Het waait nogal vanochtend. Op het grasveld bij de ingang ligt een afgebroken tak, de automatische deur wordt door de wind weer dichtgeblazen. Bij elke boom vraag je je af hoe hij het volhoudt.
Het is dan ook een heerlijke dag om even een frisse neus te halen: het KNMI heeft niet voor niets ‘code rood‘ afgegeven. Wel even oppassen dat je niet omvalt en even de juiste kant van de bomen kiezen, voordat er iets op je hoofd valt. Voor al diegenen die zich op deze stormachtige maandag op kantoor hebben opgesloten: hier even een kleine impressie. Met veel ruis, van de wind.
De afluisterschandalen rond de NSA stapelen zich op: vandaag werd duidelijk dat de mobiele telefoon van de Duitse bondskanselier Angela Merkel werd afgeluisterd door deze Amerikaanse inlichtingendienst. Zij was niet de enige: 34 andere wereldleiders werden genoemd.
Onze minister-president beschouwt zichzelf waarschijnlijk niet als wereldleider. Hij ‘weet niet zeker’ of hij wordt afgeluisterd. Een ferme reactie, als die van Frau Merkel, op het schandaal blijft ook achterwege.
Daarom lijkt mij de tijd rijp om met zijn allen hier een gokje te wagen: wordt onze minister-president getapt door onze Amerikaanse bondgenoten of niet?
Degenen die de poll juist beantwoorden maken kans op een gratis jaarabonnement op Haagspraak.
Hint: de nickname die Glen Greenwald meegeeft aan voormalig NSA-chef Keith Alexander voorspelt weinig goeds.
Good bye to NSA chief Gen. Keith "Collect It All" Alexander & his deputy John "Chris" Inglis http://t.co/UIknNIGlKC
Het vriendschapsjaar tussen Nederland en Rusland, dat al tijdens haar begin in januari een flinke deuk opliep met de dood van Russisch politiek vluchteling Alexander Dolmatov in Nederlandse vreemdelingendetentie, lijkt met de recente diplomatieke rellen in Den Haag en Moskou en de gevangenneming van de 30 opvarenden van Greenpeace’s ‘Arctic Sunrise’ helemaal schipbreuk te leiden.
Terwijl de vaderlandsche media de diplomatieke rel al een paar weken helemaal uitkauwen, blijven politici uit beide kampen krampachtig de goede relaties tussen Nederland en Rusland benadrukken.
Mocht dit vriendschapsjaar op 9 november met het bezoek van Koning Willem-Alexander nog veilig zijn Moskouse haven behalen, dan zal dit waarschijnlijk te danken zijn aan een een stevige sleepboot of een ouderwetse Hollandse bergingsdienst: een thuiskomst de herinnering aan Peter de Grote, godfather van zeevarend Rusland, onwaardig.
Nederlandse bloemen zijn nog altijd populair in Rusland, dat weten ze bij de Keukenhof ook. Foto: Will Bakker
Het is altijd leuk om zo’n politieke mediahype te testen aan de dagelijkse realiteit. Een leuke gelegenheid voor mij om eens rond te vragen in het Russische deel van mijn vriendenkring. Twee Russische vrienden wilden niet reageren. Twee anderen gaven hun mening:
Daria, 28, sales manager te Moskou, vindt de diplomatieke rel volkomen oninteressant: “Ik heb het item niet gevolgd in het nieuws. Wat andere mensen ervan vinden: geen idee. Waarschijnlijk zullen ze dit als de volgende farce zien, niet iets dat werkelijk belangrijk voor hen is.” Wat haar wel interesseert is ‘de belachelijke zaak van die Greenpeace-activisten, die nu al een maand opgesloten zitten.’
Maria, 36, chemisch ingenieur en moeder van 2 kinderen te München, geeft aanvankelijk aan geen mening te hebben, maar komt na een paar minuten praten met een duidelijke stellingname: “Het verdrag van Wenen is geschonden door de Nederlandse politie, dat is een ernstige zaak. Hier is het noodzakelijk om excuses aan te bieden.” Wel geeft ze aan dat het belangrijk is om de kinderen van de diplomaat te kunnen beschermen: “De mensen van de ambassade hadden echter meteen gecontacteerd moeten worden om dit op te lossen.” Hiermee lijkt ze de lijn te volgen van voormalig diplomaat Frans Thirion die eerder in een reactie op Haagspraak de correcte procedure voor het aanpakken van zware vergrijpen door diplomaten uiteenzette.
Maria, die het vriendschapsjaar een positief en goed idee vindt, ziet het diplomatieke incident vooral als een onderdeel van een geopolitiek spel tussen het Westen en Rusland, waarin het moeilijk te achterhalen is wat er precies gebeurt. “Russen voelen zich aangevallen en zien de diplomatieke rel als onderdeel van ‘een oorlog tegen hen’. Dit soort incidenten zorgen ervoor dat Putin zich in eigen land als een ‘good guy’ kan profileren.”
Daria daarentegen denkt dat het de Russen allemaal weinig uitmaakt: “Wij hebben andere problemen om ons druk over te maken.”
Een definitieve conclusie valt er voor mij op basis van deze gesprekken niet te trekken, of het moet het vervolg van mijn gesprek met Maria zijn: twee dagen later vraagt zij mij om het recept van een pompoentaart. Over de diplomatieke farce van het vriendschapsjaar hebben wij het al niet meer.
