De graaiers van Haagspraak

Het volgende opiniestuk is geschreven door een hond. Wij benadrukken met klem dat dit geen reflectie betreft van de mening van onze redactie. De redactie is niet verantwoordelijk voor eventuele feitelijke onjuistheden in het artikel.

Over precies een maand, op 10 oktober, bestaat Haagspraak vier jaar. Dat zal gevierd moeten worden. Vorig jaar ging de viering gepaard met (minimaal) twee-en-een-halve fles champagne, de hamburgers van Café van Beek en algehele hilariteit. Nu, een jaar later, zal dit uiteraard nog beter moeten. Wij willen een groter, duurder en extravaganter feest. En een bonus. Liefst op kosten van de belastingbetaler.
Daar begint het probleem, de eisen zijn er wel, zo wil:

Ondertussen is Sacha Kahn, die nog altijd volhoudt dat hij ons allen heeft verzonnen, al weer enkele maanden inactief en is ook de schrijver dezes niet tevreden met het karige droogvoer dat ik als beloning ontvang voor mijn stukjes. Wij hebben dan ook gezamenlijk protest aangetekend tegen de bonusregeling die de heren in gedachten hadden.

Eergisteren werd ik ineens op het matje geroepen.

De heren IJsman en Interniek (hier is geen verkorte achternaam bij te verzinnen) was ter ore gekomen dat ik mij had uitgesproken tegen de plannen voor schaamteloze zelfverrijking van onze redactie. Niet alleen was mijn anonieme dreigement om de misstanden bij Haagspraak aan de Haagse media* te lekken effectief gebleken, mijn naam was ook gelekt.

De heren wezen mij er fijntjes op dat ik de afgelopen Tour de France onverrichterzake terug was gekeerd uit Frankrijk en dat ze het eventueel ook wel zonder wielerverslaggever konden redden. Ook die gedichtjes van Sacha mochten wel wegbezuinigd worden. Zo zou er genoeg geld overblijven om de bonussen van Haagspraaks bazen te betalen.

Ik slaagde er ternauwernood in om mijn baantje bij Haagspraak te behouden. Wat ze met Sacha gedaan hebben weet ik niet, ik heb de man sindsdien niet meer gezien. Ook zorgde de consternatie ervoor dat de redactie zijn wensen in heeft moeten trekken: zij accepteerden een loonsverhoging als compensatie voor het schrappen van de bonus.

Dan moeten ze nu wel eerst een subsidie uit de gemeente Den Haag weten te trekken…

Woef!

*Welke ‘Haagse media’ Tommy in gedachten had is de redactie niet duidelijk. Wellicht wilde hij contact zoeken met Omroep West. Navraag bij directeur Gerard Milo leerde dat zij nog van niets wisten.

De wraak van Tommy

Al twee weken was onze Tommy spoorloos. Wij hadden hem nog wel zo zorgvuldig in een bos nabij Mont Saint Michel gedropt om voor ons de Tour te verslaan. Vanochtend stond hij ineens op Hollands Spoor. Een redactielid liep hem daar tegen het lijf.

Redactielid: “Wat doe jij hier? Hoor jij niet voor ons de Tour te verslaan?”
Tommy: “Ik heb er genoeg van, gisteravond heb ik de TGV naar Parijs genomen. Hier ben ik weer. Alles beter dan Frankrijk.”
R: “Je bedoelt die aanslagen in Nice?”
T: “Nee, de aanslag op de Tour, door de organisatie zelf!”
R: “Ik snap het niet…”
T: “Gisteren was het 39 jaar en 1 dag geleden dat Tommy (Simpson, red.) overleed. 39 is 3 keer 13…”
R: “Ja, wij kunnen rekenen.”
T: “Tommy overleed op vrijdag 13 juli 1967, in de 13e etappe van de Tour, op de Mont Ventoux. Gisteren stond ik daar verkleund bij zijn monument, te wachten op de renners.”

tommy van beek bij het monument van tommy simpson. foto:  boris doesborg
Tommy bij het monument van Tommy Simpson. Foto: Boris Doesborg

