Auteur: pieter musterd

Gepassioneerd fotograaf van alles wat los en vast zit. Ik probeer niet de werkelijkheid (wat dat dan ook is) te reproduceren maar mijn visie op de werkelijkheid. Brede culturele belangstelling en sinds kort ook Blogger voor Haagspraak.

De overgang van 2013 naar 2014

Ondanks mijn tegenzin tegen alle verplichtingen van die verschrikkelijke decembermaand, (sinterklaas, kerstmis, oud en nieuw) lukt het natuurlijk nooit om dit totaal te negeren. Iets wat ik het liefste zou willen. Dus ik probeer er maar het beste van te maken.
Via de sociale media had ik gelezen en gezien dat de mannen van Duindorp het grootste vuur ooit aan het bouwen waren.
Ik op mijn fietsje door de duinen richting Zuiderstrand waar de bouw in volle gang was. Het was er feest. Een discjockey zorgde voor de muziek, mannen, vrouwen en kinderen krioelden rondom grote stapels pallets die lagen te wachten om hogerop te komen. Alom heerste daar een heel gemoedelijke sfeer.

eind van de middag op oudjaarsdag was hij al behoorlijk hoog
eind van de middag op oudejaarsdag was hij al behoorlijk hoog

Geen klusje voor mensen met hoogtevrees. Ik schatte de hoogte toch al gauw op zo’n 20 meter. Geen beletsel voor heel wat jongens om hier tegenaan te klimmen. Er moest een groepsfoto gemaakt worden onder de vlag ADO Duindorp.

Haagse kleuren, ADO en Duindorp
Haagse kleuren, ADO en Duindorp

’s Avonds genoten van Sjaak Bral (wel heel erg storend dat zijn show halverwege werd onderbroken voor een uitbundig reclameblok), daarna Theo Maassen, wat eten en drinken bij de buren en niet te laat naar bed want om 12.00 is er weer de jaarlijkse nieuwjaarsduik bij Kijkduin. Waar ik overigens alleen maar naar toe ga om te fotograferen.
Het waaide behoorlijk, erg koud, het water was met zijn 7,5 graad nog warmer dan de buitenlucht. Gauw schieten, snel naar huis om op facebook en flickr wat te plaatsen.
Maas helaas. Thuisgekomen zag ik dat ik mijn camera niet goed had ingesteld en alle foto’s bewogen waren. Shit.
Maar in Kijkduin hebben ze tegenwoordig twee nieuwjaarsduiken op dezelfde dag. Om 12.00 uur de wilde ongeorganiseerde duik, die al jaren achtereen plaatsvond. Sinds vorig jaar is er een tweede bijgekomen, een gesponsorde duik ten bate van het “Zeldzame Ziekten Fonds”. Daar liep ook iemand rond in een jack met D66 op zijn rug. Is die partij nu ook al een zeldzame ziekte geworden”?
Deze tweede duik werd veel drukker bezocht en gedoken bovendien scheen het zonnetje op dat moment gelukkig. Als je de foto bekijkt ziet het er zeker niet winters uit.

Frisse nieuwjaarsduik in het zonnetje
Frisse nieuwjaarsduik in het zonnetje

En dan is vandaag een nieuw kalenderjaar begonnen en gaan we gelukkig weer over tot de orde van de dag.
Ik wens alle auteurs en redacteuren van Haagspraak en alle mensen die dit stukje lezen een geweldig, gezond en vooral creatief 2014.

Nog niet zo druk als in Scheveningen...
Nog niet zo druk als in Scheveningen…

Noordeinde 66

Deze lange witte schutting vraagt om behandeling...
Deze lange witte schutting vraagt om behandeling…

