Nog maar net bekomen van de schrik van de autoschade, niet van de schade natuurlijk, schrik ik wel van de periode tussen nu en de datum waarop ze de auto gaan herstellen. Dat wordt 25 maart 2014! Ruim anderhalve maand na de melding!
Tot 25 maart rijd ik dus met een buiten mijn schuld beschadigde auto rond! Ik realiseerde mij dat pas toen ik thuiskwam en de afspraak gemaakt was. Ook moest ik nog 100 euro eigen risico betalen!?! Terwijl mijn auto geparkeerd stond. Ditzo Verzekering bepaalde dat ik de auto bij Wittebrug moest brengen. Want bij Honda kwam daar nog eens 500 euro eigen risico bovenop! Is dat normaal als je all-risk verzekerd bent?
Nu de rook van de Olympische 1500 meter schaatsen, tegenwoordig ook wel ‘Het Koningsnummer’ genoemd, is opgetrokken en Zbigniew Brodka als overwinnaar uit het strijdgewoel te voorschijn is gekomen, is het tijd om een harde uitspraak te doen: de tijdwaarneming in het schaatsen deugt niet. ‘Oh nee, daar heb je er weer een, zo’n Nederlander die niet tegen zijn verlies kan. Hij kan het niet hebben dat een Pool de feestvreugde in het Oranje kamp bederft!’, ik hoor het u al denken.
Niets is minder waar. Trouwe lezers van Haagspraak weten dat ik al sinds jaar en dag een fan ben van het Poolse schaatsen. Toen ik zelf nog op bescheiden niveau mijn wedstrijdjes reed, juichte ik om de verrichtingen van stayer Jaromir Radke. Tegenwoordig gaat mijn interesse meer uit naar hun shorttrackploeg, maar toch brak ik mijn huiskamer zowat af na Brodka’s race. Graag hef ik een glas wodka op zijn zege.
Het probleem met de nauwkeurigheid van de tijdwaarneming
Maar wat is het probleem dan? We hebben toch een electronische tijdwaarneming die die verschillen van duizendsten van seconden met groot gemak aankan? Nee, dat hebben wij dus niet. In het langebaanschaatsen is er weliswaar een electronische tijdwaarneming, met als beide eindpunten het startpistool en de sensoren langs de baan, tegenwoordig aangevuld met de finishfoto, maar daarmee hebben wij nog niet het hele systeem van de tijdwaarneming beschreven.
Wij moeten namelijk rekening houden met de positionering van de starter en beide schaatsers. Waar bij de electrische en de optische elementen de snelheid van het licht geldt, gaat er in het schaatsen iets mis bij de start: er is sprake van een startpistool. Dat produceert dus geluid. En geluid is nogal traag. Hierbij komt nog een tweede probleem: de geluidsbron waar de schaatsers op moeten reageren bevindt zich aan de zijkant van de baan. De ene schaatser zal altijd eerder het startschot horen dan de ander.
Een snelle schets en een berekening
Dit tijdsverschil kan je uitrekenen. De minimale breedte van een rijbaan in het schaatsen bedraagt 4 meter (liefst 5, maar we rekenen met 4). De geluidssnelheid op zeeniveau houden we op ongeveer 340,17 m/s of 1224 km/h*. We gaan er om te beginnen vanuit dat beide schaatsers in het midden van hun baan staan en de starter direct aan de zijkant. Het hele plaatje bij de start ziet er dan zo uit:
Het probleem bij de tijdwaarneming in het schaatsen
Als nu het startpistool afgaat, hoort de schaatser het dichtst bij de starter, voor het gemak Zbigniew genoemd, dit schot na 2.00 / 340.17 = 0.00589 seconden, zegmaar 6 duizendsten. De tweede, die we voor het gemak Koen noemen, heeft 6.00 / 340.17 = 0.01764 seconden nodig voor hij iets hoort, bijna 2 honderdsten van een seconde. Het verschil tussen beide schaatsers is bij de start dus al zo’n 12 duizendsten van een seconde. Dit zal wat varieren al naar gelang de preciese plek die zij innemen op de startlijn. En niet te vergeten: de plek die de starter toebedeeld heeft gekregen.
Hoort de gouden plak Koen Verweij toe?
Interessant is het om te weten dat Koen Verweij in de binnenbaan startte, dus het verst verwijderd van de starter, en Brodka in de buitenbaan. Brodka had in de Olympische 1500 meter dus ‘het voordeel van de oortjes’. Moeten wij hieruit nu concluderen dat Koen Verweij van zijn gouden plak beroofd is door een falende tijdwaarneming?
Nee. Wij kunnen op basis van deze kennis enkel zeggen dat het systeem voor de tijdwaarneming niet betrouwbaar genoeg is om in duizendsten van seconden te meten. Sterker nog: het systeem is niet eens in honderdsten van seconden nauwkeurig. De enige conclusie die we kunnen trekken, is dan ook dat de ISU (de Internationale Schaatsunie) de winnaar van een wedstrijd als die van de Olympische 1500 meter in Sotsji door God laat aanwijzen. Het werktuig van God kennen wij nu ook: het onbenul van de ISU zelf.