R: “Maar die etappe was ingekort.”
T: “Ja, dus ik naar beneden lopen. En een gedrang dat het daar was. Ik ben bij de nieuwe finish, 6 kilometer onder de top, nog een kilometer verder gelopen. Daar lukte het me eindelijk om me tussen de massa door te wurmen. De eerste renners in koers, waaronder Thomas de Gendt, waren toen al voorbij. Door dit geklungel van de organisatie had ik de etappewinnaar gemi…”
R: “Ze maakten er een zootje van hè? Motoren en publiek die renners in de weg zaten, tijdscompensaties voor alle betrokkenen behalve Mollema en een onbestrafte hardloper in de gele trui op het parcours…”
T: “Je laat me niet uitpraten. En ja, het is een zootje, de organisatie van de Tour kan zich na 103 jaar nog niet eens aan zijn eigen regels houden. Maar goed, waar was ik?”
E: “Je had je tussen het publiek door…”
T: “Precies, dus ik steek mijn neus uit tussen die laveloze nepsupporters, gaat er ineens een motor voor mij vol in de rem. Drie renners knallen er tegenaan.”
E: “Je wil toch niet zeggen d..?”
T: “Toen ik weer overeind gekrabbeld was zag ik nog net Froome in zijn gele hemdje wegrennen. Ik riep hem nog na: Man, neem die gebroken fiets mee! Je laat je rotzooi toch niet zomaar op straat achter?!”
R: “Tommy…”
T: “Ik ben maar naar huis gegaan. Gelukkig heeft Tommy (Simpson, red) dit dankzij de inkorting van de klim niet mee hoeven te maken.”
R: “Woef zeggen we dan maar hè?”
T: “Ja, zoiets…”

Tweedeling in de Opûh Koffie

Vorige week las ik een verontrustend bericht in de Facebookgroep van de Opûh Koffie, die al anderhalf jaar in Café Van Beek werd gehouden: onder de leiding van de oprchter Marco Raaphorst besloot een groep opstandige koffiedrinkers een nieuw café uit te proberen: Café De Bieb. Uiteraard zag ik dit niet zitten. Ik probeerde dan ook om Marco tot de orde te roepen. Zijn antwoord, “Koest!” heb ik verder genegeerd.

opuh koffie door anne van dalen
Tekening: Anne van Dalen

Gelukkig toog de harde kern van de koffiedrinkers, waaronder de subgroep die al enige tijd bekend staat als ‘Opûh Sigaar’ of ‘Opûh Oude Jenever’ de afgelopen woensdag alsnog naar Van Beek. Enkele afvalligen, waaronder oprichter Marco, koffiehater Bob en Interniek bezochten Café De Bieb, alwaar zij agressief de promotie van hun evenement ter hand namen.

Één van de vragen die de afsplitsing opriep was: hoe moeten beide versies van dit in tweeën gedeelde wekelijkse evenement nu gaan heten? Ik vroeg het aan de deelnemers en dit kwam eruit:
Bob: “Nou van een in elk geval Opuh Koffie lijkt me
Gio: “Bij de Bieb heet voortaan Opuh Boek”
Casper: Wat een ongein, kan tog allebei Opuh koffie heten (hebbie een opuh hagt ofso?)
Roel hoorde ik nog zeggen dat de groep die zich bij Marco Raaphorst bevond zich voortaan ‘Opûh Koffie’ zou noemen en de andere groep ‘Bakkie Zonder Naam’.

Ik ben benieuwd hoe het morgûh zal gaan. In ieder geval zal ik mijn naam niet veranderen in Tommy de Bieb…

Woef!

Giro d’Italia 2016: 1 -Tijdrit Apeldoorn

Vandaag ben ik aanwezig bij de openingstijdrit van de Giro d’Italia 2016 in Apeldoorn. Voor zover mogelijk zal ik via Twitter (https:// twitter.com/tommyblaft) verslag doen en tweets hier posten.

Woef.