Noordeinde 66 te Den Haag (geheel in de steigers) was van 1995 tot 2003 de woning van Koning Willem-Alexander, en vanaf hun huwelijk in 2002 ook van Koningin Máxima.
Het pand is, volgens een bericht in het AD van 15 februari 2008, door Willem Alexander voor 3 miljoen euro verkocht aan de Rijksgebouwendienst.
De geschiedenis van het huis is interessant. Het was altijd in het bezit van de Oranjes. In 1993 verkocht prinses Juliana het pand aan haar kleinzoon Willem-Alexander. Zou prinses Beatrix het nu weer teruggekocht hebben? Of was die verkoop aan de Rijksgebouwendienst een handigheidje om een paar miljoen aan het familiekapitaal toe te voegen?
Momenteel wordt dit pand, grenzend aan het Paleis Noordeinde, grondig verbouwd tot de tweede woning en het secretariaat van Prinses Beatrix. Ik vermoed dat als dit klaar is, prinses Beatrix naar haar geliefde Drakensteyn zal verhuizen. Het paleis Huis ten Bosch zal daarna bewoond gaan worden door het huidige koningspaar. Beatrix krijgt dan een geheel zelfstandig onderkomen naast het werkpaleis van haar zoon. Want een beetje toezicht van een ervaringsdeskundige kan nooit kwaad.
Den Haag als de “stad van de lege paleizen” (Paul van Vliet) is al een tijdje niet zo actueel meer.

Het pand dateert uit 1757 en de opdracht voor de bouw werd gegeven door Willem Robert Schieffel. Het pand werd door Schieffel verhuurd aan personen die betrokken waren bij het landsbestuur. De laatste huurder was Willem Frederik baron Röell, minister van Binnenlandse Zaken onder koning Lodewijk Napoleon.

Update: op 10 februari 2014 las ik het volgende artikel op de NOS website.

Oliebollen en Appelflappen

Jan Vermolen op het Spuiplein
Jan Vermolen op het Spuiplein

Ik ben er helemaal niet zo dol op
Eigenlijk lust ik ze niet eens

Maar elk najaar, als Jan Vermolen zijn beide oliebollenkramen weer heeft geplaatst op het Spuiplein en aan het Plein, waar zijn zoon Frederico de scepter zwaait (zijn andere zoon, Jantje, is keeper bij Ajax), wordt ik weer een beetje blij van deze vrolijke Oudhollandse Gebakskramen met een duidelijke apres-ski uitstraling. Het wachten is nu natuurlijk op de uitslag van de Landelijke Nationale Oliebollentest. Mocht Jan in de top komen dan worden de rijen onvoorstelbaar lang.
In 2007 werden ze (met een 9) zesde, maar wel de nummer 1 in de Haagse regio.

Op het Plein. Als je goed kijkt zie je René Bom, onze nachtburgemeester hier staan. Zijn dochter werk in deze kraam.
Op het Plein. Hier staat Frederico, de zoon van Jan. Als je goed kijkt zie je op deze foto ook René Bom, onze nachtburgemeester. Zijn dochter werkt in deze kraam.

Alleen tijdens de jaarwisseling, als mijn buurman zijn portiekgenoten heeft uitgenodigd voor een glaasje champagne, een uitgebreide vissalade en een schaal oliebollen en appelflappen wil ik er nog wel eens eentje wegknagen. Gewoon omdat het er bij hoort.
Ik ben een uitzondering ik weet het. Maar dat neemt niet weg dat ik wel kan genieten van al die gezellige verlichte verkooppunten waar zo heel veel Hagenaars en Hagenezen dol op zijn gezien de grote belangstelling vanaf half november al. Ik neem aan dat die oliebollen niet hoeven te wachten tot de 31 ste.
Ik heb me wel eens afgevraagd waar al die mooie oliebollenkramen na je jaarwisseling blijven. Op de website van Jan Vermolen & Zn lees ik dat ze dan de rest van het jaar gewoon als snack-wagens op kermissen staan.

Baileybrug

Hij ligt er nu nog mooi bij
Hij ligt er nu nog mooi bij
Na de grote brandramp
Na de grote brandramp

Harold de Bree (Voorschoten 1966) maakt in zijn werk veel gebruik van industriële vormen, vaak ook militair van oorsprong. De vijver voor het Gemeentemuseum is de ideale locatie, het verfijnde Berlage gebouw vormt een prachtig contrast met de ruwe materialen van de brug.

