” is hier te vinden: http://rechtopbestaan.nl/recht-op-bestaan/22-05-2013-demonstratie-vluchteling-geen-crimineel/

Het reservaat van de vrijheid

5 Mei 2013, Den Haag viert de vrijheid. Achter hekwerken. Om binnen te komen moet je door een poortje, netjes achteraan sluiten in de rij. Aan de andere kant van het poortje staat dan een bewaker. Deze wil in je tas kijken. Meegenomen etenswaren moeten worden ingeleverd, drankjes mogen ook niet. Zelfs petflessen water zijn niet toegestaan. Een kennis van mij werd kwaad toen zijn vriendin gedwongen werd om een karton drinkwater leeg te kieperen in de container. Het moge duidelijk zijn: vrijheid vergt offers.

Vrijheid, achter een hekwerk, foto: Oenkenstein

Eenmaal binnen blijkt al snel wat anno 2013 de belangrijkste ingrediënten van vrijheid zijn: patat, bier en muziek. Er dansen ook nog wat meiden op militaire voertuigen. Als je een beetje zoekt, kan je ergens rechtsaf voorbij een tent de kraampjes vinden van mensenrechtenorganiaties, non-profits en politieke partijen. Tussen de ergste herrie van de muziek door kan je hier af en toe zelfs een gesprek voeren met de mensen.

De kraamhouders van de NGO’s, zorgvuldig verstopt achter enkele kraampjes met handelswaar, zijn ook niet allemaal te spreken over de behandeling door de organisatie: vorig jaar konden ze op het Spuiplein nog ongedwongen en kostenloos staan. Hier kon een toevallige passant, met een inmiddels ook verboden hond aan de lijn, nog even informatie inwinnen. De afstand tot de muziek was groter en de vrijwilligers van de kraampjes werden niet gedwongen om de patat en hamburgers van de organisatie te kopen als ze iets te eten wilden hebben. Dat konden zij toen zelf nog meenemen.

Ik onderga het gebeuren gelaten. Vrijheid heeft immers weinig te betekenen voor een bevolking die niet bereid is om haar te bevechten. Op patat en bier zal dat niet lukken. Ik besluit dan ook om het Haagse concept van de vrijheid te saboteren: ik neem alleen gratis dingen aan en doe simpelweg datgene wat ik mij voorgenomen had. Ik maak mijn stapel uit te delen blaadjes op en wandel hierna het terrein af voor het avondeten, bij het pannekoekenhuis. Hier kan ik heerlijk met een biertje erbij op het terras genieten van het vrij rondlopend vrouwelijk schoon. Een aanzienlijke verbetering ten opzichte van het reservaat: daar waren geen zitplaatsen. Zitten in het stof van het Malieveld, dat door het overmatige verbruik is verworden tot een neoliberale vrijheidswoestijn, nee dank je, dat is geen optie.

Na de avondmaaltijd ga ik nog even een praatje maken met Inge, een fanatieke dame van de SP die zich, gewapend met scootmobiel, niet tegen laat houden door fysiek ongemak. Ook zij is kwaad: haar vriend mocht het terrein niet op. Hij had een hond bij zich. Naast ons is een bejaard echtpaar in discussie met een van de bewakers. Hij wil hen niet doorlaten bij de achteruitgang van het terrein, wat hun vermoeide benen aanzienlijk zou ontzien. Zij zullen 500 meter om moeten lopen.

Inge en ik schudden ons hoofd: wat een proletenorganisatie. Volgend jaar boycotten wij dit festival en gaan we lekker naar het strand. Genieten van onze vrijheid.

Joanna van der Hoek, heldin van de democratie

De Nederlandse social media hadden het er afgelopen dinsdag erg druk mee: Joanna, de 23-jarige studente die sinds haar arrestatie bij een bezoekje van koningin Beatrix aan Utrecht een bekende Nederlander was geworden. Zij en haar protestgroep ‘Het is 2013’ kregen tal van verwensingen over zich heen. Zij werden uitgemaakt voor partypoopers die tegen ‘feestjes’ voor het volk zouden zijn, voor publiciteitsgeile aandachttrekkers etcetera. Het was eigenlijk wel prima dat zij 30 april op de Dam gearresteerd werd, kort voor de balkonscene met Koning Willem Alexander, Maxima en hun kindjes. Zo’n protestbord hoort daar op zo’n moment immers niet thuis. Het bederft onze kroning, ons volksfeest.