De Giro d’Italia: vooruitblik op het Wielerjaar 2016 – Deel 2

De redactie moest onze vrolijke viervoeter er even op wijzen, maar hier is hij dan toch: deel 2 van Tommy’s voorbeschouwing op het wielerseizoen, over de Giro d’Italia. Op Twitter liet Tommy al weten nog op zoek te zijn naar vervoer:

Natuurlijk maakt de redactie weer gebruik van de gelegenheid om mijn viervoetige persoontje belachelijk te maken. Ik zou hen erop willen wijzen dat mijn vervoersvraag niet alleen serieus is, maar ook voortkomt uit de onwil van Haagspraak om mijn ‘vakantie in de Appenijnen’, zoals niet-nader-te-noemen redacteuren het al noemden, te financieren.

De Giro d’Italia

is niet alleen met enige afstand de mooiste wielerwedstrijd ter wereld, ook is de als tweede van de drie grote ronden ontstane wedstrijd het laatste decennium, zoals eerder de Vuelta dat was, een ronde geweest die erg veel vernieuwd heeft. Met buitenlandse starts, waaronder 2002 en 2010 in Nederland en wellicht in de toekomst zelfs een start in Noord-Amerika en de Verenigde Arabische Emiraten, schrijft de directie van deze ronde, die sinds 1909 wordt gehouden, het woord ‘ambitie’ met een hoofdletter A.

Betaald om thuis te blijven

In 1930 zag de toekomst van de race er minder rooskleurig uit: de afgelopen jaren was de ronde gedomineerd door één man, Alfredo Binda, in 1927 de eerste wereldkampioen op de weg. Binda presteerde het in 1929 zelfs om acht etappes op rij te winnen. De organisatie van de Giro vreesde voor een teruglopende belangstelling voor zijn race en een faillissement.

Op een dag in het vroege voorjaar stonden een paar mannen van de Gazetta Dello Sport aan de voordeur van de Fuoriclasse, die op dat moment al 4 Giro’s en 33 etappes gewonnen had. Zij hadden een aanbod voor Binda dat hij niet kon afslaan: 22.500 Lire, een bedrag gelijk aan dat wat de winnaar van de Giro zou ontvangen. Op één voorwaarde: Binda zou niet starten in de Giro van 1930*.
Alfredo Binda nam het geld aan en won hierna in 1933 voor de vijfde en laatste keer de Giro d’Italia. Zijn 5 eindzeges in werden later geëvenaard door Coppi en Merckx, zijn record van 41 ritzeges werd pas in 2003 verbroken door sprinter Mario Cipollini. Zijn 3 wereldtitels op de weg werden geëvenaard door Rik van Steenbergen, Eddy Merckx en Óscar Freire.

Wellicht had Binda nog meer kunnen winnen in zijn wielercarriëre, zei het dat deze in 1936 in Novi Ligure, woonplaats van latere wielerlegende Fausto Coppi, voortijdig tot een einde komt. Tijdens Milaan-San Remo breekt Binda hier zijn dijbeen. Na de Tweede Wereldoorlog keerde hij terug in de wielerwereld om nogmaals het onmogelijke te presteren: als ploegleider van zowel Coppi als Bartali slaagde hij erin om beide aartsrivalen in de Tour van 1949 te houden, wat geen geringe prestatie was: in het wereldkampioenschap van 1948 waren ze nog gezamenlijk afgestapt, het verlies van de tegenstander was voor hen belangrijker dan de eigen winst.

De start in Apeldoorn

De 99e Giro start dit jaar in Apeldoorn met een tijdrit van bijna 10 kilometer. De organisatie hoopt hier wellicht op een zege van Fabian Cancellara, die in zijn laatste jaar als renner de Giro wilde rijden, maar vlak zeker Tom DuMoulin niet uit. Hierna volgen twee vlakke sprintetappes** (goh…) in Nederland naar Nijmegen en Arnhem, gevolgd door een vroege rustdag en een verplaatsing naar het uiterste zuiden van Italië.

