Soms loop ik bij het werken aan een reportage onverwacht tegen een volgend item aan. Zo maak ik, vergezeld van een verstokte Groninger, een paar foto’s van het nieuwe Vindhek in het Groningse Noorderplantsoen en zie ik verderop een donker kunstwerk staan. Het programmaboekje van het Noorderzon Performing Arts Festival weet mij te melden dat dit object ‘CORE’ heet.
Volgens het boekje laat CORE ‘de aarde in haar naakte gedaante zien.’ Als we naderbij lopen dan zien we ook iets dat doet denken aan een grote kluit zwarte aarde, omgevallen. Een groepje witte bomen (berken?) ligt op zijn kant. Of het is een zeemijn, met zijn kegelvormige uitsteeksels, een geschubd monster dat dreigend uit het grasveld omhoog steekt.
Bij het kunstwerk staat nog iemand. Ze heeft een spuit in de hand en lijkt bezig het kunstwerk te repareren. Ik vraag haar of ze de maakster van het object is en ze bevestigt dit. De kunstenares heet Suzanne Bodde en ze heeft het object gemaakt in opdracht van het Centrum Beeldende Kunst Groningen. Ze is enigszins verrast door de grote belangstelling voor haar object.
CORE heeft dan ook wat te lijden onder zijn succes: het object staat op de ‘Speelweide’ en de kinderen die hier komen beschouwen het kunstwerk met enige regelmaat als klimobject. Een van de witte takken brak al af dankzij roekeloze ouders die hun kind erop dachten te kunnen zetten. Of moet ik zeggen: domme ouders die niet opgelet hebben bij de natuurkundeles op de middelbare school en wier kroost daar nu voor moet boeten? Of misschien waren het gewoon marketeers die dachten de zwaartekracht en het enorme moment in het bevestigingspunt van de tak af te kunnen bluffen. “Nature cannot be fooled,” zei Richard Feynmann niet voor niets en ook nu hebben we er weer een huilend kind bij, wellicht met de nodige blauwe plekken en bulten. CORE is geen kinderspeelgoed.
Kunstenares Suzanne Bodde repareert ondertussen rustig de kegelvormige uitsteeksels. Deze zijn wel leuk voor kinderen. Je kan erin praten en het kunstwerk zal je antwoorden. Met een onbegrijpelijk gegrom. Het klinkt dreigend.
Deze geluidsbewerking is gemaakt samen met de Haagse geluidstechnicus Menno Keij van Edutones.com.
Suzanne moet haar gereedschap nog even opbergen en nodigt mij uit om de binnenkant van het kunstwerk te bekijken. De ingang is krap ‘en vies,’ zegt ze. Dat lijkt mee te vallen, maar binnen ruikt het dan wel weer als een bouwmarkt. Er is net genoeg ruimte voor twee mensen om te staan. Hier, in wat tevens haar berghok is, bevindt zich de techniek die het object doet spreken. De ‘CORE’ van het object. Daarmee heb ik meer gezien dan de gemiddelde bezoeker van het festival en kan ik ook tevreden huiswaarts keren.
Het festival is inmiddels afgelopen en Suzanne Bodde is nog op zoek naar een nieuwe locatie voor haar kunstwerk. Gezien de Haagse bijdrage aan het geluid is het wellicht iets voor in de Hofstad….
Website van de kunstenares: http://www.suzannebodde.com/
Haagspraak 