Er zijn legendarische verhalen bekend over het gebruik van baileybruggen. De eerste brug werd onder vuur bij Leonforte gebouwd. Toen deze brug de overkant bereikt had, was hij door beschietingen door tanks en artillerie niet meer in staat om zware belastingen te dragen. Omdat het vervangen van de beschadigde zijpanelen betekende dat de brug afgebroken moest worden werd besloten om nieuwe zijpanelen tegen de beschadigde te bevestigen. Dit werd later een standaardmethode.
In de Tweede Wereldoorlog werden alleen al in Italië ruim 3000 baileybruggen gebouwd met een totale lengte van 90 km om de door de Duitsers en Italianen vernietigde bruggen te vervangen. De langste brug werd over de Sangro gebouwd met een lengte van 343 meter.
Op dit moment worden nog steeds oude delen van de baileybruggen in Nederland gebruikt in het station van Eindhoven. En in Hengelo is De Boekelosebrug, de baileybrug over het Twentekanaal, nog steeds in gebruik en onlangs goedgekeurd door Rijkswaterstaat voor gebruik tot 40 ton.

Performance
Tijdens de performance op zaterdag 14 september 22.00 zal deze Baileybrug als onmisbaar militair instrument veranderen in een zwartgeblakerd karkas.
Door de brug te verbranden krijgt dit kunstwerk een andere energie en de verwoeste brug geeft een emotionele aanblik. Er gaat een geestuitdrijvende kracht uit van de kunstenaar die zijn eigen werk vernietigd, een dramatische gebeurtenis, in de openbaarheid, als een hedendaagse iconoclast.

Kom kijken en neem uw camera mee
Kom kijken en neem uw camera mee

(bijna alle teksten heb ik van van internet bij elkaar gescharreld. De foto’s heb wel helemaal zelf gemaakt)

UPDATE

Na de “grote brand”, ben ik de volgende ochtend gaan kijken naar het eindresultaat. Ik vond het wat tegenvallen maar oordeelt u zelf.

Zo zwartgebladerd vond ik het niet...
Zo zwartgebladerd vond ik het niet…

Zomergast: Hans Teeuwen

Zomergast: Hans TeeuwenPresentator Wilfried de Jong

Zondagavond 28 juli 2013. VPRO Zomergasten
Ik doe er altijd wat langer over om mijn mening te vormen dan menig twitteraar die tijdens de uitzending al massaal van zich liet horen.
Om te beginnen vind ik het concept van Zomergasten een verademing in vergelijking met de gangbare programmering van willekeurig welke TV-avond en omroep dan ook. Ik heb hem helemaal uitgezeten. Het snookeritem was voor mij het moment voor de plas, een hapje en een drankje. De boog kan niet altijd gespannen staan. De blaas ook niet.
Bij Hans Teeuwen heb ik geen nieuwe dingen kunnen ontdekken. Als kunstenaar zou je mogen verwachten dat hij zichzelf blijft vernieuwen, als artiest verwacht je dat hij zijn kunstje professioneel laat zien. Dat laatste was het geval. Het was een Hans Teeuwen one-man-show waarin hem het platform werd geboden zijn onwrikbare standpunten nogmaals te presenteren. Mijn waardering voor Hans Teeuwen is niet gegroeid, integendeel. Hij staat stil en stilstand is achteruitgang.
De uitzending begon, na de introductie, met een heel erg tuttig filmpje van twee synchroon tapdansende mannen, begin 50er jaren schat ik. Kom daar nu nog maar eens om. Hierom heb ik wel dubbel gelegen. Zijn keuzefilm, iets over de pornoindustrie in LA, heb ik laten schieten.
Eigenlijk zou Zomergasten geen bekende Nederlanders moeten uitnodigen. We weten al veel te veel (vaak meer dan we willen weten) van ze en zij weten te vaak hoe ze een uitzending naar eigen hand kunnen zetten zodat elke verrassing bij voorbaat onmogelijk lijkt. Er zijn genoeg interessante onbekende Nederlanders, kunstenaars, wetenschappers, “paradijsvogels”, die in de luwte van de media met hele boeiende dingen bezig zijn. Gelukkig komen die deze zomer ook nog aan bod.

Eindoordeel: een voldoende, maar meer dan een 6+ is het niet geworden.

Ik las ergens op internet in een commentaar dat deze eerste Zomergast nog niet op rolletjes liep. Zomergasten hoort nooit op rolletjes te lopen, dus dat beschouw ik als een compliment voor Wilfried de Jong.

Bij uitzending gemist is de hele uitzending nog terug te zien.
Ik weet niet hoe lang dit tot de mogelijkheden behoort.