Kijktips voor de editie van 2016

Bezienswaardige etappes zijn er natuurlijk genoeg in de Giro, die graag spectaculair aankomt in de centra van steden, maar er zijn natuurlijk etappes die eruitspringen:

  • Etappe 6 naar Roccaraso, een vroege eerste bergrit, gaat door de Appenijnen en is een eerste test voor de klassementsrenners.
  • Etappe 9, een individuele tijdrit, zal voor een verschuiving in het klassement zorgen. Tom DuMoulin zal hier moeten uithalen, wil hij een kans hebben in deze Giro.
  • Etappe 10, door de Appenijnen, is 219 km lang en gevaarlijk voor de klassementsrenners.
  • Etappe 14, in het derde weekend, gaat over het bloedmooie parcours van de ‘ring’ van Pordoi, Sella, Gardena en Campolongo in de Dolomieten en is een absolute aanrader voor de liefhebbers van berglandschappen. De finale is hels, met de minder bekende, maar afgrijselijk stijle Passo Giao (11,5 km, 9,8 %) en de wat kalmere Valparola. De finish is na een afdaling in Corvara.
  • Op 22 mei is er de klimtijdrit van 10,8 km.
  • 24 mei, direct na de rustdag is er een bergrit naar Andalo, die weleens wat zou kunnen doen in het klassement. Niet iedere renner komt immers sterker uit de rustdag.
  • Het laatste weekend belooft spektakel te leveren, met de ‘Cima Coppi’ van deze editie: de 2744 m hoge Coll dell’Agnello en een laatste alpenrit naar Sant’Anna di Vinadio. Er is nog een risico voor de één na laatste etappe: de Agnello is de enige weg naar finishplaats Risoul. Bij teveel sneeuwval zal er niet veel van deze etappe overblijven.

De favorieten

Iedere Nederlander kijkt natuurlijk naar Tom DuMoulin. Terecht. Ik kan mij niet herinneren wanneer het Nederlandse wielrennen er voor het laatst iemand bijkreeg die zo’n gruwelijk vermogen effectief op de weg over kan brengen. Mijn naamgenoot heeft zeker de klasse om in de toekomst grote rondes te winnen, maar of zijn ploeg die ook heeft is de vraag. Aan de andere kant: de Raboploeg had in het verleden kampioenen als Menchov en Freire, die bij wijze van spreken hun eigen bidons nog moesten ophalen. Zij wonnen meer grote koersen dan de rest van die ploeg bij elkaar.

Het deelnemersveld lijkt relatief zwak dit jaar, dit zou een voordeel kunnen zijn voor DuMoulin, maar als je bedenkt dat Landa, de nummer 3 van 2015, vorig jaar de etappe over de Mortirolo won, vóór Contador, zou ik niet te vroeg juichen. En dan zou hij ook nog ergens onderweg Vincenzo Nibali kwijt moeten raken. Ga er maar aan staan. Andere renners die ik noem zijn: Rigoberto Uran Uran, Esteban Chaves, Rafal Majka en dan nog Zakarin en Pozzovivo.
Één naam ontbreekt nog in mijn lijstje: Alejandro Valverde. De Spaanse veteraan rijdt dit jaar zijn eerste Giro en dat zal niet voor het spel zijn, maar voor de knikkers. Dit is allicht zijn laatste kans. Of hij sterk genoeg zal zijn in de lange en zware beklimmingen vraag ik mij af.

Woef.

* Het omkopen van Binda zou ook verband houden met de ‘ontdekking’ door Costante Girardengo van Learco Guerra, een renner die het publiek aansprak en nadrukkelijk gesupport werd door de Fascistische partij.

** Liefhebbers van de Veluwe zullen natuurlijk de Posbank noemen als een favoriete col, maar echt serieus kan je deze muggenbult toch niet nemen vanuit het perspectief van een beroepswielrenner. Voor de gemiddelde toerfietser, voorzien van ballonkuiten en bijbehorende bierbuik, is deze heuvel natuurlijk wel een kluif.

Bronnen:

http://www.cyclingnews.tv
http://www.steephill.tv
http://www.uci.ch/road/calendar/