Wordt vervolgd bij het koningsnummer in de atletiek: de 100 meter…
* De luchtsnelheid zal nog wat varieren naar gelang de temperatuur of de luchtdruk verandert. In Sotsji bedroeg de luchtdruk vandaag 1011 hPa,de temperatuur zo’n 14 graden.
Als je een Google search doet op ‘Poolse schaatsers’ dan kom je tegenwoordig een prachtige fotoreportage tegen van de shorttracksters Aida Bella en Marta Wojcik. Zoals ooit Tonny de Jong de Playboy haalde naar aanleiding van haar successen, zo bracht de opkomst van de schaatssport in Polen het mannenblad op het spoor van deze twee sportsters. De Nederlandse sponsor van de meiden schoot meteen in de kramp.
Juichen om de vaderlandsche superioriteit
Op het EK Allround leek de Nederlandse dominantie weer als vanouds. Zowel bij het mannen- als bij het vrouwenschaatsen mochten onze vaderlandse schaatsvolgers weer juichend op de banken gaan staan, net als vorig jaar. Sterker nog: bij het mannentoernooi kon er deze eeuw slechts twee keer niet gejuicht worden door de oranje menigte.
Daarmee blijkt nogmaals de Nederlandse dominantie in het mondiale langebaanschaatsen. Iets dat niet zo vreemd is als je bedenkt dat Nederland zowel bij de mannen als de vrouwen verreweg de meeste wedstrijdrijders heeft. Om maar niet te praten over de sponsorgelden die er in het moderne profschaatsen omgaan.
Titels of tieten?
Gelukkig was daar dan ook in de uitzending van de NOS de presentatie van de nationale Poolse ploeg. Met maar liefst tien schaatsers waren zij nadrukkelijk aanwezig in het deelnemersveld. Op de 1500m behoren de Polen tot de uitblinkers. En dat weten zij ook.
En dan blijkt ineens waarom er zoveel aandacht is voor de Polen: zij hebben een Nederlandse sponsor. Daar kom je dan ook vooral achter omdat de schaatsers zich vrij nadrukkelijk verontschuldigen voor twee collega’s uit het shorttrack: twee blondines die met hun afgetrainde lijven de Poolse Playboy sierden. Bij de aanblik van de foto’s begint Erben Wennemars, ooit succesvol door de NOS omgebouwd van hakkelende snelprater tot deskundig presentator, spontaan weer te stotteren.
Reportage van de Poolse Playboy op Youtube, met shorttracksters Aida Bella en Marta Wojcik
De Nederlandse sponsor, het Rijssense transportbedrijf Nijhoff Wassink, heeft een vestiging in Polen en is helemaal niet blij met de foto’s. Zij weten te melden dat zij helemaal geen toesteming hebben gegeven voor de reportage. Enig enthousiasme omdat er nu eindelijk mensen zijn die een poster met de bedrijfsnaam boven hun bed hebben hangen, kunnen zij al helemaal niet opbrengen. Dat soort conservatisme hoort er schijnbaar bij als je uit Rijssen komt.
Calvinisme maakt meer kapot dan je lief is
Rijssen, waar kennen we dat christelijke bolwerk ook alweer van? Voornamelijk van Belcampo’s novelle ‘Het grote gebeuren’, waarin een net afgestudeerde terugkeert naar zijn geboorteplaats Rijssen. Zijn timing is niet erg gelukkig: de Dag des Oordeels is op komst. Wel redt de jongeman, verkleed als engel, op de valreep nog een overspelige vrouw die zich onder de trap heeft verstopt. Het gemeentebestuur van Rijssen blokkeert tot op de dag van vandaag ieder initiatief voor een standbeeld of een straatnaam voor haar zoon Belcampo.
Dat twee Poolse meiden wellicht trots zijn op hun afgetrainde lijven en daar graag een mooie fotoserie van zien, dat zij daar een zakcentje mee bij kunnen verdienen, dat is natuurlijk helemaal ongehoord. Tonny de Jong mocht zoiets nog doen in de jaren ’90, maar voor Bella en Wojcik gelden heden ten dage andere criteria.
Gezien de krenterigheid van het Nederlandse bedrijfsleven als het op fotografie aankomt vind ik dit onbegrijpelijk: gratis en voor niets beschikt Nijhoff Wassink nu over een professionele fotoreportage. Dankzij de Playboy is deze nu tot ver buiten de eigen kring verspreid. Beter kan het niet.
Tijdens de spelen van Sochi kan Rijssen gelukkig weer normaal ademen: de beide shorttracksters zullen dan vanwege de olympische regels in een ander pak aan de start verschijnen. Voor mij een goede reden om zometeen bij de Winterspelen eens verder te kijken dan het langebaanschaatsen: shorttrack schijnt een mooie sport te zijn.
