Le Tour de Tommy: Rennes – Mûr de Bretagne

Parijs is nog ver. Zeker als je Tommy heet: met zijn korte pootjes kan onze columnist niet bij de trappers. Sturen kan hij ook niet. Blaffen wel.

Ook vandaag gaat de Tour verder door Bretagne, het land van de grote held van de stripreeks Asterix: het hondje Idéfix. In tegenstelling tot mijn persoontje werd Idéfix wél gewaardeerd door zijn baasjes en niet ergens vastgebonden aan een boom in Frankrijk achtergelaten om de Tour te verslaan.

Voor wat betreft Bretagne: het zal wel weer een saaie dag worden, zeker omdat de renners morgen een ploegentijdrit te overleven hebben. Ik zou de TV uitlaten tot ergens in de finale. De finish wordt verwacht ergens tussen vijf en half zes. Geef het een half uurtje voor de finale en u heeft genoeg gezien.

Het wordt deze keer geen sprintersbal, maar de aankomst op Mûr de Bretagne geeft ook niet persé veel ruimte aan klimmers. De slotklim van twee kilometer vlakt in de laatste honderden meters af. Reken erop dat een Joaquim Rodriguez hier niet zomaar zijn kunstje van Huy kan herhalen. Reken op een eindsprint met een klein groepje. Ik zet zelf in op Valverde, een killer met een scherp eindschot. Daniel Martin lijkt me ook een goede kandidaat. In het geval u echt een Fransman wil zien winnen: Gallopin. Laat u vooral niets wijsmaken door de commentatoren van de NOS: dit is niets voor de Mollema’s en dergelijke van dit peloton. U zal ze niet te zien krijgen.

Woef.

Le Tour de Tommy: Livarot – Fougières

Parijs is nog ver. Zeker als je Tommy heet: met zijn korte pootjes kan onze columnist niet bij de trappers. Sturen kan hij ook niet. Blaffen wel.

Ieder jaar gaan tienduizenden Nederlanders op vakantie naar Frankrijk. Alvorens te vertrekken binden ze thuis hun hond aan een boom. Al jaren is dit gedrag een doorn in het oog van de dierenbescherming. De redactie van Haagspraak maakte het dit jaar helemaal bont: ze namen hun hondje, mij, mee naar Frankrijk om me daar aan een boom vastgebonden achter te laten. En dan wilden ze ook nog eens dat ik de Tour ging verslaan.

Eén van de beesten die je hier in dit land als aan een boom gebonden hondje tegen kan komen is De Das. Dat is dan ook de bijnaam van de man die uit de provincie komt waar vandaag de Tour finisht: Bernard Hinault. Net als de andere Franse vijfvoudig tourwinnaar, Anquetil, die van zijn vrouw scheidde om met zijn schoondochter te trouwen, stond Hinault ook niet bekend om zijn sociale gedrag: zijn bijnaam dankte hij aan het feit dat hij altijd vooral aan zichzelf dacht. Gelukkig heb ik als verslaggever ‘de das’ dus nog niet hoeven interviewen.

De Bretonse etappe naar Fougières wordt een feestje voor de sprinters, die hier wel eens een laatste kans zouden hebben, voor ze de Champs-Elysees bereiken. De sprint loopt licht bergop, verwacht een wind die enigszins van achteren komt. Sprinters met power zijn hier in het voordeel. Denk aan Degenkolb, Sagan, Greipel, die al twee zeges binnen heeft. Mocht hij zijn treintje deze keer niet laten ontsporen zou u zelfs aan Cavendish kunnen denken. Ik durf het niet.

Woef.

Le Tour de Tommy

Parijs is nog ver. Zeker als je Tommy heet: met zijn korte pootjes kan onze columnist niet bij de trappers. Sturen kan hij ook niet. Blaffen wel.

Na het uitvallen van Tom Dumoulin vroeg de redactie van Haagspraak mij om de Nederlandse honneurs in de Tour de France waar te nemen. De redenatie was simpel: Gesink is een aardige jongen, maar we verwachten niets meer van hem. Ten Dam is een bikkel, maar hij bewijst dat iets te vaak nadat hij op de grond is gaan liggen. En Mollema? Tsja, ook geen Hagenees he? De opdracht is simpel: vanaf de zijlijn naar fietsers blaffen en af en toe mijn poot optillen.
Voor vandaag betekent dat dus commentaar vooraf over de etappe naar Le Havre, in Normandië, het land van Jacques Anquetil. ‘Monsieur Chrono’, overleden in 1980, was ook in het dagelijks leven een man van de klok. Hij kwam altijd op tijd aan. Was hij drie minuten te vroeg, aldus zijn weduwe, dan wachtte hij drie minuten bij de deur alvorens aan te bellen. Laten we hopen dat in de verwachte winderige rit vandaag het peloton zich in zijn nagedachtenis wel aan het tijdsschema zal houden. De rit van gisteren was sloom genoeg.
Tot slot mijn voorspelling: Peter Sagan. Cavendish kan u definitief afschrijven en de helling in de laatste kilometer zal Greipel neutraliseren. Aan Franse sprinters hoeft u al helemaal niet te denken: die waaien tot nog toe steevast weg.
Aan deze voorspelling kan u geen rechten ontlenen: ik ben immers een hond die niets van fietsen begrijpt. Vraag de redactie maar om een andere wielerverslaggever…

Woef.

Zonsverduistering vanuit Duitsland

De zonsverduistering eind vorige week was een van de beter verborgen gebeurtenissen van 2015 tot nog toe. Maar weinig mensen kregen er iets van mee.

Gedeeltelijke zonsverduistering in Duitsland. Foto: Edith Smal
Gedeeltelijke zonsverduistering in Duitsland. Foto: Edith Smal

Edith, mijn bazin, had gisteren bij de Opûh Koffie dan ook iets om dit wekelijks gezelschap mee om de oren te slaan: een foto van een gedeeltelijke zonsverduistering genomen in Duitsland, genomen afgelopen vrijdag om 10.30.

Zo zie je maar: als je niet de hele ochtend in het café op de bank blijft zitten, heb je af en toe iets om te laten zien!

Signalering voor loslopende honden in het verkeer

Loslopende honden vormen in de stad vaak een bron van ergernis. Toch is met behulp van minimale regulering en strakke handhaving dit probleem eenvoudig de kop in te drukken:

Verkeerssignalering voor honden: 2 rode strikjes geven aan wie voorrang heeft
Verkeerssignalering voor honden: 2 rode strikjes geven aan wie voorrang heeft

Net als bij een boot of een vliegtuig, is ook bij een hond de signalering erg belangrijk. Djazz geeft hier het goede voorbeeld: als je van rechts komt zie je het groene strikje en weet je dat je voorrang hebt. Als je van links komt zie je het rode strikje en heeft Djazz voorrang.

Alles wat wij nu nog nodig hebben is een strakke handhaving door de no – nonsense jongens van de verkeerspolitie en we zijn klaar!