10 Jaar geleden trok een groep kunstenaars tijdelijk in een oude fabriekshal aan de 1e Lulofdwarsstraat, in een deel van het Laakhavengebied waar de vergane glorie van het industriële verleden wel heel zichtbaar is: sinds mensenheugenis niet onderhouden loodsen in een openbare ruimte waar geen stoeptegel nog recht lag.
Deze groep kunstenaars kreeg een tijdelijk huurcontract, dat met telkens een half jaar verlengd zou worden. De verwachting was dat ze er wel een jaartje, misschien iets langer, zouden kunnen blijven. Dankzij kunstenaarsvereniging Stroom kon de huurprijs laag gehouden worden. De projecthal kreeg een nieuwe naam: Maakhaven.
Het sheddak van het gebouw aan de 1e Lulofdwarsstraat. Foto: Thijs Koppelman
De gemeente: ontwikkeling zonder visie
Inmiddels zijn we 10 jaar verder en ligt een groot deel van het Laakhavengebied er nog net zo bij als voorheen. Dichterbij Station Hollandsch Spoor is de herontwikkeling al wel duidelijk doorgezet met woningen en kantoren. Maar voor dit deel van Den Haag wist de gemeente duidelijk niet wat zij moest doen: zo ongeveer elk jaar verschijnt er een nieuwe ‘ontwikkelingsvisie’. Het laatste idee bestaat uit het vrijgeven van het terrein in kavels voor een vorm van ‘vrije sector’-woningbouw. Hoe de gemeente dit gebied achter het spoor, naast het industriële verleden bekend dankzij de voormalige tippelzone aan de Waldorpstraat, aantrekkelijk wil maken voor woningbezitters blijft een raadsel.
De meest recente kleurplaat van de gemeente voor het Laakhavengebied
Een geschiedenis van productie
Ondertussen werkten de kunstenaars in het pand aan de 1e Lulofdwarsstraat nijverig door. In de 10 jaar hebben zij inmiddels een hechte gemeenschap opgebouwd, weet voorzitter Denis Oudendijk te melden. “Het zou jammer zijn als deze groep allemaal verloren ging.” Het pand, met zijn grote centrale hal, stelde hen ondertussen in staat om grote objecten te maken, die wij de afgelopen jaren konden terugzien in de vijver van het Gemeentemuseum, op Oerol, bij Robodock en op vele andere terreinen en festivals. Ook voor de filmindustrie werd er nuttig werk geleverd: in het gebouw werd een zombie-slashermovie opgenomen. Ook voorzag het in de tijdelijke opslag van materialen voor de film ‘Sonny Boy’.
Een uniek dak
Daarmee plaatsten de kunstenaars zichzelf in de lange industriele traditie van het Laakhavengebied. Het pand waarin zij nu zitten werd ooit in 1929 door Shell gebouwd. Zij gebruikten het voor onderhoud van wagens en benzinepompen. Het was en is een bijzonder pand: gesteund door slechts 3 kolommen heeft het nog altijd het grootste sheddak in Den Haag. Een dak dat zelfs nog in oorspronkelijke staat is.
Een beeld uit het roemruchte verleden van het gebouw. Het sheddak, oftewel zaagtanddak, verschaft de hal indirect zonlicht vanuit het noorden, dit was ideaal voor industriele toepassingen.
De kunstenaars van Maakhaven maken zich niet alleen zorgen om het voortbestaan van hun initiatief. Zij hopen ook vooral dat de gemeente de historische waarde van dit stuk industrieel erfgoed inziet. Een schetsontwerp dat architect Andries Micke afgelopen vrijdag liet zien in een presentatie van Maakhaven illustreerde dat: door de ideeën van de gemeente voor een woontoren te combineren met het historische gebouw, worden cultuurhistorische waarden benut voor de gebiedsontwikkeling: Karakter in plaats van kaalslag. Welke zichzelf respecterende grote stad wil dat nou niet?
Donderdag 10 oktober 2013 was het precies een jaar geleden dat Haagspraak werd opgericht. Het was dus tijd om dit te vieren: met koffie en gebak in Espressobar 7 O’Clock, waar een aantal van onze bloggers en straatfotografen wekelijks op woensdag bijeenkomen voor ‘Opuh Koffie‘. Afgezien van Happyhotelier, die op het onzalige idee was gekomen om Den Haag tijdelijk te verwisselen voor Basel, waren alle oprichters aanwezig bij deze viering, om 10 minuten over 10.
Dankzij Roel Wijnants, of moeten we zeggen: dankzij een niet nader te noemen Haags mediaimperium dat zijn copyrights had geschonden, was er ondanks de crisis voldoende geld om iedereen van gebak te voorzien.
Gefeliciteerd Haagspraak! En dat je nog vele jaren de stad van nieuws en commentaar mag voorzien.
Voor al diegenen die het leuk lijkt om eens nader kennis te maken met ons, elke woensdag, vanaf een uur of 9.00-9.30 zitten er altijd wel een of meerdere Haagsprekers bij Opuh Koffie, in 7 O’Clock, Wagenstraat 187. Den Haag, maar dat spreekt voor zich.
Haagspraak 