Het makkelijkst is je aankopen voor de Kerst ruim tevoren via internet te bestellen. Wat verwacht je anders van een persoon met ‘internet’ in zijn naam. Het is dan wel gemakkelijk en kostenbesparend; maar er is ook werkelijk niets persoonlijks meer aan. Neem nou het inkopen van een parfum bijvoorbeeld. Dat is bijna hetzelfde als bloggen, chatten, mailen, twitteren, kortom het invoeren van tekst met een al dan niet verwacht eindresultaat. Tja daar hoef je mij ook niets meer over te vertellen. Ik was er van overtuigd dat ik op de fiets ietsje duurder uit zou zijn dan op de iPad. Maar dan heb je ook wat … of niet?
Prachtig om te beleven hoe de dames van Kruidvat, Ici Paris, Douglas, Hollywood, Etos, enkele parfumerie drogisterijen op Fred, Fahrenheit en Reinkenstraat en stad reageren op mijn steeds weer tevoorschijn halen van het getrokken lootje met die moeilijke parfumnaam.
Een bloemlezing van de opmerkingen en belevenissen, de spannendste eerst. Op de Fred storm ik tegelijk met de Politie het pand van Ici Paris binnen. Als ik aan de fraai uitgedoste dames vraag waarvoor zij kwamen, antwoorden zij veelbetekenend: “Ik zou het echt niet weten; wij waren met pauze!”
het verfomfaaide getrokken kerstlootje met de voor mij nieuwe parfumnaam
In Hollywood word ik lacherig verwelkomd (wellicht doordat ik niet direct op de naam kom?). De vrouw die mij helpt heeft er zelf nog nooit van gehoord maar doet alsof en haar collega corrigeert mij: “Narciso”, is de voornaam en niet Enrico (mijn buurjongen) maar die verkopen wij niet. “Ook niet in de aanbieding”, probeer ik nog? Dan barsten zij allebei in schaterlachen uit en schuddebuikend van het lachen weten zij nog uit te brengen: “Nee, ook niet in de aanbieding …”.
Weer mijn fiets van het beugelslot halen, weer mijn rechterbroekspijp vastzetten.
De Kruidvatten waarvan er negen zijn in Den Haag zijn uiterst vriendelijk en behulpzaam in het melden dat Rodriguez (het tweede deel van de naam op mijn briefje) helaas is uitverkocht maar blijken wel Essence (het derde deel van de naam) in oogmake-up te hebben … Natuurlijk toevallig dezelfde typenaam maar niets met mijn parfum van doende.
De Etos vestigingen zijn het rustigst op de dagen voor de Kerst. Daar weet een caissière te melden dat het merk bij Calvin Klein hoort, ja zij kende het wel?!?
Ach leefde mijn tante Trees nog maar, ‘tante Thérèse’ voor haar chique Maison Rimmel in de Hoogstraat. Daar had ik wel binnen het afgesproken budget van het kerstcadeau gebleven.
De smaken zijn echter op, het loopt tegen vijven en ik moet toch echt iets onder de boom hebben liggen. Dat betekent een surprise waarmee het voor de betrokkene lijkt alsof ik geslaagd ben in de aanschaf van haar of zijn wens.
In een gedicht leg ik uit dat dit de dummy is voor het cadeau dat via internet onderweg is …
Zo ergens rondom de eerste dag van de winter is het tijd voor Nederland om zijn jaarlijkse kerststal weer op te tuigen. Dit jaar staat deze kaasstolp in Leeuwarden, alwaar gul en vrijgevig Nederland zijn jaarlijkse aflaat mag doen.
Terwijl wij op de radio mogen vernemen dat onze samenleving weer 8000 nieuwe daklozen heeft geproduceerd, kunnen wij weer een muziekje aanvragen bij 3FM Serious Request en ons een weldoener voelen. Op 24 december zal dan het kabinet de ultieme selfie maken: in de dagen van Balkenende was dit een zeer christelijke verdubbeling van het opgehaalde bedrag, in de crisisjaren van Rutte een oproep om de broekriem aan te halen waar het goede doelen betreft en vooral geld uit te geven aan duurzame consumptiegoederen.
Voor al diegenen die naar Leeuwarden gaan: nadat je jezelf vereeuwigd hebt voor Het Glazen Huis, vergeet vooral niet om nog wat daklozen de goot in te trappen, scheld op de weg terug naar huis nog wat vieze werklozen uit en vraag tot slot nog een laatste deuntje aan van Beyonce, of als u wat ouder bent: Madonna. Verheug u nu na al deze liefdadigheid op het Kerstdiner.
Dat laatste zal ik ook doen: ik verheug me al sinds Pasen op de aankomende Kerstdagen, met lekkere wijn. Bij een enkele fles zal het zeker niet blijven. Vermoedelijk eten wij kalkoen. Of misschien wel parelhoender, dat is immers goed voor de economie. Het Glazen Huis krijgt van mij wederom geen cent, zelfs geen Bitcoin. Want ook ik haal waar nodig de broekriem aan.
Haagspraak 