De aandacht in Pauw en Witteman voor deze arrestatie moest het ook ontgelden. Gelukkig voor de ‘Joanna-bashers’ werd er in dit programma vooral ingegaan op de grootte van de groep demonstrerende Republikeinen in Amsterdam en de relevantie van hun gedachtengoed voor Nederland, waar de koning grotendeels een ceremoniële functie heeft.

Hier konden de verstoorde oranje feestvierders op hun beurt weer hun gelijk mee halen: het was allemaal gezeur, gerommel in de marge. Die enkele anti-monarchiste die zich tussen de bierdrinkende oranjemenigte begeeft kan worden opgepakt. Het is voor haar eigen bestwil. Ze is gek. Waarschijnlijk hoort ze nog stemmen ook: op de brandstapel ermee!

Wat dat betreft mogen wij in Nederland gerust spreken van ‘anti-social media’. Als de grootste gemene deler van deze berichtgeving representatief mocht blijken voor het Nederlandse volk, dan hebben wij met zijn allen een groot probleem.

Het gemak waarmee wij in Nederland over democratische grondrechten heen stappen is shockerend. Schijnbaar beseffen wij niet meer dat grondrechten ook opgaan voor mensen met wie wij het niet eens zijn. Schijnbaar beseffen wij niet meer, dat als wij hun rechten met voeten treden, wij ook onze eigen grondrechten aantasten. Schijnbaar beseffen wij niet meer dat grondrechten ook opgaan voor minderheden en de bescherming van die minderheden cruciaal is voor een goed functionerende democratie. Het is wat een democratie onderscheidt van een dictatuur door de meerderheid, een verschijnsel waarmee wij in de 20e eeuw al wat ervaring hebben opgedaan.

Een van deze grondrechten is het recht van demonstratie, verankerd in artikel 9 van de Grondwet en gereguleerd via de Wet Openbare Manifestaties. Verder kunnen demontranten zich nog beroepen op het Europees Verdrag van de Rechten voor de Mens, onder andere artikel 11 hiervan.

Joanna, foto: Roel Wijnants 

Geheel in overeenstemming hiermee is Joanna afgelopen dinsdag met een nog onbeschreven stuk karton en een stift naar de Dam gegaan. Vooraf was overlegd met de burgemeester. Alles was geregeld. Ze stond er nauwelijks, in alle rust, toen ze werd gearresteerd.

 Als je erbij vermeldt dat de  Amsterdamse politie tijdens de inhuldiging aanvankelijk de arrestatie ontkende, dan geeft dat te denken. Als je je vervolgens bedenkt dat dezelfde persoon enkele maanden eerder ook ‘per ongeluk’ is opgepakt in Utrecht, dan kan je deze ‘officiele lezing’ niet langer het voordeel van de twijfel geven.

Woensdag haastte de burgemeester van Amsterdam zich dan ook naar Pauw en Witteman om uit te leggen dat de arrestatie van Joanna een misverstand was. Er was zelfs sprake van een persoonsverwisseling. Een prachtig verhaal, de politie van Moskou kan er een puntje aan zuigen.

Maar uiteraard zal u blij zijn dat u nu aan het einde van deze tekst gekomen bent: het is allemaal gezeur. Er is niets aan de hand met Nederland en het Nederlandse volk. Als wij republikeinen en anti-monarchisten meervoudig ‘per ongeluk’ oppakken, dan is dat voor hun eigen bestwil. Laat ons lekker ons feestje vieren en onze dromen opschrijven voor een koningslied.

Daar heb ik maar een antwoord op. Wellicht kent u deze woorden, afkomstig van een befaamd vaderlands staatsman: “U kunt gerust gaan slapen.”